บทที่ 97 ฉันอยากอยู่กับคุณ

นี่เธอถึงกับมาที่บริษัทลู่ซื่อเลยเหรอ!

ลู่หานถิงไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเธอจะมาหาเขาที่นี่ สามวันมานี้เขาพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ไปรบกวนเธอ แต่เขาก็ยังคอยดูโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลา ในใจก็คาดหวังว่าเธอจะเป็นฝ่ายติดต่อเขามา

ขอแค่เธอกล้าเดินมาก้าวหนึ่ง เขาก็จะกล้าเดินไปอีกเก้าสิบเก้าก้าว

แต่สามวันมานี้โทรศัพท์ของเขาเงียบสงบมาก ไม่มีข่าวคราวของเธอเลยสักนิด

แต่ตอนนี้ เธอกลับมาหาเขาที่บริษัทลู่ซื่อ

เขาไม่เข้าใจ ทำไมเธอถึงกล้ามาล่ะ?

ตัวเองที่เป็นแบบนี้ ยังไม่ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจและหวาดกลัวอีกเหรอ?

ทำไมเธอจะต้องหยุดรอเขาอยู่ข้างหน้าด้วย?

เขาบอกว่า เธอมาทำไม ไม่เคยคิดถึงผลที่จะตามมาเหรอ?

เซี่ยซีหวั่นยกเท้าขึ้นมา แล้วใช้แรงเตะเขาทีหนึ่ง “บนเตียงเรียกหวั่นหวั่น พอลงจากเตียงก็เรียกเซี่ยซีหวั่นเลยเหรอ? คุณลู่ คุณนี่ช่างสมจริงมากเลยนะ”

พนักงานต้อนรับและพวกผู้บริหารล้วนกำลังเหม่อลอยอยู่ พวกเขาไม่เข้าใจว่าเด็กสาวเซี่ยซีหวั่นคนนี้กำลังทำอะไรอยู่ นี่เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ เธอถึงได้กล้ามาเตะประธานของพวกเขา?

นี่มันช่าง……สามหาวจริง ๆ!

มีใครอยู่ไหม มีใครอยู่ไหม คนคนนี้กล้ามารังแกถึงหัวประธานของพวกเขาเลย ประธานไม่ต้องการเกียรติเหรอ รีบมาจับตัวนังคนบ้าคนนี้โยนออกไปเดี๋ยวนี้!

ผู้คนต่างก็นิ่งอึ้งไปหมด และโกรธเคืองเป็นอย่างมาก

บนกางเกงสูทสีดำที่เรียบกริบราวกับใบมีดของลู่หานถิง มีรอยเท้าเล็ก ๆ อันหนึ่งปรากฏขึ้นมาทันที เป็นรอยที่เธอเตะออกมา เขายื่นมือไปจับข้อมือเรียวเล็กของเธอไว้ “เตะพอหรือยัง?”

“ยัง ยัง ฉันยังจะเตะอีก!” เซี่ยซีหวั่นเตะเขาไปครั้งแล้วครั้งเล่าติด ๆ กันได้หลายที “คุณลู่ ฉันยังจะด่าคุณอีกด้วย คุณดึงกางเกงขึ้นก็ไม่รับผิดชอบแล้วใช่ไหม นี่มันโหดร้ายไม่มีความปรานี ทำเสร็จก็ชิ่งหนีเลยนี่!”

ผู้คนทั้งหมด “……”

อะไรทำเสร็จก็ชิ่งหนีเหรอ?

