บทที่ 1

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : สาวใช้

--------------------------------------------------------------------------

เจ็ดปีก่อนหน้าที่น้ำอุ่นจะเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์หลังนี้...

เด็กน้อยและชายวัยกลางคนเดินจูงมือกันมาขอข้าวบ้านคนรวยกินสภาพของทั้งคู่ดูอิดโรยเพราะอดอาหารมาหลายวันแล้ว และสิ่งที่ประทังชีวิตคนทั้งคู่ให้อยู่ลอดได้ถึงเวลานี้ ก็คงจะเป็นเศษอาหารจากถังขยะข้างทาง

“ขอข้าวเราพ่อลูกกินหน่อยได้ไหมครับ...ให้ลูกผมกินคนเดียวก็ได้” ชายวัยกลางคนพูดอ้อนวอนกับสาวใช้ที่กำลังให้อาหารหมาอยู่ที่ข้างรั้วบ้าน เขาพูดพลางมองอาหารในจานข้าวหมา สายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความโหยหิว

“เข้ามาสิ” หญิงสาวสูงอายุพูดบอกพ่อลูกที่ยืนอยู่ข้างรั้วบ้านด้านนอก ให้เข้ามาด้านในรั้ว ก่อนจะออกคำสั่งกับสาวคนใช้อีกคนด้วยตำแหน่งที่สูงชั้นกว่า

“ไปเอากับข้าวในครัวมาให้พวกเขา...”

ทันทีที่ได้เศษอาหารจากบ้านคนรวย พวกเขาสองคนพ่อลูกก็รีบยัดมันเข้าปากด้วยความกระหายหิว ทั้งข้าวและน้ำถูกสลับกลืนลงคอทั้งสองพ่อลูก คนเป็นพ่อกินข้าวไปพลางน้ำตาไหลไป ก่อนจะสํานึกบุญคุณพนมมือก้มลงกราบเท้าหญิงสูงอายุใจดี ที่ให้อาหารมื้อนี้ที่เป็นมื้ออาหารต่อชีวิตของตนและลูกสาวไปได้อีกวัน

“ขอบคุณมากนะครับคุณหญิง” ชายวัยกลางคนพูดให้เกียรติด้วยความเคารพอย่างสูงกับหญิงผู้นั้น

“คุณหญิงอะไรเล่า ฉันก็เป็นแม่บ้านนี่แหละ”

“ถ้าไม่มากเกินไป...ผมขอฝากลูกสาวไว้ที่นี่สองสามวันจะได้ไหมครับ ผมจะไปหารับจ้างทำงาน แล้วเดี๋ยวได้เงินผมจะกลับมารับลูก” คนเร่ร่อนพูดขอทั้งน้ำตาอย่างไร้หนทางกับหญิงผู้ใจบุญ

หญิงสูงอายุหยุดคิดไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบตกลงไปเพราะเห็นใจในความยากจน ไร้ซึ่งหนทางของคนทั้งคู่ “สองสามวันนะ…ฉันจะดูแลให้ จะให้ข้าวยัยหนูมันกินไม่ต้องห่วง” หญิงสูงอายุรับปากกับชายเร่ร่อน เพราะสงสารสองพ่อลูก

“ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมาก ฮืออ!” มือสองข้างพนมก้มลงกราบเท้าผู้มีพระคุณอีกครั้ง ก่อนจะคว้าตัวลูกสาววัยสิบสองปีมากอดเพื่อล่ำลา

“ฮึก พ่อจะไปไหนจ๊ะ” เด็กสาวร้องไห้สะอึกสะอื้น พรางถามพ่อของเธอทั้งน้ำตา เพียงแค่ได้ยินว่าพ่อที่เป็นทั้งชีวิตจะจากเธอไปโดยไม่พาเธอติดตามไปด้วยเหมือนก่อน

“ไม่เป็นไรนะน้ำอุ่นเดี๋ยวพ่อรีบกลับมา หนูอยู่ที่นี่จะมีข้าวกิน เชื่อพ่อนะ” มือหนาสกปรกลูบลงที่หัวของเด็กสาวอย่างอบอุ่น แม้เป็นมือที่เลอะเทอะเด็กสาวก็ยังดึงมือของพ่อเธอเข้ามาจูบ เพื่อให้กำลังใจผู้เป็นพ่อ “ฮึก ทำตามที่พ่อบอกนะเด็กดี”

“ฮึก ค่ะ น้ำอุ่นจะเป็นเด็กดี จะอยู่รอพ่อที่นี่ไม่ไปไหนนะ สามวันใช่ไหมคะ?” เสียงเด็กน้อยเอ่ยถามพ่อของเธอด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจ ว่าพ่อของเธอจะกลับมารับเธอตามที่นัดหมายกันไว้ ในอีกสามวันข้างหน้า

“สามวันพ่อจะกลับมารับ น้ำอุ่นรอพ่ออยู่ที่นี่นะ อย่าไปไหนเข้าใจไหม...” นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่เด็กน้อยได้ยินจากคนเป็นพ่อ ก่อนที่เขาจะจากไปนานแสนนาน…

เจ็ดปีต่อมา...

“น้ำอุ่น มาหายายหน่อยซิ๊”

เสียงแม่บ้านวัยสูงอายุเรียกหาเด็กสาวเร่ร่อน ที่ตอนนี้กลายเป็นหลานสาวสุดที่รักของเธอไปแล้ว หลังจากที่อาศัยอยู่ที่นี่นานถึงเจ็ดปี ซึ่งตอนนั้นเธอมีอายุเพียงแค่สิบสองปีเท่านั้น จนตอนนี้เริ่มโตเป็นสาว และอยู่ในช่วงวัยสิบเก้าย่างเข้ายี่สิบปีในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้

“จ๋ายาย” เจ้าของเสียงหวานขานรับ