บทที่ 8

ฟังพวกเขาแล้ว ฉันรู้สึกสมองแล่น และไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าที่ฉันรู้สึกดีขึ้น

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาทั้งหมดออกไปเมื่อไหร่

ชายชรา Situ กล่าวว่า: "ป่าทึบนั้นเป็นกรรมตามสนองของตระกูล Situ ของเรา เพื่อที่จะพิชิตป่าทึบนั้น ครอบครัวของเราได้สูญเสียลูกชายไปแล้วสี่คน โดยไม่คาดคิด!"

ชายชรา Situ เต็มไปด้วยอารมณ์และความเศร้า แต่ฉันไม่หลั่งน้ำตาแม้แต่หยดเดียว

ถ้าพระเจ้าเล่นตลกกับคุณ และคุณยังหัวเราะไปกับเขา แสดงว่าคุณป่วยจริงๆ

"ชายชรา"

เสียงของฉันไม่ดังแต่สงบ

ชายชรา Situ มองมาที่ฉันค่อยๆ และเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเขา

“ไปเถอะ ฉันผิดเองที่ทำแบบนี้ แต่นั่นไม่ใช่หน้าที่ของเด็กนั่นทั้งหมด ตอนฉันไปเลือกใคร ฉันเลือกเธอ คุณยายกับฉันรู้จักกันนานมาแล้ว และเราจำมันได้ที่ คุณกับคุณยายหน้าตาเหมือนกันเป๊ะเลย และฉันก็เพิ่งรู้ว่าแฟนคุณไม่ได้เป็นอะไรกัน ฉันเลยตัดสินใจเลือกคุณ”

ถ้าชายชรา Situ ไม่บอกฉันว่าฉันไม่รู้ ก็กลายเป็นว่า Situ Jin ไม่ชอบฉันเลย

ไม่เลย.

“คุณย่าของฉันรู้เรื่องนี้หรือเปล่า” ฉันมักจะรู้สึกว่าคุณย่าของฉันมอง Situ Jin ผิดไป เธอต้องรู้แน่ๆ

“เธอไม่รู้เรื่องนี้ แต่เด็กคนนั้นหน้าเหมือนฉันตอนเด็กๆ ถ้าคุณยายเห็นเขา เธอน่าจะรู้จักเขา”

ชายชรา Situ พูดโดยไม่หน้าแดง และฉันก็ถามว่า "คุณจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับย่าของฉันใช่ไหม"

ชายชรา Situ หน้าแดง: "อย่าพูดเรื่องไร้สาระ"

"ตะคอก!"

ฉันพึมพำเบา ๆ และพูดหลังจากนั้นไม่นาน "ป่ามีพลังขนาดนั้นจริงหรือ?"

"อืม"

ชายชรา Situ บอกฉันว่าป่านี้เรียกว่า Devil Forest และเป็นช่องโหว่ที่ชายแดน หากคุณเข้าไปได้ มันคือทางลับเข้าสู่ประเทศของเรา ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ต่างประเทศบางแห่งใช้เส้นทางนี้เพื่อ พวกเขาลอบเข้ามาและขนส่งสิ่งของจำนวนมากที่เป็นอันตรายต่อผลประโยชน์ของประเทศและประชาชน

เพื่อค้นหาว่าผู้พลีชีพจำนวนนับไม่ถ้วนเสียชีวิตในป่าแห่งนั้นตั้งแต่ทศวรรษที่ 1930 จนถึงปัจจุบัน ครอบครัวของ Situ เสียชีวิตไปแล้วสี่คนและไม่เคยกลับมา และ Situ Jin คือคนที่ห้า

“เป็นไปได้ไหมว่าคุณมีลูกชายสี่คนแล้วส่งพวกเขาทั้งหมดไป”

คำพูดของฉันทำร้ายจิตใจของชายชรา Situ และชายชรา Situ ก็หยุดพูดไปพักหนึ่ง

ฉันก็เงียบเช่นกัน ค่อนข้างรู้สึกผิด ฉันไม่ควรพูดออกไปตรงๆ แต่ในขณะนี้ ชายชรา Situ ถอนหายใจ: "ไม่ต้องกังวล ถ้าคุณให้กำเนิดลูก ฉันจะไม่อนุญาตให้เขาไปที่ป่าแห่งนั้น . ... "

“ไม่ต้องห่วง ลูกข้าจะไม่ยกให้ใคร ข้าหาว่าพวกเจ้า พวกทหารและพวกทหารโง่เขลา ถ้าเผาป่าหรือหาคนตัดไม้ถางป่า หายดีแล้ว"

"..." ชายชรา Situ พูดไม่ออก

หลังจากพูดคุยกับชายชรา Situ ฉันก็มั่นใจมากขึ้นเกี่ยวกับสิ่งหนึ่ง ป่านั้นคือปีศาจ และฉันไม่ต้องการอยู่ที่บ้านของ Situ ฉันอยากจะจากไปและไม่กลับมาที่นี่อีก

ไม่กี่วันต่อมา เช่นเดียวกับ Situ Jin ฉันทิ้งจดหมายไว้และออกจากที่นี่อย่างเด็ดเดี่ยว

การก้าวขึ้นรถไฟไปยังเมืองอื่น ๆ นั้นเหมือนกับความฝันที่จ้องมองโลกภายนอกด้วยความงุนงง

มันเหมือนความฝันจริงๆ ไม่จริงเลย

"ฉันนั่งลงได้ไหม"

ขณะที่ฉันกำลังจ้องมองไปนอกรถด้วยความงุนงง ชายที่เรียกตัวเองว่าอายุสามสิบกว่าๆ ทักทายฉันอย่างสุภาพ เขาสวมชุดกีฬาและสะพายเป้สีดำ เขาดูเหมือนนักวิชาการ มองโทรศัพท์ฟัง ดนตรี.

ฉันไม่ได้พูด แต่มีที่นั่งรอบตัวฉันด้านหน้าด้านหลังซ้ายและขวา

ชายคนนั้นนั่งลงโดยอัตโนมัติ และฉันก็มองออกไปข้างนอกต่อไป

สำหรับผม การออกมาครั้งนี้คือการเริ่มต้นใหม่ ละทิ้งอดีต และค้นหาตัวตนที่แท้จริง