เมื่อกี้ลมแรงเกินไป ฟังไม่ค่อยชัด

บนกางเกงสูทของลู่หานถิงมีรอยเท้าเพิ่มขึ้นมากองหนึ่ง ดูแล้วน่ารักมากและตลกได้ เขาใช้แรงฉุดทีหนึ่ง แล้วก็ฉุดเซี่ยซีหวั่นเข้ามาอยู่ในอกตัวเองเลย

ร่างกายที่เพรียวบางของเซี่ยซีหวั่นกระแทกเข้ากับอกที่แข็งแกร่งของเขา เจ็บจนตาแดง แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้ “ปล่อยตัวฉันนะ นี่คุณจะทำอะไร ไหนบอกจะเลิกกันไม่ใช่เหรอ มาฉุดรั้งกันแบบนี้มันเป็นระบบอะไรกัน หรือว่าคุณยังอยากกอดลากันอีกสักครั้งด้วย?”

ผู้คนทั้งหมด “……”

ท่านประธาน ผู้หญิงคนนี้โอหังเกินไปแล้ว ให้เธอได้เห็นความร้ายกาจสักหน่อยเถอะ!

มือใหญ่ของลู่หานถิงเลื่อนมาอยู่ที่เอวบางที่สามารถโอบด้วยมือข้างเดียวได้ของเธอ พอเห็นเธอไม่ได้รังเกียจความใกล้ชิดจากเขา เธอก็กอดรัดเอวบางของเธอไว้แน่นแล้วรวบเข้ามาอยู่ในอกตัวเอง “หวั่นหวั่น อย่าทำแบบนี้กับผม หึ? ผมไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็นคนที่โลภมากและเห็นแก่ตัว ตอนนี้การกระทำทั้งหมดของคุณ สำหรับผมแล้วก็คือการล่อหน้าล่อต่อที่ปฏิเสธไม่ได้ทั้งนั้น คุณรู้ทั้งรู้ว่าผมทนคุณแบบนี้ไม่ไหวอยู่แล้ว”

เซี่ยซีหวั่นถูกเขาทำให้โกรธจนขำขึ้นมาเลย มือเล็กทั้งสองข้างยันอยู่บนอกแข็งแกร่งของเขา เธอทำท่าทางเหมือนจะผละออก “ทีแรกฉันกะว่าจะบอกคุณว่า ไม่ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นมาฉันก็จะอยู่กับคุณ ฉันยังไม่สามารถใช้ความสวยมาทำให้คุณลุ่มหลงได้ ตัวเองก็มาถูกคุณทำให้ลุ่มหลงไปอย่างไม่เอาไหนแล้ว เรื่องยากและความลำบากในอนาคตไม่สามารถต้านทานความอบอุ่นและความชื่นชอบที่อยู่ในมือตอนนี้ได้ และอยากจะอยู่เคียงข้างคุณไปนาน ๆ ทำให้พวกเราต่างก็กลายเป็นตัวเองที่ดีกว่าเดิม แต่ว่าตอนนี้ดูแล้วฉันจะคิดไปเองคนเดียว เมื่อกี้ตอนที่คุณบอกว่าจะเลิกกับฉัน ฉันก็ควรตบคุณไปสักฉาดเพื่อเรื่องคืนนั้น จากนั้นก็เดินจากไปอย่างห้าวหาญ แบบนี้อีกหน่อยฉันก็อาจจะยังไปโอ้อวดต่อหน้าคนอื่นได้บ้างว่า ฉันเป็นคนที่สลัดประธานบริษัทลู่ซื่ออย่างคุณทิ้งไป……อุ๊บว์!”

สายตาของเซี่ยซีหวั่นดำมืดไป ลู่หานถิงก้มหน้าลงไปแล้วก็ประกบจูบเธอไว้เลย

เขาปิดปากเธอไว้อย่างแรง แล้วก็จูบเธออย่างบ้าคลั่ง

ตัวของเซี่ยซีหวั่นอ่อนยวบไป มือเล็กทั้งสองข้างจับเสื้อโค้ตบนตัวเขาไว้อย่างเหนียวแน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองลื่นไหลลงไป

ผู้คนต่างก็สูดหายใจเข้า บทละครแบบนี้ เอาใหม่ เอาใหม่ ท่านประธานเราคุยกันไว้ว่าจะให้ผู้หญิงคนนี้ได้เห็นความร้ายกาจสักหน่อยไง!