บทที่ 1785 เย่ชูฉิงตั้งครรภ์

“ลูกของเราต่อไปก็อยู่ที่นี่ ฉันจะมอบสภาพแวดล้อมในการเติบโตที่ดีที่สุดแก่เธอ มอบความรักและความรับผิดชอบให้เธอ” เย่เนี่ยนโม่พูดอย่างอบอุ่น

เบ้าตาของอิงยียีร้อนผ่าว รู้สึกว่าน้ำตาของตัวเองมีแนวโน้มว่าจะไหลไม่หยุดอีกแล้ว รีบพูดบ่นอย่างน่ารัก “ถ้าเป็นลูกชายจะทำยังไง!”

“ลูกสาวต้องเลี้ยงแบบอู้ฟู่ ลูกชายต้องเลี้ยงแบบยากจน” เย่เนี่ยนโม่พูดจามีเหตุมีผลเต็มปากเต็มคำ

ติงยียีถูกเย้าจนมีความสุข เดินเข้าไปฟาดเขาเบาๆหนึ่งที แล้วซบอยู่ในอ้อมอกเขาอย่างโอนอ่อนผ่อนตาม “ครั้งนี้จะเกิดเรื่องไม่คาดคิดอะไรไหม?”

เย่เนี่ยนโม่ลูบไล้ท้องนิ้วของเธอ ได้ยินเธอพูดอย่างนี้นัยน์ตาก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด จูบเส้นผมของเธอแล้วพูดเสียงนุ่มนวล “เรื่องราวร้ายๆล้วนประสบพบเจอไปแล้ว ไม่ว่าจะมีลมพายุอีกมากน้อยเพียงไร ฉันจะร่วมทางไปกับเธอ”

คำสารภาพแสนหวานราวกับเปลวไฟเผาไหม้สติของทั้งสอง เย่เนี่ยนโม่อุ้มเธอขึ้นมาแล้วเดินออกนอกประตู ก่อนยื่นเท้าเตะเปิดห้องที่ใหญ่ที่สุดบนชั้นสอง

ร่างกายสัมผัสผ้าปูเตียงอ่อนนุ่ม แสงอาทิตย์ส่องทะลุผ้าม่านสีดำเป็นรัศมีแสงเล็กน้อย ขับเน้นความเร่าร้อนและความคลุมเครือภายในห้องยิ่งขึ้น

เวลานี้เอง โทรศัพท์ของติงยียีดังขึ้นมา เธอได้สติในชั่วพริบตา รีบผลักอกที่ทับอยู่บนร่างออกอย่างแรง

“เมิ่นเจ๋ มีอะไรเหรอ?”

เพิ่งพูดจบเธอก็เปล่งเสียงหายใจหวานออกไปคำหนึ่ง ปลายสายฝั่งนั้นคล้ายจะตะลึงไปเล็กน้อย ไม่นานเสียงของซ่งเมิ่นเจ๋ก็ดังขึ้นมา “อ้อ ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากคุยเรื่องเก่าๆกับเธอน่ะ”

วางสายโทรศัพท์ ซ่งเมิ่นเจ๋มองดูโทรศัพท์แล้วเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถือโทรศัพท์เดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยซินถัง หลังจากที่เธอกลับบ้านก็พบว่ามรกตเม็ดหนึ่งของคุณย่าหายไปจากกระเป๋าเงินแล้ว จึงได้แต่มาหาเก๋อเฟิ่งที่มหาวิทยาลัยนี้อีกครั้ง เดิมทีอยากจะบอกติงยียี แต่ดูท่าอีกฝ่ายจะไม่มีเวลา

เพิ่งเข้าประตู เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่สวมชุดบาส ถือลูกบาสอยู่ก็วิ่งมาจากที่ไกลๆ เธอมองดูก็เห็นว่าเป็นเก๋อเฟิ่งพอดี

เก๋อเฟิ่งก็จำเธอได้เช่นกัน ลูกบาสที่ถือไว้ในมือตลอดพลันพุ่งใส่เธอ เธอหลบไม่ทัน เพียงรู้สึกว่าหน้าผากตนเองถูกกระแทกอย่างแรง ศีรษะมึนงงขึ้นมาทันที

เย่ป๋อตามเก๋อเฟิ่งมาตลอด เห็นซ่งเมิ่นเจ๋ได้รับบาดเจ็บ ก็ไม่อาจทิ้งเธอไว้ ได้แต่พะว้าพะวังอยู่กับซ่งเมิ่นเจ๋

“เป็นไรไหม?”

