บทที่ 11

ฉันหดลงอย่างกระต่ายแต่ไม่กล้าลงไปทันที ฉันท้องแล้ว ขยับตัวไปไหนไม่ได้ฉันยังมีสามัญสำนึกเกี่ยวกับเรื่องนี้

แต่หัวใจของฉันเต้นแรงด้วยความตกใจ และสายตาของฉันจับจ้องไปที่คนที่เข้ามา

อยากถามจริง ๆ เขาเป็นทหารหรือนักเลง ทำไมมาห้องผมกลางดึก

แต่ฉันไม่ได้พูดอะไรสักคำ ถึงเราจะคบกันได้ไม่นาน แต่ฉันก็รู้นิสัยแย่ๆ ของเขาดี

"เกิดอะไรขึ้น?" หลังจากเข้าประตู ซือตูจินก็ปิดประตูราวกับว่าเขากลับไปที่ห้องของตัวเองแล้วเข้ามาถามฉัน และฉันก็ตอบทันทีว่าไม่เป็นไร

แต่ Situ Jin นั่งบนเตียง เอื้อมมือมาแตะเหงื่อเย็นบนหัวของฉัน

เมื่อเห็นฉันย่อตัวลง ฉันรีบจับมือและสัมผัสมันทันที: "ทำไมคุณถึงเหงื่อออกมาก"

“ไม่เป็นอะไรครับ อีกสักพักคงดีขึ้น”

ฉันเช็ดมันออก นั่งลงใกล้หัวเตียง ห่มผ้านวม โชคดีที่ชุดนอนของฉันเป็นแบบอนุรักษ์นิยม

Situ Jin ขมวดคิ้วอย่างหนัก: "เมื่อเร็วๆ นี้คุณเคยเป็นแบบนี้หรือเปล่า"

"อะไรนะ?" ฉันไม่ค่อยเข้าใจ เงยหน้าขึ้นมองเขา Situ Jin ตามมาและพูดว่า "ฉันฝันร้ายตอนกลางคืน"

"ไม่ค่ะ แค่วันนี้"

"ไปนอนเถอะ ฉันจะคอยดูเธอ" Situ Jin พูด ลุกขึ้นเดินไปด้านข้าง ยกผ้านวมขึ้นนั่งข้างฉัน ฉันไปหาเขาโดยไม่รู้ตัว

พูดไม่ออกเลย เขาเพิ่งโผล่มาแบบนี้?

เมื่อเห็นฉันมองเขา Situ Jin มีสีหน้าจริงจัง: "การนอนดึกไม่ดีสำหรับสตรีมีครรภ์ ตอนนี้ฉันสั่งให้คุณไปพักผ่อนทันที ถ้ามีอะไรผิดปกติคุณสามารถบอกฉันได้ในวันพรุ่งนี้ และฉันจะให้สิทธิ์ในการรักษาพิเศษแก่คุณ”

มันทื่อๆ เหมือนการเดินทัพและการต่อสู้ มันให้ความรู้สึกลามกและรุนแรงมาก!

ฉันจ้องมองที่ Situ Jin เป็นเวลาสิบวินาที และในที่สุดก็หันหน้าไปข้างหน้าช้าๆ ราวกับว่าฉันได้ยินเสียงแตรรถ

ผมบ้า.

ในที่สุดฉันก็ล้มตัวลงนอน แล้วก็ไม่ได้หลับตาเลยทั้งคืน แม้จะง่วงมาก ก็ไม่ได้นอนจนรุ่งสาง ก็ทนไม่ได้ สุดท้ายก็หลับตาลง

ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ฉันได้ยินเสียงข้างนอก ฉันตื่นขึ้นทันที ลืมตาขึ้นและมองไปรอบๆ และฉันก็โล่งใจที่ไม่เห็น Situ Jin

ฉันลุกขึ้นจากเตียงและเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะออกไป ตอนนี้ Situ Jin กำลังดูทีวี ฉันคิดว่าเขาไปแล้วแต่เขาอยู่ในบ้านของฉัน

“ตื่นแล้วเหรอ?” เมื่อได้ยินฉันออกมา Situ Jin มองกลับมาที่ฉัน ตาของเขามองจากบนลงล่างเสมอก่อนที่จะถอยกลับ

"คุณกินอะไรหรือยัง?"

"ยัง."

Situ Jin ลุกขึ้นและวางรีโมทคอนโทรลและเดิน ฉันไปที่ห้องครัวโดยตรง: "ฉันมีแค่บะหมี่ที่นี่ ฉันจะทำอาหารให้คุณ"

"ออกไปกินข้าวกันเถอะ" Situ Jin เดินไปที่ประตูห้องครัว โน้มตัวไปที่นั่นแล้วถามฉัน แต่ฉันไม่ได้มองด้วยซ้ำ: "คุณไป ฉันจะทำอาหารและกินเอง"

“งั้นฉันจะกินที่บ้านด้วย”

หลังจากพูดจบ Situ Jin ก็ออกไปข้างนอก และฉันก็ทำบะหมี่ในครัว หลังจากทำอาหารเสร็จ เราสองคนก็กินบะหมี่ต้มธรรมดาด้วยกัน

Situ Jin ไม่จู้จี้จุกจิกเรื่องอาหารและเขาสามารถกินบะหมี่ที่คล้ายกับอาหารเลิศรสจากภูเขาและทะเลได้ นี่อาจเกี่ยวข้องกับภูมิหลังของเขาในฐานะทหาร

แต่คราวนี้ฉันแปลกมาก Situ Jin ไม่บังคับให้ฉันทำอะไรเลย

และครั้งสุดท้ายที่เขาไม่อยู่

หลังจากกินบะหมี่แล้ว Situ Jin บอกว่าเขาอยากออกไปเดินเล่นและขอให้ฉันพาไปที่นั่น

ฉันแก้ตัวว่าข้างนอกหนาวและมันไม่เหมาะกับฉันที่จะออกไปข้างนอกในฐานะหญิงมีครรภ์ แต่ที่จริงฉันแค่ไม่อยากไปกับเขา

ดวงตาสีดำของ Situ Jin มองมาที่ฉันลึกขึ้นเรื่อย ๆ และเขาก็จ้องมาที่ฉันซึ่งทำให้ฉันหงุดหงิด

ฉันคิดว่าเขากำลังจะทำอะไรอีกครั้ง แต่สุดท้ายเขาก็หันกลับไปดูทีวีข้างนอก

เมื่อเห็นว่า Situ Jin ไปแล้ว ในที่สุดฉันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เก็บข้าวของ และกำลังจะไปที่ห้องเพื่อนอนหลับ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

กลายเป็นสายจากแม่ของฉัน

ฉันไม่ได้โทรกลับในช่วงเวลาที่ฉันอยู่ที่นี่ ประการแรก ฉันไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ประการที่สอง ฉันเกรงว่าพวกเขาจะกังวล