บทที่ 1436 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1336

“หัวหน้าห้อง ปลายเทอมที่แล้วฉันยื่นสมัครเรื่องขอทุนการศึกษาไป GPA กับคะแนนล้วนเพียงพอ ทำไมถึงไม่มีชื่อฉันล่ะ” ติงยียีมองเพื่อนนักเรียนที่คะแนนไม่สูงเท่าตัวเองที่อยู่ด้านข้างล้วนได้รับทุนการศึกษา จึงสงสัยอยู่บ้าง

หัวหน้าห้องมองไปทางเธอด้วยความลำบากใจ คิดแล้วก็เอ่ยว่า “อาจารย์เจิ้นเจิ้งที่ดูแลเรื่องทุนการศึกษาเป็นคนบอก ฉันก็ไม่ค่อยรู้ว่าเรื่องเป็นมาอย่างไรกันแน่ ไม่อย่างนั้นเธอลองไปถามดูสิ!”

“เจิ้นเจิ้ง?” อาจารย์ที่บีบให้ไห่โจ๋ซวนออก และให้ลูกชายของอาจารย์ใหญ่เป็นประธานสหภาพนักศึกษาคนนั้นหรือ

ติงยียีพุ่งตัวไปที่ห้องทำงานของสหภาพนักศึกษา เจิ้นเจิ้งกำลังคุยโทรศัพท์ เมื่อได้ยินแล้วก็ให้เธอนั่งลงก่อน

ติงยียีนั่งรออยู่ด้านข้างด้วยความอดทน สิบห้านาทีหลังจากนั้น เจิ้นเจิ้งเห็นว่าเธอยังไม่มีทีท่าว่าจะจากไปจึงได้วางโทรศัพท์

“นักศึกษาติงยียีสินะ” เจิ้นเจิ้งแสร้งทำเป็นมองเธอ หยิบชาขึ้นมาจิบช้าๆคำหนึ่ง

“อาจารย์คะ หนูอยากสอบถามเกี่ยวกับเรื่องทุนการศึกษาหน่อยค่ะ” ติงยียีมองไปทางเขาอย่างร้อนรน เจิ้นเจิ้งเอ่ยช้าๆว่า “ปัญหาเรื่องทุนการศึกษาเป็นเรื่องที่กลุ่มการสนทนาทั้งหมดได้ตัดสินอย่างเป็นเอกฉันท์แล้ว”

“ทำไมหรือคะ” ติงยียีมองเขาด้วยความประหลาดใจ ทำไมทุกคนถึงได้พุ่งเป้ามาที่เธอโดยไม่มีสาเหตุกันล่ะ เจิ้นเจิ้งเห็นเธอยังไม่เข้าใจ ก็ทำได้เพียงแค่เอ่ยให้เข้าใจมากกว่าเดิม “มหาวิทยาลัยไม่อนุมัติให้นักศึกษาที่มีพฤติกรรมการลอกเลียนแบบได้รับทุนการศึกษา เธอเข้าใจไหม”

ติงยียีรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า คิดไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่การประนีประนอมของเธอแลกมาได้จะเป็นแบบนี้ นอกประตู ซ่งเมิ่นเจ๋มองมาทางเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

ติงยียีส่ายศีรษะ ยิ้มอย่างจนปัญญา เรื่องการลอกเลียนแบบเรื่องนั้น เธอมีร้อยปากก็อธิบายได้ไม่ชัดเจน “ยียี เมิ่งเจ๋ พวกเธอมาทำอะไรกันทีนี่” ไห่โจ๋ซวนที่เดินผ่านมาพอดีเอ่ยถาม

ซ่งเมิ่นเจ๋เจ็บใจแทนติงยียี จึงเล่าเรื่องทั้งหมดไปรอบหนึ่ง ไห่โจ๋ซวนก็โกรธมากเช่นกัน จึงคิดจะเข้าไปพูดคุยกับเจิ้นเจิ้งในห้อง ติงยียีรีบดึงเขาเอาไว้ พลางเอ่ยว่า “ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ไม่ให้พวกนายติดร่างแหไปด้วยก็ดีแล้ว”

ได้ยินเธอพูดแบบนี้แล้ว ไห่โจ๋ซวนก็ทำได้เพียงแค่ปล่อยไป กลางคืนที่บาร์ ไห่โจ๋ซวนเห็นว่าข้างกายเย่เนี่ยนโม่เปลี่ยนเป็นหญิงสาวอีกคนแล้วก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจด้วยความหดหู่ “นายใช้วิธีการแบบนี้ในการแก้แค้นหรือ”

