บทที่ 12

Situ Jin หยุด ตาของเขามืดบอด และทันทีที่เขาหลับตาลง ฉันก็กลัวเขาทันที ถ้าเขาไม่พูดหรือหัวเราะ ฉันคงกลัวเขา

ฉันกัดริมฝีปากและไม่พูดอะไร ฉันเกลียดตัวเองที่ไร้เดียงสา

จะกลัวอะไรเขายังกินฉันได้?

แน่นอนว่าเขาไม่ง่ายที่จะรับมือ

"ฉันควรจะเชื่อฟังและปล่อยให้ฉันกอดมันไว้หรือฉันจะพูดถึงมันหลังการฝึก" ฉันนึกถึงสิ่งที่เขามักจะกระซิบข้างหูของฉันบนเตียงกัดริมฝีปากของฉันและเงียบไปโดยไม่รู้ตัว!

Situ Jin กอดฉันและยกแขนขึ้น ท้ายที่สุด เขาเป็นทหารพิเศษและภูมิหลังของเขาดีกว่าคนทั่วไป

ฉันแบกท้องที่มีน้ำหนักมากกว่าหนึ่งร้อยตัว และเขาอุ้มฉันเข้ามาจากด้านนอกโรงพยาบาลตลอดทางอย่างสบายๆ และสงบนิ่ง

แพทย์ที่ประตูโรงพยาบาลทหารเห็นเราและเดินไปทันทีและถามว่า "คุณต้องการความช่วยเหลือหรือไม่"

"ไม่เป็นไร" ซือตูจินพูดแล้วเดินไปข้างหน้าและกอดฉันไว้ตลอดเวลาที่เข้าไปในลิฟต์ มีคนอยู่ในลิฟต์ แต่ฉันเอามือวางบนไหล่เขาอย่างอายๆ ไม่กล้าให้ใครเห็น

หลังจากออกจากลิฟต์ Situ Jin ก็พาฉันไปที่ประตูห้องผู้ป่วยหนักและเคาะประตู

เสียงแม่ฉันดังมาจากหน้าประตู

"มันคือใคร?"

ฉันเดินตามแม่ไปเปิดประตู และเราตัวแข็งทันทีที่เปิดประตู

"แม่" Situ Jin เรียกออกมาอย่างไพเราะ แม่ของฉันก็ดีใจทันที แล้วก็ยิ้ม: "เข้ามา"

Situ Jin กอดฉันและเข้าไปในขณะที่แม่ของฉันปิดประตู

หลังจากเข้าไปในวอร์ด Situ Jin ก็วางฉันลง จากนั้นฉันก็เห็นว่ามีคนอีกหลายคนยืนอยู่ในห้อง และ Old Situ ก็อยู่ที่นั่นด้วย แต่เขานั่งอยู่

พยาบาลพิเศษของพ่อฉันและชายชราที่เหลือของ Situ ยืนอยู่ และยังมีหมอในชุดขาวด้วย

เมื่อเห็นฉัน ชายชรา Situ ยิ้มทันทีเหมือนสุนัขจิ้งจอก

คุณยายของฉันนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ใบหน้าแดงก่ำและสงบนิ่ง

ฉันมองคุณยายด้วยความประหลาดใจ: "คุณยาย คุณสบายดีไหม"

“ฉันแก่แล้ว สุขภาพก็ทรุดโทรมยืนไม่ได้ก็ล้มลง ฉันไปตรวจที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าเส้นเลือดในสมองตีบ ฉันนอนโรงพยาบาลหรืออะไรสักอย่าง มันเป็น น่ากลัวจัง อยู่มาสามวันไม่เห็นมีอะไรเลย เปลืองเงิน เดี๋ยวแม่จะโทรหา”

ยายโกหกไม่ได้ ฉันเดินไปนั่งลงทันที จับมือยาย "แล้วไง"

คุณยายของฉันไปพบแพทย์หนึ่งครั้ง และฉันก็ทำเช่นกัน

หมอบอกว่า “ร่างกายของหญิงชราไม่มีอะไรผิดปกติ เธอแค่เป็นลม ไม่มีรอยโรคในเส้นเลือด ต้องสังเกตในขั้นต่อไป”

ฉันรู้สึกโล่งใจหลังจากได้ยินสิ่งที่แพทย์พูด ในเวลานี้ ทุกคนในวอร์ดกำลังมองที่ท้องของฉัน ฉันปิดท้องโดยไม่รู้ตัวด้วยเสื้อผ้าของฉัน เพื่อไม่ให้ใครเห็น

คุณยายของฉันพูดว่า: "คุณยังอาย การตั้งครรภ์ไม่ใช่เรื่องน่าอาย คุณจะปิดบังทำไม"

ฉันก้มหน้าโดยไม่พูดอะไรสักคำ และ Situ Jin ที่อยู่ด้านข้างก็พูดว่า "ฉันขี้อายนิดหน่อยจริงๆ และฉันก็ยังไม่กล้าเจอผู้คน"

ฉันเงยหน้าขึ้นมองซือตูจิน ทำไมเขาไม่หน้าแดงเมื่อเขาโกหก?

คุณยายของฉันพูดว่า: "ฉันเหนื่อยนิดหน่อยและต้องการพักผ่อนสักพัก จุนเหมิงไม่ได้คุยกับฉันนาน ดังนั้นอยู่กับฉันเถอะ"

“ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะไปด้วย พี่สาวใหญ่ ข้าจะไปหาเจ้าเมื่อมีเวลา” หลังจากพูดเช่นนั้น ชายชราซือตูก็ลุกขึ้นยืน และชำเลืองมองซือตูจิน: “ยังไงก็ตาม เจ้าทำได้ อยู่ไปเถอะ ภรรยาคุณแก่มากแล้ว ท้องแล้ว คุณกลับไม่สบายใจเลย มันไม่ใช่ของปลอมใช่ไหม”

"รู้แล้ว"

Situ Jin เห็นด้วย หันหลังกลับและตามชายชรา Situ ออกไปข้างนอก ในขณะที่ฉันรู้สึกโล่งใจก่อน

อย่างไรก็ตาม ฉันอยู่กับคุณย่า ดังนั้นฉันจึงไม่ต้องเผชิญหน้ากับ Situ Jin อีกต่อไป

เผชิญหน้าเขา อเล็กซานเดอร์

พ่อแม่ของฉันและ Situ Jin ออกไปด้วยกัน แม่ของฉันถาม Situ Jin ว่ากินข้าวหรือยัง Situ Jin บอกว่าเขายังไม่ได้กิน แม่ของฉันรีบบอกว่าจะซื้อให้เขา แต่เขาบอกว่ามีคนเฝ้าอยู่ที่นี่และเขา อยากพาพ่อแม่ไปด้วย..

ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาพูดอะไรเมื่อฉันออกไป แต่ฉันจ้องที่ประตูด้วยความงุนงง รู้สึกอยู่เสมอว่าครอบครัวขายฉัน