Episode 01 กลิ่น

ความเงียบที่แม้กระทั่งลมหายใจยังไม่กล้าหายใจแรงทำให้ครามไม่รู้ว่าตอนนี้ธีลินยืนอยู่ตรงมุมไหนของห้อง โดยเฉพาะตอนที่เขาลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ค่อยๆ ใช้ความเคยชินในเส้นทางเดินตรงมาทางชั้นหนังสือที่เธอยืนอยู่ ร่างบางยืนตัวเกร็งเมื่อร่างหนาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอจึงเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัวกระทั่งเดินถอยไปชิดกับผนังทำให้ปลายจมูกที่อยู่ห่างจากแผงอกแกร่งไม่กี่คืบได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเขา สุดท้ายร่างหนาที่เดินขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ก็ชนเข้ากับร่างบางที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้า

"ทำไมไม่หลบ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดังกระซิบอยู่ใกล้หูทำให้ธีลินค่อยๆ มุดตัวหลบออกไปยืนอีกมุมหนึ่งแทน

"ขอโทษค่ะ" ธีลินบอกด้วยน้ำเสียงประหม่า กลิ่นหอมของเขายังติดอยู่ปลายจมูก โดยเฉพาะน้ำเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ชวนให้น่าหลงใหลยิ่งทำให้เธอควบคุมสติได้อย่างยากลำบาก

"ฉันถามว่าทำไมไม่หลบ" ชายหนุ่มถามย้ำอีกครั้งเมื่อไม่ได้รับคำตอบในคำถามที่ถามไปก่อนหน้า

"ตกใจค่ะ จู่ๆ คุณ…นายน้อยก็ลุกเดินมาไม่ทันตั้งตัวเลยทำตัวไม่ถูกค่ะ" ธีลินลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่พลันคิดว่าเธอคงจะชวดงานนี้ไปแล้วจากการทำตัวไร้สติของเธอเมื่อครู่

"แล้วทำไมถามครั้งแรกไม่ตอบ"

"ตกใจอยู่เหมือนกันค่ะ" คนตัวเล็กตอบออกไปด้วยความงุนงง การคาดคั้นที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวอีกทั้งการใกล้ชิดกับเขาเมื่อครู่ยิ่งทำให้เธอรู้สึกประหม่าเข้าไปใหญ่

"งั้นดูเหมือนเธอจะไม่มีความพร้อมในการทำงานสินะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างหนาที่พยายามเดินมาตามทิศทางเสียงที่คนตัวเล็กยืนอยู่

เขาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวราวสองสามก้าว ก่อนจะพูดกับเธออีกครั้งด้วยน้ำเสียงทุ้มมีเสน่ห์ที่ทำให้เธอรู้สึกใจสั่นทุกครั้งที่ได้ยิน

"การทำงานกับฉันไม่มีโอกาสให้ทำพลาดบ่อยนัก ถ้าครั้งหน้าฉันถามแล้วไม่ตอบอีก เธอก็เตรียมออกจากงานได้เลย"

"รับทราบค่ะ" ธีลินกลั้นใจตอบด้วยความประหม่า เธอเริ่มจะรู้สึกถึงแรงกดดันในการทำงานครั้งนี้แล้ว

"น้ำหอมที่เธอฉีดกลิ่นอะไร?" กลิ่นหอมที่เตะจมูกของมาเฟียหนุ่มทำให้เขาเอ่ยถามคำถามที่ไม่จำเป็นออกมาในรอบหลายปี

"เอ่อ…ฉันผสมขึ้นมาเองตอนไปเที่ยวกับเพื่อนค่ะ"

ความคิดเห็น