บทที่ 15 รักใหม่และรักเก่า

บทที่ 15 รักใหม่และรักเก่า

เซี่ยเสี่ยวแด๋ได้รับผลกระทบจิตใจหนัก เพราะถูกหนุ่มหน้าขาวที่ตัวเองชอบปฏิเสธ และถูกซีหวั่นเยอะเย้ย เธอเดินออกมาจากบาร์เหล้าด้วยอารมณ์ที่โกรธเคือง

เวลานี้มีนักเลงสองสามคนเดินมาขวางไว้ข้างหน้า และล้อมรอบตัวเซี่ยเสี่ยวแด๋ไว้ พวกเขาใช้สายตาเจ้าชู้มองมาที่เธอ“สาวน้อย มาคนเดียวเหรอ ให้พวกเราเล่นเป็นเพื่อนไหม？”

เซี่ยเสี่ยวแด๋เป็นคุณหนูของตระกูลเซี่ย ถูกดูแลปกป้องเป็นอย่างดีมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยเจอเหตุการณ์อันตรายแบบนี้มาก่อน เธอตกใจจนหน้าซีดขาว “พวกแกเป็นใคร ฉันไม่ต้องการพวกแกมาเล่นเป็นเพื่อน ออกไป ช่วยด้วย！”

เซี่ยเสี่ยวแด๋มีคนขับรถเป็นของตัวเอง คนขับรถเมื่อเห็นเซี่ยเสี่ยวแด๋มีอันตรายจึงรีบวิ่งเข้ามาช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว “ปล่อยคุณหนูรองเดี๋ยวนี้！”

แต่นักเลงทั้งสองกลับผลักคนขับรถล้มลงอย่างรวดเร็ว และเตะซ้ำลงไปหลายครั้ง

เซี่ยเสี่ยวแด๋เหมือนหยุดหายใจ “ช่วยด้วยช่วยด้วย…อึม！

นักเลงพวกนั้นปิดปากเธอไว้แล้วลากไปที่มุมมืด จากนั้นยื่นมือไปลูบไล้ใบหน้าเล็กๆของเธอ “ผิวพรรณนี้ช่างเนียนลื่นเหลือเกิน คิดว่าร่างกายน่าจะยิ่งเนียนกว่านี้ พวกเราเล่นเป็นเพื่อนเธอก่อน แล้วค่อยถ่ายรูปเธอเก็บไว้เป็นที่ระลึก เวลาที่คิดถึงเธอค่อยโทรหาเธอนะฮ่าๆๆๆ”

นักเลงพวกนั้นยิ้มและพูดหยาบคายออกมา

เซี่ยเสี่ยวแด๋ที่ปิดปากไว้จึงพูดอะไรไม่ได้ ปรกติเธอเกลียดผู้ชายชั้นต่ำพวกนี้อยู่แล้ว คนที่เธอจะแต่งงานด้วยคือหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองไห่ บรรดาผู้ชายสกปรกพวกนี้ไม่คู่ควรที่จะเตะต้องตัวเธอ

ตอนนี้พวกเขากำลังลูบไล้ใบหน้าของเธอ เธอรู้สึกเย็นไปถึงกระดูก กลัวจนสั่นไปทั้งตัว เธอร้องอู้อี้ขอความเมตตา

“สาวน้อยสวมกระโปรงสั้นมากเลยนะ มาบาร์เหล้าก็เพื่อจะมายั่วผู้ชายหล่ะสิ ถ้าอย่างนั้นพวกเราช่วยเธอถอดมันเสื้อผ้าออกดีกว่านะ”

เซี่ยเสี่ยวแด๋ตั้งใจแต่งตัวมาที่นี่จริงๆ แต่เพื่อจะมาเจอลู่หานถิง ตอนนี้รู้สึกเหมือนมีคนกำลังดึงกระโปรงของเธออยู่ เธอขัดขืนสุดฤทธิ์ น้ำตา “ซวก” ไหลออกมาเป็นทาง

