บทที่ 1762 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1602

วันรุ่งขึ้น

หลังจากที่เย่เนี่ยนโม่ไปทำงาน คนใช้ก็เดินเข้ามาจากห้องโถงพร้อมกับกระจกสูง ซึ่งอ้าวเสว่ก็บังเอิญมองเห็นพอดี

ใบหน้าของเธอซึมเล็กน้อย และคนที่อยู่บนกระจกคือคนที่เธอเกลียดที่สุด แต่เธอก็ทำได้เพียงแค่พึ่งพาใบหน้านี้เพื่อให้ได้รับความโปรดปรานจากเย่เนี่ยนโม่ เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เธอจึงโกรธโดยไม่มีเหตุผล “ใครสั่งให้พวกคุณยกกระจกมาที่นี่!”

“คุณติง?” คนรับใช้สองคนตกใจ และหนึ่งในนั้นพูดว่า “ท่านนายเป็นคนสั่งค่ะ”

“ฉันเอง ทำไมตอนนี้เธอถึงต้องมายุ่งเรื่องนี้ด้วย” เย่เฟิ่งหยีมีใบหน้าไม่พอใจ เธอให้คนใช้ลงไป แล้วเธอก็พูดว่า “ติงยียี เธอสัญญากับฉันว่าจะไปจากตระกูลเย่ แต่ตอนนี้เธอกลับกลับคำ”

อ้าวเสว่ก้าวถอยหลัง แต่หัวใจของเธอก็เบ่งบาน ตอนนี้ทุกคนคิดว่าเธอคือติงยียี ดังนั้นเธอจึงไม่จำเป็นต้องยอมจำนนต่อท่านนาย แต่ตอนนี้เธอก็สามารถทำทุกอย่างด้วยใบหน้าของติงยียีได้แล้วไม่ใช่เหรอ?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธอก็ยิ้มเยาะเย้ย “คนแก่เอ้ย เพราะว่าฉันปล่อยเย่เนี่ยนโม่ไปไม่ได้ ฉันไม่เพียงแค่จะกลับมา แต่ฉันก็อยากอยู่กับเขาไปนานๆ”

“เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?” เย่เฟิ่งหยีก้าวถอยหลังอย่างไม่อยากเชื่อ

อ้าวเสว่ภูมิใจ เธอคิดว่าเธอเชื่อฟังท่านนาย แต่ท่านนายยังคงใช้ตัวเองเป็นเกราะป้องกันเพราะเธอไม่ต้องการให้เธอเลิกกับเย่เนี่ยนโม่

ความโกรธในใจของเธอหายไป และอ้าวเสว่ก็รู้สึกสดชื่น แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่สามารถทำมากเกินไปได้ เธอพูดอย่างเกียจคร้าน “เอาล่ะ หลังจากนี้ เราอยู่ใครอยู่มันภายในบ้านตระกูลเย่ดีกว่า อย่ามาหาเรื่องหนูเลย”

“ดีดีดี! ตอนนี้เธอกล้าพูดกับฉันแบบนี้แล้วเหรอ” เย่เฟิ่งหยีกุมศีรษะของเธอและพูดคำดีออกมาสองสามคำ เธอหันศีรษะของเธอไปรอบๆ ด้วยความโกรธก่อนจะจากไป

อ้าวเสว่ยิ้มเยาะเย้ยและเดินออกไปพร้อมกับกระเป๋าของเธออย่างสบายๆ เธอกำลังจะไปหาคนที่สำคัญมาก

ในร้านอาหาร ซือซือถอดแว่นกันแดดออกเมื่อเห็นเธอ “ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหม”

“แม่ ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครสงสัยหนู” อ้าวเสว่หยิบกล่องแป้งเค้กออกมาแล้วมองดูเครื่องสำอางของเธอ ก่อนจะพูดด้วยความไม่พอใจ “จมูกของติงยียีแบนเกินไป มันดูน่าเกลียดมาก”

ซือซือชี้และว่า “ไม่ว่าเธอจะหน้าตาเป็นยังไง สิ่งที่เย่เนี่ยนโม่ชอบนั้นสำคัญที่สุด เว้นแต่”

“เว้นแต่อะไร” อ้าวเสว่รีบถาม ทุกครั้งที่เธอเห็นใบหน้าของติงยียี เธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ซือซือเบะปากและยิ้ม “เว้นแต่เธอจะแต่งงานกับเขา จากนั้นเธอก็จะมีเหตุผลมากมายที่จะไปทำใบหน้าแบบที่เธอชอบ”

คราวนี้อ่าวเสว่ไม่ตอบสนองในทันที เธอจิบกาแฟแล้วยิ้ม แต่ในใจเธอก็เริ่มครุ่นคิดเรื่องนี้

