บทที่ 10

Situ Jin และฉันมองหน้ากันนานกว่าสิบวินาที และในที่สุดฉันก็ยอมจำนน ไม่เช่นนั้นฉันจะทำอย่างไร ฉันเป็นผู้หญิง ฉันต้องมีชีวิตอยู่ และฉันมีท้องโต ถ้าฉันไม่ดีขึ้น , ฉันจะยอมรับมัน, จะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน?

สิ่งที่ข้ากังวลมากที่สุดคือทุกสิ่งที่ Situ Jin พูดฟังดูดี เกลี้ยกล่อม และหลอกลวง เมื่อข้าตั้งท้องในเดือนตุลาคมและให้กำเนิดบุตร เขาจะกวาดข้าออกไปและเก็บเด็กไว้ ในเวลานั้น เขาจะ แข็งแรง มีพลัง มีโอกาสเจอหน้าลูกไหม?

เด็กคนนั้นเป็นของฉัน ฉันจะอยากเห็นมันทั้งๆ ที่ฉันเกิดมาได้ยังไง?

ดังนั้นฉันตกลงที่จะกลับไปกับ Situ Jin แต่ถ้าเด็กคนนั้นจะให้นามสกุลฉัน

และสิ่งเหล่านี้ Situ Jin ก็ตกลงอย่างง่ายดาย

แต่ฉันไม่ทันระวังคำสัญญา และฉันก็ยังกังวลเล็กน้อย ดังนั้นฉันจึงออกไปข้างนอกและพิมพ์ข้อตกลงสองฉบับที่เป็นทางการและลงนามอย่างถูกต้อง

แต่ฉันรู้อยู่ในใจว่าถ้า Situ Jin ปฏิเสธที่จะยอมรับจริง ๆ ฉันก็จะไม่มีประโยชน์ใด ๆ

เรื่องเปล่าๆ ของการตักน้ำจากกระจาดไม้ไผ่ถูกฉายซ้ำในทีวี และแต่ละอย่างก็ชัดเจนขึ้นในความคิดของฉัน

ดังนั้นแม้จะมีข้อตกลง ฉันก็ยังกังวลเล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าฉันถือข้อตกลงและยังคงรู้สึกไม่มีความสุข Situ Jin ถอดเสื้อผ้าของเขาเล่นซอและนั่งข้างฉันเหมือนคนตัวใหญ่ที่บ้านยื่นมือมาบีบคางฉัน ฉันหลีกเลี่ยงทันที และเพิ่มประโยค: "คุณ Situ คุณแสดงความเคารพหน่อยได้ไหม"

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของฉันไม่แยแส เมื่อนึกถึงวิธีที่ Situ Jin ปฏิบัติต่อฉันในตอนนั้น หัวใจของฉันก็เย็นชา

ฉันก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน และฉันก็ตกเป็นเหยื่อตลอดมา

Su Maosheng โกหกฉัน ฉันเศร้ามากแล้ว เขาทำได้อย่างไร

โลกนี้ช่างกว้างใหญ่และมีผู้หญิงมากมาย แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ?

ฉันกำลังจะกลายเป็นผู้หญิงที่เคียดแค้น ฉันรีบส่ายหน้า ไม่สิ ตูจินจะหวั่นไหวแบบนี้ไม่ได้ เขาเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง กบสามขาหายาก ผู้ชายสองขามีอยู่ทุกที่ , อย่าท้อแท้ , จะมีคนดีคอยอุ้มชู.

ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นมากเมื่อคิดแบบนี้ ดังนั้นฉันจึงลุกขึ้นและยืนขึ้น

เก็บสัมภาระของฉัน กลับห้องไปเก็บข้าวของ ถนนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของฉัน ฉันอยากมีชีวิตที่ดีเพื่อตัวเอง

ฉันโทรหาเจ้าของบ้านเมื่อฉันกำลังจัดข้าวของ และฉันต้องการแก้ปัญหาที่นี่

“คุณอยากกลับมาในอีกสามวันไหม” เจ้าของบ้านกลับมาไม่ได้ฉันจึงต้องตกลงที่จะไม่ออกไปและรอเจ้าของบ้านเป็นเวลาสามวัน

หลังจากที่ฉันวางสายแล้วฉันก็โทรหาอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนประถมอีกครั้งแม้ว่าฉันจะลังเลมากแต่ฉันก็ทำไม่ได้เป็นเวลาสองสามวันในสภาพปัจจุบันของฉัน

ครูใหญ่แสดงความเสียใจและอวยพรฉัน

ฉันวางหูโทรศัพท์และจดจ่ออยู่กับการแพ็คเสื้อผ้า ในขณะนี้ Situ Jin เดินเข้ามาจากด้านนอก ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาและหันไปมอง เขากำลังดูสิ่งที่ฉันกำลังจัดแจงอยู่ เหนือเซียวเน่ยมีการหยุดชะงักกะทันหัน .

ฉันรีบหยิบมันออกมาทันที ซือตูจินไอแห้งๆ: "สวยจัง!"

"..."

จู่ๆ อากาศในห้องก็เบาบางลง ฉันกัดฟันและทำความสะอาดทันที Situ Jin มาหาฉันและก้มหัวลงเล็กน้อย: "คืนนี้ฉันจะอยู่ที่ไหน"

"โซฟา."

ฉันมีแค่ห้องเดียวที่นี่ เขาอยากอยู่ที่ไหน?

Situ Jin มองกลับไปที่ประตู แล้วมองมาที่ฉัน: "ฉันไม่ชินกับการอยู่ที่นี่"

“คุณไม่ใช่กองทัพปลดแอกประชาชนใช่ไหม” ฉันเงยหน้าขึ้นมองซือตูจิน และพูดว่าซือตูจินจงใจเลิกคิ้วขึ้นจริง ๆ แล้วนั่งลงข้าง ๆ เพื่อมองมาที่ฉัน

เดิมมีเก้าอี้สองตัวในห้องของฉัน และ Situ Jin นั่งอยู่บนนั้น มองมาที่ฉันด้วยความสนใจ: "แล้วกองทัพปลดปล่อยประชาชนล่ะ? กองทัพปลดปล่อยประชาชนไม่ใช่มนุษย์เหรอ?"