เย่เนี่ยนโม่ที่ดื่มเหล้าจนหมดก็เหลือบมองโม่ซวนหลินที่อยู่ข้างกาย และเอ่ยว่า “ไม่ใช่สักหน่อย ฉันเพียงแค่ประหลาดใจว่าสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าผู้หญิงนั้นอ่อนแอเหมือนกับบุคลิกภายนอกจริงหรือไม่”

ไห่โจ๋ซวนชะงัก ยิ้มและยกแก้วเหล้าขึ้นมา จู่ๆก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยว่า “บนโลกใบนี้มีผู้หญิงประเภทหนึ่งที่ไม่ได้อ่อนแอ ประเภทที่เหมือนกับติงยียี นายไม่รู้หรือว่าเธอไม่ได้รับทุนการศึกษา หลังจากนั้นเธอก็ไปโวยวายที่ห้องพักอาจารย์รอบหนึ่ง”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น” เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้ว ทำไมถึงไม่ได้กัน สำหรับติงยียีที่สภาพครอบครัวเป็นแบบนั้น เขารู้ว่าทุนการศึกษาสำคัญมาก

ไห่โจ๋ซวนยักไหล่ “พี่โจ๋ซวน” เย่ชูฉิงที่ยืนอยู่อีกด้านตะโกนเรียกด้วยท่าทางขลาดเขลาเล็กน้อย

เมื่อเห็นเธอ ทั้งสองคนที่กำลังดื่มเหล้าอยู่ล้วนตะลึง เย่เนี่ยนโม่ที่มีปฏิกิริยาตอบสนองไวก็เอ่ยว่า “ยี่ซวนพาเธอมาหรือ”

เย่ชูฉิงผงกศีรษะ เอ่ยเสียงเบา “ฉันขอร้องอยู่นานมากนะ!”

สายตาที่มีเจตนาไม่ดีของผู้คนรอบด้านกวาดมองมาที่เธอ ไห่โจ๋ซวนเอียงร่างบังสายตาเธอเอาไว้เงียบๆ เย่เนี่ยนโม่ดึงแขนเธอไปข้างนอก

“ฉันไม่ไป! ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ฉันก็สามารถมาที่นี่ได้เหมือนกัน!” เย่ชูฉิงพยายามดิ้นรนให้หลุดจากการจับกุมของเย่เนี่ยนโม่

“อีกไม่นานเธอก็จะไปฝรั่งเศสแล้ว อย่าทำให้พวกเราต้องเป็นห่วง!” เย่เนี่ยนโม่เอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชา

คำพูดของเขาทำให้ไห่โจ๋ซวนและเย่ชูฉิงตะลึงค้าง เย่ชูฉิงนั้นละอายใจ เธอไม่ได้บอกคนอื่นว่าเธอแอบยื่นสมัครสอบมหาวิทยาลัยZ ไป ส่วนไห่โจ๋ซวนนั้นก็คิดไม่ถึงว่าใกล้จะผ่านไปปีหนึ่งแล้ว

ติงยียีกลับมาถึงบ้านในตอนเย็น บนโต๊ะอาหารภายในบ้านมีอาหารเย็นและกับข้าวอีกเล็กน้อยที่ยังทานไม่เสร็จ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าติงต้าเฉินกินได้ครึ่งหนึ่งก็ได้รับภารกิจจนต้องรีบร้อนจากไป

ติงยียีเก็บกวาดโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว แพนด้าวิ่งวนอยู่หน้าประตู ติงยียีถอนหายใจ แม้ว่าอารมณ์จะไม่ดีมาก แต่ก็ตัดสินใจพามันไปเดินเล่นอยู่ดี

หนึ่งคนหนึ่งสุนัขออกจากบ้าน เดินไปตามตรอกซอยแถวบ้านอย่างช้าๆ เบื้องหน้ามีกลุ่มคนรวมตัวกันจำนวนหนึ่ง ติงยียีไม่อยากไปล้อมวงด้วย แต่แพนด้ากลับวิ่งเข้าไปในกลุ่มคนตรงนั้นก่อนแล้ว มันวิ่งไปพลาง ร้องเห่าไปพลาง

ผู้คนรอบด้านพากันเปิดทางออก กลัวว่าจะทำให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บ ติงยียีวิ่งเหยาะๆแหวกฝูงชนเข้าไป ที่แท้ก็เป็นสถานที่ถ่ายละคร ตอนนี้กำลังถ่ายทำอยู่

ตัวเอกหญิงยังคงงดงามทั้งที่หน้าท้องโต ข้างกายมีชายท่าทางแข็งกร้าวจับข้อมือเธอเอาไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุร้ายว่า “ไปทำแท้งเด็กคนนี้ ผมรักเพียงแค่เสี่ยวฉิง อย่านึกว่าตอนนี้คุณมีเด็กแล้ว ผมจะไม่กล้าทำอะไรคุณ!”

“คัท!”