บทที่ 15

"แจ้งสถานที่"

"..."

ครั้งต่อไป Situ Jin เป็นเหมือนหุ่นยนต์ที่แยกตัวออกจากโลก หมกมุ่นอยู่ในโลกของเขา จนกระทั่งลงมาชั้นล่างของอาคาร มีคนหลายสิบคนถูกนำตัวออกมาโดยที่ยังคลุมหน้าอยู่

พาไปที่รถตำรวจสีขาวด้านบน

Situ Jin แกะของและยื่นให้คนที่นั่งด้านหน้า: "ลงจากรถ"

คนที่นั่งด้านหน้าหันกลับมาทันทีและยิ้มให้ฉัน: "สวัสดีพี่สะใภ้ ฉันชื่อฮูซี่"

ฉันสงสัยอยู่พักหนึ่ง ใบหน้าของ Situ Jin มืดลง และเขาถามว่า "ให้ฉันโยนคุณลงไหม"

เป็นผลให้ชายชื่อ Huzi วิ่งลงจากรถอย่างรวดเร็ว หันกลับมาและยิ้มให้ฉันเมื่อเขาลงไปข้างล่าง หันหลังกลับและวิ่งหนีไป

จากนั้น Situ Jin ขอให้คนขับรถ และคนขับก็สตาร์ทรถตามปกติและพาเราไป

หลังจากนั้นไม่นาน Situ Jin และฉันถูกส่งไปที่บ้านของ Situ

วันนี้ชายชรา Situ ไม่อยู่ที่นี่ หลังจากลงจากรถ Situ Jin ก็ถามฉันว่า "คุณรู้สึกไม่สบายใจไหม"

ฉันมองไปที่ Situ Jin ด้วยความประหลาดใจและส่ายหัว ฉันยิ่งกลัวเขา เขาฆ่าคนด้วยคำพูดเพียงคำเดียว ตอนนี้สังคมกำลังอาละวาด เขาจะฆ่าฉันด้วยหรือไม่?

เมื่อเห็นว่าฉันไม่ได้พูดเป็นเวลานาน เขาก็รู้สึกขบขัน: "กลัวเหรอ?"

ฉันส่ายหัว: "ไม่ ... "

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของ Situ Jin และเขาเดินตามฉันมาและถามว่า "เธอไม่กลัวหน้าซีดจนหน้าซีดเหรอ?"

"บินขี่เหนื่อย"

"..." Situ Jin ไม่ตอบด้วยรอยยิ้ม แต่สัมผัสอ่อนโยนบนใบหน้าที่แน่วแน่ของเขา หันหลังกลับและเดินเข้าไปข้างใน และฉันก็เดินตามเขาไป

Situ Jin ไม่รู้จนกระทั่งเขากลับมาที่บ้านว่าชายชรา Situ ไม่อยู่บ้าน และหลังจากถามเท่านั้น เขาจึงรู้ว่าเขาออกไปแล้ว และเขาไม่ได้บอกว่าเขากำลังทำอะไร

Situ Jin วางเสื้อผ้าของเขาและขอให้ใครสักคนเตรียมอาหาร ในขณะที่ฉันนั่งอยู่บนโซฟาและรู้สึกง่วง

พอมีสมาธิมากก็ไม่ง่วงเลย แต่พอง่วงปุ๊บ รู้สึกง่วงปั๊บ

เมื่อ Situ Jin ไปขอให้คนอื่นทำบางอย่าง ฉันเริ่มรู้สึกง่วง และเมื่อเขากลับมาก็หลับไปแล้ว

ไม่ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาที่พาเขาขึ้นไปชั้นบนในภายหลัง

แต่เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งหมดให้ฉัน ฉันตื่นขึ้นในตอนเช้า และฉันยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขาเอาแขนข้างหนึ่งโอบฉัน และมืออีกข้างหยุดเอวของฉัน และฉันก็กอดเอวของเขาแน่น เขายังคง สวมเสื้อกั๊กตัวเดิมและกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ ในขณะที่ฉันสวมกระโปรงหลวมๆ สำหรับสตรีมีครรภ์โดยเฉพาะ อยู่ในอ้อมแขนของเขาเหมือนปลาตัวเล็ก

เมื่อฉันตื่นนอนครั้งแรก ฉันตกใจมากกับรูปร่างหน้าตาของฉัน ฉันเปลือยกายอยู่ในชุดนอน และหน้าของฉันก็แดง

เมื่อเขาออกมาจากอ้อมแขนของเขา หัวใจของเขาก็เต้นแรง และเขากลัวจนเป็นอัมพาต

เสื้อผ้าของฉันเปลี่ยนไปอย่างไร

เขาตื่นขึ้นช้าๆ ลืมตาและมองมาที่ฉัน เฉื่อยชาเหมือนสิงโตบนทุ่งหญ้าที่เพิ่งอาบแดดเสร็จ

เขาเห็นฉันหน้าแดงก็แซวว่าเขินเหรอ

ฉันเม้มปากแล้วถามอยู่นานว่า "เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน"

“มันเปลี่ยนไปแล้ว!” เขาตอบเบา ๆ ด้วยความเหลื่อมล้ำเล็กน้อยและหน้าของฉันก็ยิ่งแดงขึ้นเรื่อย ๆ ฉันไม่รู้ว่าประเทศนี้สอนทหารอย่างไรให้เป็นนักเลงหัวไม้

อยู่ต่อไปมันไม่ใช่เรื่องดีแน่ ฉันเลยแกล้งทำเป็นโง่ แล้วลงจากเตียง ดูสิ เสื้อผ้าของฉันกองอยู่ด้านข้าง แล้วฉันก็เอื้อมมือไปจับมัน

“มันดึกแล้ว ฉันจะไปล้างตัว”

หันหลังกลับ ฉันเข้าห้องน้ำโดยแสร้งทำเป็นสงบ อาบน้ำ และเปลี่ยนเสื้อผ้าจากข้างใน

ตั้งแต่ฉันตั้งครรภ์ฉันให้ความสำคัญกับการบำรุงมากแม้ว่าฉันจะไม่บอบบางมากแต่ฉันก็ยังใส่ใจอยู่บ้าง

ฉันไม่รู้ว่าวันนี้ร่างกายท่อนล่างของฉันเป็นอะไร มันแน่นนิดหน่อย ฉันอายนิดหน่อยที่จะออกมา

"เกิดอะไรขึ้น?" Situ Jin กำลังนั่งอยู่ในชุดครึ่งตัว ลังเลเมื่อฉันออกมาและถามฉัน