บทที่ 14

เขาลุกขึ้นเดินไปรอบๆ เช็ดผม จากนั้นฉันก็สังเกตเห็นว่าเขาอาบน้ำเรียบร้อยแล้วและเขาสวมเสื้อผ้าง่ายๆเสื้อกล้ามครึ่งตัวและกางเกงขาสั้นยาวไม่ถึงเข่าทั้งหมด ซึ่งทำจากผ้าฝ้ายบริสุทธิ์

ผิวของเขาเป็นสีแทนเล็กน้อย แต่เขามีสัดส่วนที่ดีและดูดีในทุกสิ่งที่เขาสวมใส่ และเขาก็ล้มตัวลงนอนทันทีหลังจากขึ้นเตียง

"ไปนอน."

ฉันจ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

โดนกินเต้าหู้แล้วเขากลับไปพักผ่อนเลยอายแทน?

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง Situ Jin ก็หายใจสม่ำเสมอ และฉันแน่ใจว่าเขาหลับ ฉันจึงล้มตัวลงนอนและห่มผ้านวม วางแผนที่จะนอน

แต่เมื่อฉันนึกถึงซือตูจินที่นอนอยู่ข้างๆ ฉัน ฉันก็ไม่กล้านอน

อย่างไรก็ตาม เขาง่วงมากจนหลับไปไม่นานหลังจากนั้น

เมื่อฉันตื่นขึ้น ก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้น แดดอุ่นสบาย ฉันง่วงนอน ชั่วครู่ฉันคิดว่าฉันอยู่บ้าน แต่พอฉันหันไปเล็กน้อย ก็พบว่ามีใครบางคนอยู่ในอ้อมแขนของฉัน และ ฉันรีบลุกขึ้นจากเตียงทันที

Situ Jin ตื่นขึ้นมาช้าๆ เหลือบมองมาที่ฉัน ยืดเอวของเขา ลุกขึ้นจากเตียงแล้วถามฉัน: "คุณตื่นหรือยัง"

ฉันมองดูตัวเองโดยไม่รู้ตัว มันยังคงเป็นเสื้อผ้าจากเมื่อคืน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ดังนั้นฉันจึงไปหา Situ Jin

เขายกผ้านวมขึ้นและลงไปเขย่าแขนขวาขณะเดินไปห้องน้ำ

แขนของเขาถูกฉันขยี้?

ผมลุกขึ้นกำลังจะไปดูประตูห้องน้ำล็อคและมีเสียงน้ำกระเซ็นอยู่ข้างใน

ฉันยืนอยู่ที่ประตูด้วยความงุนงง เขาจะไขเข้าไปข้างในได้ไหม?

ห้องน้ำโรงแรมออกแบบได้ดีมาก กระจกฝ้า โปร่งแสง ข้างในมีฝักบัว แต่ไม่มีความร้อน ยืนช็อกอยู่ข้างนอก... อาบน้ำเย็นเหรอ?

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก และ Situ Jin ก็ออกมา ฉันหลับตาทันที หน้าแดง และหันกลับมาหอบ

Situ Jin ใส่เสื้อผ้าของเขาเร็วมาก แต่เขารู้สึกไม่เร่งรีบ ฉันรู้สึกว่าเขาแต่งตัวเหมือนกัน ฉันเอามือออกแล้วหันไปมองเขา เขาแต่งตัวเต็มยศยืนอยู่หน้าเตียงแล้ว

Situ Jin สวมนาฬิกาแล้วเหลือบมองมาที่ฉัน: "ล้างมันซะ"

ฉันแค่หยิบเสื้อผ้าและของบางอย่าง หันหลังกลับเข้าไปข้างในและอาบน้ำข้างใน

แต่เมื่อฉันล้างร่างกายของฉันก็ร้อนแผดเผา ฉันกังวลเสมอว่า Situ Jin แอบมองฉันผ่านกระจกข้างนอก แต่ฉันจะเห็นอะไรข้างนอก?

หลังจากอาบน้ำ ฉันทำตัวให้ดีขึ้นก่อนจะออกมา ผลักประตูเปิดออก และ Situ Jin กำลังมองมาที่ฉันบนเตียง เขาก้มหัวลงเมื่อเห็นฉันออกมา

ฉันเดินไปหาแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน หยิบของ จัดระเบียบ แล้วพาฉันออกไป

เรากินข้าวเช้ากันเงียบๆ ไม่คุยกันเลย

ฉันไม่พูดและเขาไม่พูด ท้ายที่สุด ไม่มีความรักและไม่มีอะไรจะพูด

หลังอาหารเช้า ฉันได้รับโทรศัพท์จากเจ้าของบ้าน บอกว่าเขากำลังเดินทางไปที่พักของฉันแล้ว และถามว่าฉันอยู่ที่ไหน ฉันบอกเจ้าของบ้านทันทีว่าฉันจะไปที่นั่นด้วย

ไม่นานหลังจากที่เราพบกันเจ้าของบ้านบอกฉันมากมาย แต่ค่าห้องไม่คืนเงินให้ฉัน

ส่วนค่าห้องผมไม่คิดว่าเขาจะคืนเงินให้ผม พอผมกลับมา ผมก็ยื่นกุญแจให้เจ้าของบ้าน อีกอย่าง ผมถามเจ้าของบ้านว่าของข้างในยังอยู่ดีหรือเปล่า สภาพหรือไม่.

ฉันสบายดีหลังจากผิดข้อตกลง และฉันก็พร้อมที่จะกลับไป

"ทรายสีเหลืองในทะเลทรายที่ Mobei คุณไม่กลัวความทุกข์ทรมานเหรอ" Situ Jin ถามฉัน ฉันจำไม่ได้ว่าตอนนั้นฉันอยู่ในอารมณ์ไหน แต่เมื่อเขาถามฉัน ฉันตอบไปว่า "ฉัน ไม่ทุกข์ร้อน คนที่นี่ใช้ชีวิตดีไม่เหมือนกัน ลูกไม่กลัว กลัวอะไร”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉันพูด มีรอยยิ้มที่มุมปากของ Situ Jin ฉันไม่รู้ว่าเขายิ้มอะไร แต่... รอยยิ้มของเขาสวยงามมาก

“พาฉันไปเดินเล่นหน่อยสิ” ซือตูจินว่าจะไป แต่จริงๆ แล้วเขาอยากอยู่ต่ออีกสักสองสามวัน ตอนแรกฉันก็ไม่อยากตกลง แต่พอฉันคิดจะทิ้งเด็กกลุ่มหนึ่งไว้ข้างหลังโดยไม่มีคนดูแล คำอธิบาย ฉันเห็นด้วย

ในอีกไม่กี่วันต่อมา Situ Jin และฉันอาศัยอยู่ในโรงแรม ตอนแรกฉันไม่คุ้นเคย ฉันต้องนอนกับเขาตอนกลางคืน และเขามักจะจูบฉันในขณะที่ฉันหลับ และบอกว่าลองดู ถ้ารู้สึกว่าใช่

ในตอนเช้า ฉันกอดเขาอีกครั้ง และฉันไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ฉันหลับไป ไม่ว่าฉันกอดเขาหรือเขาจงใจให้ฉันกอดเขา

จากนั้นลืมตาขึ้นอาบน้ำเย็น ๆ ทุกครั้งที่ฉันนั่งบนเตียงด้วยความงุนงง

เขากำลังพิสูจน์ว่าฉันมีเสน่ห์หรือว่าเขามีร่างกายที่ดี? ทำไมคุณถึงไม่เป็นหวัดเมื่อคุณดื่มน้ำเย็น?