บทที่ 2

บางทีนี่อาจเป็นเรื่องที่ไร้สาระที่สุดในชีวิตของฉัน ฉันจ้องที่ ทะเบียนสมรส ตรงหน้าโดยไม่มีการตอบสนองใด ๆ และอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีกสามหรือสี่ครั้ง

เขาและ Su Maosheng กำลังจะแต่งงานกัน พวกเขาเตรียมการมาสามสี่เดือน ซื้อบ้านและรถ สุดท้ายก็ซื้อทุกอย่าง และเป็ดในปากก็บินหนีไป

จนถึงตอนนี้ฉันยังเป็นหนี้และตกงาน

แต่เกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายผู้เย่อหยิ่งต่อหน้าเขา เขาหยิบทะเบียนสมรสโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ชื่อสละสลวยสำหรับเด็ก

แต่ฉันไม่ได้ให้เขารับผิดชอบเรื่องลูก โอเค?

"นั่น...คุณซิตู..."

ทันทีที่ฉันเปิดปาก Situ Jin ก็มองอย่างสงสัย และฉันก็ลดโน้ตสามตัวทันทีแล้วพูดว่า "นี่เร็วไปไหม"

ฉันพบว่าฉันไร้กระดูกสันหลังจริง ๆ และฉันก็เปิดเผยและตรงไปตรงมาเมื่อพูดคุยกับใคร ๆ แต่เมื่อคุยกับ Situ Jin ฉันไม่พบแรงผลักดันของตัวเองเลย หนูไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง เขาเหมือนแมว

"ซิตูกับจินเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง"

น้ำเสียงสั่งการของ Situ Jin ทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูก ดังนั้นฉันจึงต้องเลือกคนตรงหน้า

"ซิตู"

"อืม"

ฉันรอข้อความเป็นเวลานาน แต่ไม่มีข้อความ

Situ Jin เหลือบดูเวลาที่ข้อมือของเขา และมองตรงไปข้างหน้าเขา: "ไปขับรถกันเถอะ ชายชรากำลังรออยู่ที่บ้าน รีบกลับไปกินข้าว"

"ใช่."

เช่นเดียวกับที่ฉันนั่งบนรถทหาร Humvee ใน Trafon โดยไม่กล้าหายใจและคำรามตลอดทางกลับไปที่คฤหาสน์ของ Situ

เมื่อประตูรถเปิดออก ฉันเดินตาม Situ Jin ออกจากรถเหมือนฝัน

แต่ฉันหมดแรงแล้ว พระเจ้ารู้ ไม่มีที่ใดในร่างกายของฉันที่ไม่เจ็บ และ Situ Jin ก็ผิดปกติในเรื่องนั้น

คืนหนึ่งจะทำอะไรไม่ได้นอกจากกลิ้งออกจากเตียง

เมื่อเห็นว่าฉันไม่อยากออกไปหลังจากลงจากรถ Situ Jin ก็เดินไปรอบ ๆ รถ ก้มศีรษะลงแล้วถามฉันว่า "มีอะไรเหรอ?"

"ไม่มีอะไร."

ไหนบอกว่ารีดผ้าแล้วเหนื่อยไง

แต่ในวินาทีต่อมา Situ Jin ก้มลงและอุ้มฉันขึ้น หันกลับมา เดินไปที่ Meteor เพื่ออุ้มฉันเข้าไปในวิลล่า

เมื่อฉันไปถึงประตู ฉันก็กดรองเท้าหนังลงด้วยการคลิกสองครั้ง สวมรองเท้าแตะที่วางอยู่ที่พื้น แล้วพาฉันขึ้นไปชั้นบนทันที

กลุ่มคนชั้นล่างอดไม่ได้ที่จะก้มศีรษะลงและหัวเราะ ดูเหมือน Situ Jin จะมองไม่เห็น และพาฉันไปที่ห้องชั้นบน

ฉันไม่กล้าให้ใครเห็น ฉันจึงฝังหัวของฉันไว้ในอ้อมแขนของ Situ Jin

ชายชรา Situ ที่ชั้นล่างพูดว่า "คุณอยากกินไหม"

"ส่งมาเลย"

น้ำเสียงของ Situ Jin เย็นชาและเย่อหยิ่ง และเขาไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร แต่ฉันหน้าแดงและหอบด้วยความอาย

เมื่อเราขึ้นไปชั้นบน Situ Jin ผลักประตูเปิดออกและวางฉันลงบนเตียง ลุกขึ้นและปิดผ้าม่าน เมื่อฉันเห็นเขาดึงผ้าม่าน ร่างกายของฉันก็เกร็งไปหมด ถ้าเขามาอีก...

ตอนที่ฉันจำได้ Situ Jin ได้ถอดเสื้อโค้ทของเขาแล้ววางลง ปลดกระดุมเสื้อของเขาและดึงมันออกจากขอบเอวของกางเกง เมื่อนึกถึงร่างกายที่สง่างามของเขา ทันใดนั้นฉันก็กลัวเล็กน้อย

"สถานที่..."

Situ Jin มองมาที่ฉันและถอดเสื้อผ้าของเขา: "ใช่"

"เรียก……"

ฉันใช้เวลานานกว่าจะถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ทหารสามารถถูกฆ่าได้และไม่สามารถถูกทำให้อับอายได้...

“อืม……”

Situ Jin นั่งลงแล้ว จากนั้นถอดเสื้อผ้าออก เอาแขนโอบรอบเอวของฉัน และพยุงฉันด้วยอีกข้าง ก้มหน้าลง กระบวนการได้เริ่มขึ้นแล้ว

ฉันดันด้วยมือทั้งสองข้าง Situ Jin จากไปและมองที่มือของฉัน ฉันค่อยๆ ย่อตัวลง เขาพอใจและจูบฉันต่อไป...

ในที่สุดฉันก็เริ่มเวียนหัวอีกครั้งเหมือนเมื่อคืนนี้ ฉันยอมทุกอย่างที่เขาขอ ไม่กล้าขัดขืนที่เขาพูด เขายังไม่หลับจนถึงมื้อค่ำ

จากนั้นฉันก็ค่อยๆลุกจากเตียง สวมเสื้อผ้า แล้ววิ่งไปห้องน้ำเพื่อความสะดวก

เมื่อฉันออกมา ฉันเห็นว่าเขายังหลับอยู่ ฉันจึงวิ่งไปที่ประตูเงียบๆ แล้วลงไปข้างล่างโดยที่เขาไม่สนใจ