ตอนที่ 42
บทที่ 42 เธอเป็นสาวใช้
October 22, 2026
บทที่ 42 เธอเป็นสาวใช้
เซี่ยซีหวั่นหันหลังแล้ววิ่งขึ้นข้างบนไปที่ห้องนอน
......
ห้องนอน
เซี่ยซีหวั่นนั่งอยู่ข้างเตียง ในหัวของเธอเต็มไปด้วยภาพของลู่หานถิงและหวาหรงเดินมาจากสนามหญ้า ไม่รู้ว่าสองคนนั้นคุยอะไรกันแต่ดูสายตาที่มองต่ำและรอยยิ้มเสียขนาดนั้น
ลมเย็นและสายลมพัดผ่าน กระโปรงของหวาหรงถูกลมพัดจนเกือบจะเข้าไปพันกับกางเกงสแล็คของเขา ดูแล้วช่างสนิทสนมและอบอุ่นเสียเหลือเกิน
วันนี้จู่ ๆ เขาก็พาผู้หญิงกลับมาด้วย
งั้นเธอล่ะเป็นตัวอะไร?
ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนรักของเขาเหรอ?
นิ้วเรียวขาวของเซี่ยซีหวั่นขยำชุดของตัวเองแน่น ในใจทั้งโกรธเคืองและทุกข์ใจ ความรู้เช่นนี้ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ
ในตอนนั้นเองที่ประตูห้องนอนถูกเปิดออก ลู่หานถิงเดินเข้ามา
เขามาแล้ว!
เซี่ยซีหวั่นเหลือบมองเขา “คุณลู่ คุณกลับมาแล้วเหรอคะ?”
ลู่หานถิงเห็นเธอที่สนามหญ้าเมื่อครู่ แต่เธอก็วิ่งกลับขึ้นมาแอบอยู่ที่ห้องอย่างรวดเร็ว ลู่หานถิงอดไม่ได้ที่เม้มปาก “วันนี้ผมพาแขกกลับมาด้วย หวาหรง ผู้จัดการฝ่ายบริการลูกค้าของบริษัทเรา”
ที่แท้ก็คือผู้จัดการฝ่ายบริการลูกค้าสินะ ได้ข่าวว่าแผนกประชาสัมพันธ์มีแต่สาวสวย ต้องติดต่อกับผู้ชายอยู่เป็นประจำ โดยเฉพาะการเอาชนะใจพวกผู้ชาย
“อ่อ ฉันเห็นแล้วค่ะ”
“คุณคิดว่าไง?”
“หน้าตาสะสวย รูปร่างก็ไม่เลว” เซี่ยซีหวั่นนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นน้ำเสียงผ่อนคลาย แต่มือของเธอแทบจะฉีกชุดของเธอขาดได้ “ทำไมคะ คุณลู่อยากจะให้ผู้อำนวยการหวาคนนี้เปลี่ยนจากคนรักเป็นคู่รัก?”
ลู่หานถิงเลิกคิ้วเฉียงดังกระบี่ของผู้กล้า แล้วถอนหายใจ “คุณคิดดูสิผมอายุก็ไม่น้อยแล้วนะ หากคุณยังแบ่งแยกกับผมชัดเจน ไม่แน่หากวันหนึ่งเรื่องของตระกูลเซี่ยเสร็จลุล่วง คุณคิดอยากจะไปก็ไป ข้างกายผมก็คงไม่มีผู้หญิงอยู่เคียงข้างจะทำไง?”
เซี่ยซีหวั่นทอดถอนใจ ไม่มีผู้หญิงแล้วอยู่ไม่ได้รึไงกัน?
“แถมคุณเองก็เคยพูดว่าคุณย่าอายุมากแล้วอยากอุ้มเหลน ผมต้องการผู้หญิงที่จะมีลูกชายให้ผม”
เหตุผลนี้ของเขาทำให้เซี่ยซีหวั่นไม่สามารถหักล้างได้ เพื่อให้ได้อุ้มเหลนในเร็ววัน คุณย่าลงทุนไปวัดและสวดมนต์ถือศีลกินเจ
เซี่ยซีหวั่นหลบสายตาและไม่สบายใจเล็กน้อย
ลู่หานถิงเดินเข้ามาแล้วมองดูศีรษะของเธอที่กำลังเซ็ง จากนั้นก็ยื่นมือออกไปบีบแก้มเธอ “เป็นอะไรไป?”
เซี่ยซีหวั่นหลบไม่ยอมให้เขาจับแก้ม “อย่ามายุ่ง”
“เป็นอะไรไป?” ลู่หานถิงหัวเราะเบา ๆ ปลายนิ้วบีบแก้มเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ ผ่านผ้าโปร่งสีอ่อน แก้มนุ่มเนียนใสของเด็กสาวที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีจนแทบจะบีบออกมาเป็นหยดน้ำใส
ช่างให้ความรู้สึกดีที่มือที่สัมผัส
เซี่ยซีหวั่นอยากจะปัดมือใหญ่ของเขาให้ตกไปแต่ทันใดนั้นหวาหรงก็ปรากฏตัวที่หน้าประตู “หานถิง คุณ...”
ใบหน้ายิ้มแย้มของหวาหรงนิ่งไปเพราะเธอเห็นเซี่ยซีหวั่นแล้ว
ในตอนนี้เซี่ยซีหวั่นนั่งอยู่ที่ข้างเตียงเหมือนเด็กน้องเอาแต่ใจ ลู่หานถิงยืนตัวสูงตระหง่านให้มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงส่วนอีกมือบีบแก้มเธอ คิ้วเรียวที่มุ่งนั้นฉาบไว้ด้วยความเอ็นดูสนิทสนม เหมือนชายหนุ่มที่กำลังหยอกล้อหญิงที่เขาแอบชอบหมายปองอยู่ในใจ
หวาหรงนิ่งอึ้งไป ในความคิดของเธอนั้นลู่หานถิงเป็นยอดนักธุรกิจที่สูงส่ง มีความเด็ดขาด ล้ำลึกและยิ่งใหญ่
เธอไม่เคยเห็นหรือไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝันว่าจะเห็นเขาในภาพเช่นนี้