บทที่ 17

พอขึ้นรถก็เอนตัวหลบอย่างเขินอายพยายามปรับสภาพจิตใจให้ดีที่สุดแต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหน้ายังมีไข้อยู่

Situ Jin ขึ้นคนขับและจับมือฉันไว้ มือของฉันไม่เย็นเลย มันเริ่มอุ่นขึ้น แต่ Situ Jin ก็ยังไม่ยอมปล่อย

หลายครั้งที่ฉันต้องการจะดึงมือกลับ แต่ Situ Jin ไม่ยอมปล่อย

เมื่อฉันกลับมาที่คฤหาสน์ของ Situ และลงจากรถ ไม่มีใครอยู่รอบ ๆ ฉันเลยอธิบายว่า "ฉันไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ควรจะทำ"

ฉันก้มหน้าเหมือนเด็กที่ทำผิดพลาดและไม่รู้ว่าฉันทำได้อย่างไร

“ฉันรู้” Situ Jin ยกคางของฉัน ก้มศีรษะลงและจูบฉัน ตามด้วยจูบที่ยาวนานมาก

เขาบอกว่าเขารู้ ฉันสงสัยว่าเขารู้ได้อย่างไร หรือเขาเชื่อฉันอย่างไร้เหตุผล

แต่ก่อนที่ฉันจะหลุดพ้นจากปัญหานี้ จูบของ Situ Jin ก็ลึกล้ำไปกว่านี้

ฉันเริ่มที่จะหลบเล็กน้อยยกมือขึ้นเพื่อผลักเขาแต่เขารีบควบคุมฉันโดยแขนข้างหนึ่งโอบเอวฉันและอีกข้างจับมือฉันไว้คุณจะไม่สามารถกำจัดมันได้ถ้าคุณไม่สามารถเปิดมันได้

ฉันเริ่มยอมแพ้อย่างช้าๆ Situ Jin จูบอยู่พักหนึ่งและเมื่อฉันหายใจไม่ออกเล็กน้อย Situ Jin ก็ปล่อยฉันไป

ปล่อยฉันไป Situ Jin ใช้ปลายลิ้นเลียริมฝีปากล่างของเขายกมือขึ้นแตะมันและมันก็มีเลือดออกแล้ว

ฉันผงะไปครู่หนึ่งและรีบอธิบาย: "ไม่ มันไม่ใช่..."

ฉันพบว่าฉันพูดติดอ่างเล็กน้อยเมื่อรู้สึกประหม่า

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม” Situ Jin ถามฉัน เสียงของเขาแผ่วเบาราวกับน้ำที่ไหลเป็นฟอง ฟังแล้วรู้สึกสดชื่น

ฉันเหมือนถูกควบคุม พอเขาถาม ฉันตอบว่า "ไม่ได้กัด"

"คุณไม่ใช่ใคร" ซือตูจินหัวเราะ แล้วจับมือฉันแล้วพาฉันเข้าไปในบ้าน เมื่อฉันเงยหน้าขึ้น ซือทูจินกำลังดูโทรศัพท์ เดินอย่างสงบราวกับว่าเราควรจะเป็นแบบนี้ .

เทียบกับเขาแล้วฉันยังตามหลังเขาอยู่มาก

กลับมาที่บ้าน Situ Jin ถามคนในครัวว่ากำลังเตรียมอาหารกลางวันอยู่ไหม ห้องครัวบอกว่ากำลังเตรียมอาหาร แล้วถามว่าชายชรา Situ กลับมาหรือยัง ยามบอกว่าเขายังไม่กลับมา

"ฉันจะขึ้นไปข้างบนก่อน ฉันจะอาบน้ำ" ฉันพูด ฉันเดินขึ้นไปชั้นบนก่อน และ Situ Jin ยืนอยู่ชั้นล่างและไม่ขยับเขยื้อนเลย ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

กลับขึ้นไปชั้นบน ฉันหยิบชุดนอนสองชิ้นก่อน จากนั้นจึงไปที่ห้องน้ำ ปิดประตูและล้างส่วนที่จะล้างก่อน จากนั้นฉันก็อาบน้ำ

เมื่อฉันกำลังจะออกไป ฉันได้ยินเสียงที่ประตู ฉันรีบไปดู ก่อนที่จะได้เวลาแต่งตัว ฉันก็เอาผ้าเช็ดตัวมาพันรอบตัวฉันก่อน

ตอนนี้ฉันเป็นคนที่มีพุงใหญ่ และจริงๆแล้วร่างกายของฉันไม่มีอะไรให้ดูเลย แต่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ Situ Jin ยังคงงุนงงเล็กน้อยเมื่อมองไปที่ประตู

"อะแฮ่ม..."

เมื่อเห็นว่าใบหน้าของข้าแดงจนฝ่าเท้า ซิทูจินก็ไอและพูดว่า "ถ้าไม่ออกมาก็เข้ามาดูสิ"

"..."

นี่เป็นเหตุผลหรือไม่?

ขณะที่ฉันดู Situ Jin พูดไม่ออกเล็กน้อย ฉันคิดว่าเขามีแรงจูงใจซ่อนเร้นอยู่

หลังจากยืนเก้ๆ กังๆ อยู่พักหนึ่ง ผมก็พูดว่า "คุณออกไปก่อน ผมขอเปลี่ยนเสื้อผ้า"

“ที่นี่มันชื้น ออกไปเปลี่ยนห้องซะ แล้วฉันจะอาบน้ำด้วย” ซือตูจินพูดขณะที่เขาเริ่มเปลื้องผ้า เปิดตู้กันความชื้นด้านหนึ่ง แล้วใส่เสื้อผ้าเข้าไปข้างใน

ฉันเห็นว่าเขากำลังจะถอดเสื้อผ้าจริงๆ และกำลังง่วนอยู่กับการเดินจากห้องน้ำไปข้างนอก Situ Jin ถอดกางเกงของเขาออกแล้วหันมาหาฉันแล้วถามว่า "คุณกลัวฉันไหม"

ฉันหยุดยืนนิ่งไม่กล้าขยับแม้เขาจะถอดเสื้อผ้าออกซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกสงบ

ฉันส่ายหัว เดินไปที่ประตู เปิดออก แล้วออกไป