บทที่ 3

อย่าถามฉันว่าฉันออกมาได้อย่างไร ฉันก็วิ่งออกไปอยู่ดี

และฉันออกไปได้สามวันแล้ว

ไม่กล้าคิดเรื่องหย่าเลยปิดบังไว้ก่อน

เพื่อหลีกเลี่ยง Situ Jin ฉันเช่าบ้านใกล้กับที่ฉันอาศัยอยู่และโพสต์บ้านของตัวเอง

ฉันจะขายบ้านและออกจากเมืองโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

สำหรับเงินกู้ของ Su Maosheng มันเป็นของเขาและฉัน ฉันไปธนาคารเพื่อหาเขาโดยธรรมชาติ เขาเป็นผู้นำของบริษัท ดังนั้นเขาจึงไม่ควรต้องการจัดการเรื่องนี้มากเกินไป

สิ่งเดียวที่ฉันโชคดีในตอนนี้คือไม่มีอะไรอื่น ฉันไม่ฟังคำพูดของ Su Maosheng จำนองบ้านของฉันและจ่ายค่ารถเต็มราคาให้เขา

เมื่อเช้าโทรมาบอกว่าอยากดูบ้าน เราตกลงราคา เขาบอกว่าขอแค่แสดงใบจองได้และบ้านก็จริงอย่างที่โฆษณาบอก มีการซื้อขาย ฉันคิดว่าเขาต้องการซื้อจริงๆ , สัญญาว่าจะพบกันในตอนบ่าย

เรานัดเจอกันที่ร้านกาแฟตอนบ่ายสองโมง

เวลาที่เหมาะสม

ฉันกำลังมองดูใบไม้ที่อยู่นอกหน้าต่าง มีเท้าคู่หนึ่งหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน ฉันมองมันด้วยใบหน้ายิ้มทันที แต่เมื่อฉันเห็นคนที่อยู่ตรงข้าม ฉันก็ต้องตะลึง

ซู เหมาเฉิง?

เมื่อเห็นฉัน Su Maosheng ดึงเก้าอี้ขึ้นมาแล้วนั่งตรงข้ามกับฉัน

บริกรคิดอย่างรอบคอบและถามว่า: "ท่านครับ คุณต้องการอะไร"

"กาแฟลาเต้"

ซูเหมาเฉิงสั่ง ฉันลุกขึ้นและกำลังจะจากไป ซูเหมาเฉิงพูดทันที: "รีบออกไปทำไมคุณไม่บอกฉันเรื่องเงินกู้ธนาคาร"

ฉันนั่งคิดถึงเรื่องเงินกู้ธนาคาร แต่ฉันยังคงทำหน้าบูดบึ้งไม่พูดอะไรสักคำ

บริกรส่งกาแฟให้ Su Maosheng และ Su Maosheng มองมาที่ฉันสักพัก: "ฉันไม่ได้เจอคุณตั้งสองสามเดือน น่ารักจัง"

ฉันไม่ตอบ ไม่คิดว่าตัวเองสวย ซู่ เหมาเฉิงคงคิดผิด ฉันคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดดีๆสักสองสามคำ

Shen Junmeng ผู้เฒ่าเสียชีวิตไปนานแล้ว

“ผมจ่ายคืนในธนาคารแล้ว คุณไม่ต้องรีบขายบ้าน บ้านนั้นเป็นเงินออมของคุณคนเดียว เก็บไว้”

ฉันมองไปที่ Su Maosheng และเยาะเย้ย: "คุณเสียสติไปแล้วหรือ ทำไม? การอยู่บนรถบัสทำให้จิตใจคุณพัง?

ซู่เหมาเฉิง คุณไม่สบายหรือเปล่า? "

"..." ซู่เหมาเฉิงจ้องมาที่ฉันด้วยดวงตาที่มืดและสะอาด ไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย

ฉันต้องยอมรับว่า Su Maosheng มีสายตาที่ดีมาก อย่างน้อยก็ในความคิดของฉัน

"จุนเมง...ให้โอกาสฉันอีกครั้งได้ไหม"

ซูเหมาเฉิงยื่นมือมาดึงฉัน ฉันลุกขึ้นยืนทันที จ้องมองเขาอย่างดุดัน: "ผู้คนต้องการความอัปยศ ต้นไม้ต้องการผิวหนัง คุณไร้ยางอาย ฉันต้องการมากกว่านี้"

หลังจากพูดว่าฉันต้องการจากไป ซู่ เหมาเฉิงก็พูดทันที: "จุนเหมิง คุณใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ"

โหดเหี้ยม?

ว่าเหี้ยแต่อยากถาม...

ฉันหันกลับมาและกำลังจะม้วนแขนและแขนเสื้อขึ้นเพื่อสอนบทเรียนของ Su Maosheng แต่เมื่อฉันหันกลับมา ฉันรู้สึกกลัวมาก และยืนอยู่ที่นั่นทันทีเหมือนท่อนซุง จ้องมองคนที่เดินผ่านร้านกาแฟใน งุนงง

ซือตู จิน?

อ๊ะ!

Situ Jin พูดอะไรบางอย่างกับผู้คนรอบตัวเขาในขณะที่เดิน และคนที่อยู่ข้างหลังเขาก็พยักหน้าและออกไปทันที

Situ Jin ผ่าน Su Maosheng หยุดตรงหน้าฉัน จ้องมองมาที่ฉันเป็นเวลานานด้วยดวงตาที่มืดมนเหมือนเหวและพูดว่า: "กลับไปและชำระคะแนนกับคุณ"

จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าหนังศีรษะของฉันชา และลมก็พัดมา ฉันก็ไม่ไกลจากความตาย

จู่ๆ ฉันก็เกลียดซู่เหมาเฉิงมากขึ้น เขาหลอกฉัน แล้วฉันจะโดนจับได้ยังไง?

Situ Jin มองที่ฉันที่ Su Maosheng แล้วหันกลับมา

ออร่าสังหารแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณโดยรอบทันที

ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกลัวหรืออะไร ฉันรีบจับแขน Situ Jin