“ฉันมึนหัวมาก”

เขาเก็บโทรศัพท์บนพื้นที่ซ่งเมิ่นเจ๋หกล้ม ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมา มองไปทางที่เก๋อเฟิ่งวิ่งหนีไปแวบหนึ่งด้วยความไม่ยินยอมนัก แล้วรีบก้าวเดินพาเธอออกนอกประตูไป

ในโรงพยาบาล ซ่งเมิ่นเจ๋นอนอยู่บนเตียง หมอพูดอยู่ด้านข้าง “ไม่เป็นอะไร กลับไปพักผ่อนให้มากๆ อาการปวดศีรษะน่าจะหายไปภายในสองวัน”

“ขอบคคุณค่ะ” ซ่งเมิ่นเจ๋เอ่ยขอบคุณ นอนหลับตาพักเหนื่อยอยู่บนเตียง

“นี่คืออะไร” เย่ป๋อยื่นโทรศัพท์มาข้างหน้าเธออย่างกะทันหัน

วันที่ 5 มีนาคม

“โจ๋ซวน นายกับชูฉิงคืนดีกันหรือยัง?”

วันที่ 6 มีนาคม

“โจ๋ซวน ขอโทษนะรบกวนนายแล้ว ฉันแค่อยากบอกฝันดีกับนายสักคำ หวังว่าจะไม่รบกวนพวกคุณ”

วันที่ 8 มีนาคม

“โจ๋ซวน วันนี้ฝันว่านายแต่งงานกับชูฉิงแล้ว น้ำตาไหลไม่หยุด แต่ถ้าหากมีวันนั้น ฉันก็ยังยินดีให้นายกับชูฉิงนะ”

สีหน้าของซ่งเมิ่นเจ๋เปลี่ยนไป แย่งโทรศัพท์กลับมา ปิดตาลงไม่พูดอะไร

เย่ป๋อข่มระงับโทสะ “เธอทำอย่างนี้จะทำให้คุณหนูกับคุณไห่เข้าใจผิดกัน”

“ฉันแค่อยากรักษาการติดต่อกับเขาเอาไว้ แค่นี้ก็ไม่ได้เหรอ?” ซ่งเมิ่นเจ๋หลับตาลง บนขนตากลับฉ่ำรื้นขึ้น

เย่ป๋อนิ่งเงียบ จิตสำนึกบอกว่าการกระทำของซ่งเมิ่นเจ๋ไม่อาจจะยอมรับได้ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะแสดงออกอย่างไร ในด้านของความรักนั้นเขาพูดไม่เป็นมาโดยตลอด

ซ่งเมิ่นเจ๋ทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน “ทำไมนายถึงตามเก๋อเฟิ่ง? พวกนายรู้จักกันเหรอ? ตอนที่เขาเจอนายครั้งแรกฉันก็รู้สึกว่าเขากลัวนายมาก”

“เขาอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องในคดีอุบัติเหตุทางรถยนต์ของชิวไป๋” เย่ป๋อไม่อยากจะพูดมาก จึงพูดกระชับสั้นๆ

ซ่งเมิ่นเจ๋ลืมตาขึ้นจ้องมองเขา “ฉันมีอัญมณีชิ้นหนึ่งที่สำคัญกับฉันมากน่าจะถูกเขาขโมยเอาไป ดังนั้นฉันเลยอยากมาตามหาเขาด้วยกันกับนาย เอาอัญมณีของฉันคืน”

“ไม่ได้” เย่ป๋อปฏิเสธ เขารู้สึกว่ามีผู้หญิงเพิ่มมาคนหนึ่งเป็นภาระ ทั้งยังไม่ปลอดภัย

ซ่งเมิ่นเจ๋ยืนหยัดแน่วแน่ “อัญมณีนั่นสำคัญกับฉันมาก ฉันจะต้องเอามันมาให้ได้”

เย่ป๋อครุ่นคิด ทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า “ถ้าเธอไม่ส่งข้อความไปหาคุณชายไห่ทำให้คุณหนูต้องเสียใจอีกฉันก็จะรับปาก”

ซ่งเมิ่นเจ๋ตะลึงไป แล้วพูดกลั้วหัวเราะขึ้นมาทันที “นายคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงไม่ดีหรือไง?”

เย่ป๋อมองเธอเงียบๆ ทำท่าจะลุกออกไป เพิ่งจะลุกขึ้นชุดก็โดนคว้าจับเอาไว้ “ฉันรับปากนาย”

ตอนกลางคืน ชั้นที่สูงที่สุดในบริษัทเย่ซื่อยังคงมีแสงไฟสว่าง

“คุณชาย ครอบครัวเก๋อเฟิ่งธรรมดามาก พ่อแม่ล้วนเป็นพนักงานทั่วไป ทั้งยังไม่ใช่คนเมืองตงเจียง และยังติดเกมออนไลน์ ”

“นายทำเขาหลุดหายไปแล้ว?” เย่เนี่ยนโม่พูดอย่างไม่ใส่ใจ

เย่ป๋อเคร่งขรึมขึ้นมา “ผมจะไปจับเขากลับมา!”