อย่านะ！

อย่า！

เวลานี้มีเสียงอันน่าฟังดังขึ้นมาข้างหูของเขา “ปล่อยเธอซะ”

บรรดานักเลงคลายมือลง เซี่ยเสี่ยวแด๋ตัวอ่อนฮวบลงไปกองอยู่ที่พื้น

เซี่ยเสี่ยวแด๋น้ำตาไหลพราก เงยหน้าขึ้นแต่อาการตกใจยังไม่หาย มองเห็นร่างอันหล่อเหลายืนอยู่ข้างหน้า คือ…คือโห้วซีจื๋อ！

สายตาของเซี่ยเสี่ยวแด๋กะพริบเล็กน้อย เธอรู้จักโห้วซีจื๋ออยู่ เป็นคุณชายเล็กของตระกูลโห้ว เป็นตัวป่วนของเมืองไห่ ไม่มีใครไม่รู้จัก

โห้วซีจื๋อสูบบุหรี่อยู่และได้เดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าของเซี่ยเสี่ยวแด๋ มองเธอจากที่สูงลงมาที่ต่ำ “คุณหนูรองเซี่ย นี่เป็นแค่การเตือนเล็กน้อยเท่านั้น อย่าไปชอบคนที่ไม่ควรชอบ เพราะจะทำให้นำมาซึ่งความพินาศได้ ”

พูดจบโห้วซีจื๋อได้ทิ้งบุหรี่ในมือลงบนพื้น แล้วใช่เท้าขยี้มันให้ดับ “พวกเราไป”

หลังจากที่ทุกคนได้เดินออกไปแล้ว

เซี่ยเสี่ยวแด๋นั่งหมดสภาพและถอนหายใจออกมาแรงๆอยู่ที่พื้น เหมือนมีชีวิตใหม่อีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าเธอไปทำอะไรให้โห้วซีจื๋อตัวป่วนคนนั้นโกรธตั้งแต่เมื่อไร

เวลานี้มีรถหรูแล่นผ่านมาในถนน เซี่ยเสี่ยวแด๋เงยหน้าขึ้น และได้เห็นหนุ่มหน้าตาที่ใบหน้าหล่อเหลาเลื่อนกระจกรถลงมาช้าๆ

เขาคือ…ลู่หานถิง

เป็นเขานั่นเอง！

……

เมื่อกลับไปถึงรีสอร์ทโยวหลาน เซี่ยซีหวั่นเดินเข้าไปในห้อง เธอหยิบมือถือออกมาแล้วฝากข้อความผ่านวีเชท——หลิงหลิง ครั้งนี้ขอบใจเธอมากนะ

หลี่หยู้หลันเป็นดาราอาวุโสในวงการบันเทิง และเป็นคนกว้างขวาง ทีมประชาสัมพันธ์ก็เก่งมาก ปรกติถ้ามีข่าวอะไรไม่ดีเกิดขึ้นก็จะถูกทีมประชาสัมพันธ์ปิดข่าวไว้ แต่ครั้งนี้เรื่องระหว่างเธอกับประธานหวังขึ้นเทรนด์เร็วขนาดนี้ เป็นเพราะฝีมือของใครบางคนทั้งหมด

คนคนนั้นคือเย่หลิงเพื่อนสนิทที่สุดของเซี่ยซีหวั่นนั่นเอง

เมื่อสมัยที่เซี่ยซีหวั่นอยู่อนุบาลก็เล่นด้วยกันกับเย่หลิง สองสาวคุยกันทุกเรื่อง หลังจากที่คุณปู่เซี่ยเกิดเรื่อง มีแต่เย่หลิงคนเดียวที่เชื่อใจเธอมาโดยตลอด

ตอนที่เธออายุเก้าขวบปีนั้นถูกส่งตัวไปอยู่ที่ชนบท เย่หลิงส่งเธอด้วยน้ำตา หลายปีมานี้เมื่อถึงวันหยุด เย่หลิงก็จะไปกินฟรีพักฟรีกับเธอที่นั่น