เธอกับแม่เป็นทั้งเพื่อนร่วมทีมและเป็นศัตรูกัน เธอต้องป้องกันตัวเองจากการถูกหลอกใช้เสมอ แม่ของเธอสามารถปล่อยให้ลูกสาวของเธอตายได้โดยไม่ขมวดคิ้ว เธอต้องระวัง

เหตุผลที่เธอปล่อยให้ตัวเองแต่งงานกับเย่เนี่ยนโม่ เพราะเธอต้องการบังคับตัวเธอเองไปยึดทรัพย์สินของตระกูลเย่หลังจากที่เธอแต่งงานแล้ว และจากนั้นเธอก็จะโดนเมินเลย

ความคิดของเธอชัดเจน และเธอก็สงบลง “แม่ ไม่ต้องรีบ รอให้ความสัมพันธ์ของหนูกับเย่เนี่ยนโม่ใกล้ชิดกันมากกว่านี้ก่อน”

ซือซือคิดเช่นเดียวกัน ดังนั้นเธอจึงไม่คัดค้าน เธอแค่เตือนว่า “ระวังอย่าเผยท่าแท้ออกมาล่ะ”

หลังจากพบแม่ของเธอ อ้าวเสว่ก็ตรงกลับไปที่บ้านของตระกูลเย่ เธอเห็นมีผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านตระกูลเย่

เธอตกตะลึงครู่หนึ่ง ทันใดนั้นเธอก็เผยรอยยิ้มที่มีความหมายออกมา เธอตะโกนขึ้นจากอากาศ “ติงยียี!”

แน่นอนว่าผู้หญิงคนนั้นหันศีรษะกลับมา เธอเห็นอ่าวเสว่ ติงยียีตกตะลึงไป

เธอรีบเดินไปหาอ้าวเสว่ อ้าวเสว่ยืนอยู่ตรงนั่นอย่างเงียบๆ เพื่อรอเธอ

“คุณเป็นใคร” ติงยียีจ้องไปที่ชิ้นส่วนของผิวหนังที่อยู่ข้างหน้าเธอ เธออยากจะเห็นว่าคนที่อยู่ใต้ผิวหนังคือใคร

“ฉันติงยียี”

“ไม่ คุณไม่มีทางเป็นติงยียีได้”

“ฮ่าๆๆๆ”

อ้าวเสว่ปิดปากของเธอและหัวเราะ เธอกระพริบตา “ฉันติงยียี”

“คุณโกหก!” ติงยียีโกรธมากจนเธอเอื้อมมือไปผลักอ้าวเสว่ อ้าวเสว่เตรียมพร้อมมาเป็นเวลานานเธอจึงกางมือออกและผลักกลับอย่างช่ำชอง

ข้อเท้าของติงยียีพลิกอีกแล้ว เธอเดินโซเซ เมื่อเธอโดนผลักเธอแบบนี้เธอก็ถอยหลังและล้มลง เธอรีบใช้มือพยุงตัวเองไว้ตรงพื้น แขนของเธอถูไปกับบนพื้นคอนกรีต จนเกิดเป็นแผลรอยยาว

เมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาของเธอ อ้าวเสว่ก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าฮ่าฮ่า นี่คุณมีวันนี้ด้วยเหรอ คุณตายใจเถอะ ทั้งชาตินี้อย่าคิดจะมาสู้กับฉันเลย!”

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ติงยียีมองเข้าไปในดวงตาของเธอ และก็ความคิดที่น่ากลัวเข้ามาในหัวของเธอ “คุณคืออ้าวเสว่!”

อ้าวเสว่กลั้นรอยยิ้มของเธอ เธอย่อตัวลงเล็กน้อย และกดนิ้วยาวของเธอลงระหว่างริมฝีปากของเธอ “เรื่องแบบนี้พูดมั่วซั่วไม่ได้นะ ฉันคือติงยียี”

เธอยืดตัวขึ้นด้วยความพึงพอใจ เธอมองดูผู้หญิงที่จนตรอกที่อยู่บนพื้นอย่างดูถูก แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างพึงพอใจ

ติงยียีจ้องไปที่แผ่นหลังของเธออย่างโกรธจัด ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้ว อ้าวเสว่ทำศัลยกรรมให้มีหน้าเหมือนเธอ และทำให้ตัวเองกลายเป็นเธอ ก่อนจะได้รับความรักของเย่เนี่ยนโม่ไป!

ร่างกายของเธอสั่นเทาและเธอรู้สึกเหมือนสามารถล้มลงได้ทุกเมื่อ เธอแตะแก้มของเธอ ภายในใจเธอรู้สึกหมดหนทาง ไม่มีใครรู้ว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าพวกเขาตอนนี้ไม่ใช่ติงยียีตัวจริงเลย พ่อก็ไม่รู้ เย่เนี่ยนโม่ก็ไม่รู้