เติมเต็มกันและกัน

จูเหมยลี่เติมฟืนก่อนจะต้มน้ำจากนั้นก็ลวกไก่ถอนขน นางทำทั้งห้าตัวเลย จะเอามาย่างและมาทอดด้วย เฮ้อไม่อยากจะว่าสหายของตาลุงนั่นหรอกนะ

แต่ดูเหมือนหนึ่งตำลึงนี่ บางบ้านอยู่ได้ครึ่งปี แต่นี่นอกจากซาลาเปาแข็งๆกับข้าวต้ม เซียวลี่ผิงแทบไม่ได้กินดีเลย ตาลุงนั้นมีแป้งมีข้าวเต็มถังแต่กลับปล่อยให้ลูกสาวผอมเชียว ถึงจะไม่อดก็ใช่ว่าจะได้กินดี

"ไปริมน้ำกับแม่ไหม แม่จะไปทำไก่ไม่อยากใช้น้ำในโอ่งเดี๋ยวท่านพ่อต้องหาบน้ำอีก"

เซียวลี่ผิงพยักหน้าจูเหมยลี่นำกะละมังไม้มาสองใบ นำชามใส่ขี้เถ้ามาหนึ่งใบ จากนั้นก็เอาไก่ป่าที่ลวกแล้วถอนขนเรียบร้อยใส่กะละมังไม้

ก่อนจะพากันเดินไปหลังบ้าน จูเหมยลี่ผ่าท้องควักเครื่องในออกมาจากนั้นก็ล้างด้วยขี้เถ้าจนสะอาด

"เฮ้อ อยากได้พริก ข่า ขิง กระเทียม พริกไทย ฮวาเจียวสักหน่อยที่นี่มีไหมนะ"

ปากก็บ่นไปเรื่อยเปื่อยแต่อยู่ๆจมูกก็ได้กลิ่น

"หืมได้กลิ่นขิง กลิ่นพริก เอ๋เดี๋ยวนะอยู่ๆได้กลิ่น มาจากไหนกัน ผิงผิงรอแม่ตรงนี้นะเดี๋ยวแม่มา แม่ไปดูตีนเขาตรงฝั่งนั้นก่อน"

เซียวลี่ผิงพยักหน้าจูเหมยลี่ข้ามลำธารไป เห็นต้นไม้ไม่สูงเท่าไหร่ มีลูกสีเขียวสีแดงเต็มไปหมด มีกอข่า ขิง

"อั๊ยย่ะ นี่มันสรรค์ประทานให้หรือโชคดีของเจ๊วะ กลับไปเอาเสียมเล็กแป็บเว้ย"

จูเหมยลี่ข้ามลำธารกลับมาก่อนจะพาลูกสาวกลับบ้าน

"เด็กดี รอแม่ที่นี่นะแม่ไปขุดขิงกับข่าแล้วก็เด็ดพริกมาทำมื้อเช้าก่อน สายๆค่อยตามแม่ไปนะตอนนี้ยังเช้าอยู่ อาจจะถุกยุงกัดได้"

"ท่านแม่ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ อย่าให้ลื่นตกน้ำแบบเมื่อวานอีก เดี๋ยวไม่สบาย"

จูเหมยลี่น้ำตาคลอ นี่คือความอบอุ่นที่นางไม่เคยได้รับ ปะป๊าทำแต่งาน ทุกวันใช้ชีวิตกับพี่เลี้ยง แม้จะรู้ดีว่าเขารักเธอแต่ก็โหยหาอ้อมกอดเสมอมา เด็กคนนี้มาเติมเต็มให้เธอจริงๆ

"ขอบใจมากลูกรัก อยู่ในบ้านเดี๋ยวจะได้กินของอร่อย"

หลังจากปิดประตูบ้านเรียบร้อยกลัวนางออกไปข้างนอก ก็คว้าตะกร้ากับเสียมออกไป ข้ามมาถึงก็เดินหาว่ามีอะไรอีกบ้าง ได้กุ่ยช่ายป่า ต้นกระเทียมป่า ข่า ขิง พริก อีกทั้งยังเจอเข้ากับฮวาเจียว

ก่อนจะกลับยังได้ฟักทองแก่มาอีกสองลูก เก็บจนเพลิน ขุดทั้งหน่อไม่ เจอทั้งเห็ดสนไม่รู้เลยว่า เซียวจ้านเป่ยกลับมาแล้วกำลังโมโหนางอยู่

เซียวจ้านเป่ยเห็นประตูบ้านปิดอยู่ เปิดมาเจอแต่บุตรสาว ภาพคนนี้เหมือนกับวันที่หงซิ่วทิ้งผิงผิงไปเลย ขังนางให้อยู่ในบ้าน หากเขามาช้าอีกวันบุตรสาวตายไปแล้ว

"นังงูพิษ บุตรสาวข้าอุตส่าห์ดีใจเจ้ากลับทำนางเสียใจ กล้าขังบุตรสาวข้าหรือ จูเหมยลี่หากหาเจ้าเจอข้าจะขายเจ้าทิ้งให้หอนางโลมเสีย แพศยานัก"

เซียวจ้านเป่ยกอดบุตรสาวแน่น จูเหมยลี่ที่เพิ่งมาถึงได้ยินพอดีก็ยกเท้าถีบประตูบ้านยืนจังก้าอยู่ บนหลังยังสะพายตะกร้าอยู่ โมโหจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง

" เซียว จ้าน เป่ย มาคุยกันหน่อย ข้ามีอารยะพอไม่อยากทะเลาะต่อหน้าเด็ก ตาแก่เจ้าปัญหา"

จูเหมยลี่เน้นชื่อเขาทีละคำ ก่อนจะปลดตะกร้าวางลงแล้วหันไปพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานกับเซียวลี่ผิง

"แม่มีเรื่องจะคุยกับท่านพ่อ ผิงผิงอยู่ในบ้านนะเดี๋ยวเสร็จแล้วแม่จะทำไก่อบให้กินดีไหม"

"มีเนื้อกินแล้ว ดีมากเลยเจ้าค่ะ ท่านพ่ออย่าดุท่านแม่นะเจ้าคะ"