ตอนที่ 74
บทที่74 เซี่ยเหยียนเหยียนกลายเป็นดาวในสถาบันวิจัยซูมี่คนใหม่
October 22, 2026
บทที่74 เซี่ยเหยียนเหยียนกลายเป็นดาวในสถาบันวิจัยซูมี่คนใหม่
เซี่ยซีหวั่นมองซวงซวงด้วยความประหลาดใจ “ซวงซวง เธอรู้ดีแล้วเหรอว่ายาสมุนไพรหนึ่งหมื่นสองพันแปดร้อยชนิดนี้อยู่ตู้ไหน?”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ซวงซวงยิ้มอย่างเขินอาย “ฉันมาที่นี่หนึ่งปีกว่าแล้ว แต่แม้ว่ายาสมุนไพรแปดร้อยชนิดฉันยังจำไม่หมดเลย เหอะๆ”
เซี่ยซีหวั่น “……”
ซวงซวงดึงแขนเสื้อของเซี่ยซีหวั่น กระพริบตาอย่างซุกซน “ก็ฉันเห็นทุกครั้งที่เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังสามารถเอาตัวรอดได้ตลอดเลย ทำให้คนอื่นอับอายขายหน้า ฉันก็เดิมพันไปเหมือนกัน ฉันเดิมพันว่าการทดสอบสามวันหน้าของผู้อำนวยการโจวยังคงชนะได้ ดังนั้นเพื่อเงินเดิมพันของฉัน ฉันจช่วยเธอให้ดีที่สุด”
เซี่ยซีหวั่นรู้สึกขอบคุณมากๆ นอกจากเย่หลิง ซวงซวงเป็นเพื่อนคนที่สองที่ยอมเดิมพันบนตัวเธอ......
“ซีหวั่น มานี่เร็ว ห้องยาของสถาบันวิจัยซูมี่นั้นใหญ่มาก เดี๋ยวฉันพาเธอรู้จักดีๆสักหน่อย” ซวงซวงดึงซีหวั่นไป
จู่ๆเซี่ยซีหวั่นก็เห็นมีคนหนึ่งฟุบหลับบนโต๊ะตรงมุมของห้อง เป็นผู้ชายคนหนึ่ง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว สองขาเรียวยาว
แต่เสียดายผู้ชายคนนั้นนอนฟุบบนโต๊ะ เซี่ยซีหวั่นไม่สามารถมองเห็นหน้าเขาได้
เซี่ยซีหวั่นถามเสียงเบา “ซวงซวง คนๆนั้นคือใครเหรอ?”
“ฉันก็ไม่รู้จักเหมือนกัน คนนั้นมาตั้งแต่สามเดือนที่แล้วแล้ว มาแล้วไม่ทำอะไรเลย เอาแต่นอนอยู่ตรงนั้น”
เซี่ยซีหวั่น “......”
สถาบันสถาบันวิจัยซูมี่มีแต่คนเก่งทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?
เซี่ยซีหวั่นมองผู้ชายที่นอนอยู่คนนั้น แล้วมองซวงซวง สีหน้างุนงง
ซวงซวงรู้สึกเขินอาย กระแอมไปสองเสียง “ซีหวั่น ฉันบอกตามความจริงนะ จริงๆฉันเป็นแค่คนที่ทำความสะอาดในห้องยา ถึงฉันจะไม่ได้มีความสนใจเกี่ยวกับการแพทย์ แต่ฉันขยันนะ งานอดิเรกของฉันคือการปลูกดอกต่างๆนานา”
ซวงซวงชี้กระถางดอกที่วางเรียงเป็นแถวกำแพง “พวกนั้นเป็นของฉัน ฉันเป็นคนปลูกเอง”
เซี่ยซีหวั่นเดินไปดูกระถางดอกไม้ ไม่เห็นเมล็ดพืช และราก มีแค่ดิน เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าซวงซวงปลูกอะไร
แต่ว่า งานอดิเรกที่ถูกต้องตามกฎหมายสมควรแก่การได้รับความเคารพ
“ซี่หวั่น ไปเถอะ พวกเรารีบไปจำยาสมุนไพรพวกนั้น เวลามีค่า”
ซวงซวงพาเซี่ยซีหวั่นมาที่ตู้ยา เริ่มอธิบาย สถาบันสถาบันวิจัยซูมี่เป็นรีเป็นโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนที่ใหญ่ที่สุดจริงๆ เกือบทุกวัสดุยาที่หายากและมีค่าสามารถเห็นได้ในที่นี่
ขนตายาวงอนของเซี่ยซีหวั่นกระพริบไปทีหนึ่ง คุณแม่เป็นคนสร้างที่นี่จริงๆเหรอ?
……
ไม่นานก็ถึงเวลาเที่ยง ซวงซวงพาเซี่ยซีหวั่นไปทานข้าวที่โรงอาหารของสถาบันวิจัยซูมี่ เซี่ยซีหวั่นเป็นคนดัง สายตาของทุกคนต่างมองไปหาเธอ ต่างซุบซิบนินทา
——นั่นคือเซี่ยซีหวั่นใช่ไหม?
——ฉันอยากรู้มากว่าเธอเข้าร่วมสถาบันวิจัยซูมี่ได้อย่างไร
——ฉันยิ่งอยากรู้ว่าเธอจะรับมือกับการทดสอบในสามวันหน้าของผู้อำนวยการโจวอย่างไร
——ฉันเดิมพันว่าเธอแพ้
——นี่ยังต้องเดิมพันอยู่เหรอ?
ซวงซวงหาที่นั่งหนึ่ง แล้วยื่นตะเกียบไปให้เซี่ยซีหวั่น ยิ้มอย่างร่าเริง “ซีหวั่น อย่าไปสนใจพวกเขา ปาฏิหาริย์มักเกิดขึ้นในโต้เถียงกัน รอสามวันหน้าโชว์ให้พวกเขาดู!”
ในขณะนี้ก็มีเสียงหวือหวาลอยมา มีคนพูดอย่างตกใจ “พวกเธอดูสิ เซี่ยเหยียนเหยียนมาแล้ว!”
เซี่ยเหยียนเหยียนมาแล้วจริงๆ วันนี้เธอสวมเดรสชมพู ใบหน้าที่งดงามมาพร้อมกับรอยยิ้ม เห็นใครที่สนิทหน่อยเธอก็เอ่ยเสียงไพเราะว่า “รุ่นพี่”
เซี่ยซีหวั่นได้ยินแล้วขนลุก แต่ใช้กับพวกผู้ชายได้ดีมาก ต่างพากันชื่นชม