บทที่ 1788 ติดอยู่ในลิฟต์

“นายอย่าหนีนะ!” ซ่งเมิ่นเจ๋ก้าวเข้าไปดึงแขนเสื้อเขา ตัวเขามันเยิ้ม แขนเสื้อก็สกปรก หัวคิ้วเธอขมวดมุ่นปล่อยมือออกตามจิตใต้สำนึก

การปล่อยมือนี้ทำให้เก๋อเฟิ่งคว้าโอกาสไว้ได้ เขาลุกยืนโซเซ วิ่งเข้าไปในตรอกซอยอย่างสับสนมึนงง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ด้านข้าง เข้าใจไปว่ามาจับเขาเหมือนกัน ดังนั้นตอนที่เข้าไปใกล้เธอสองมือจึงทุ่มแรงผลักเธอไปข้างทาง

“อ๊า!” เย่ชูฉิงกรีดร้อง รองเท้าส้นสูงยึดไม่ติดพื้น เธอล้มไปข้างถนน ล้มจากขั้นบันไดทางเท้าลงบนถนน

“เจ็บจังเลย!” ล้มลงบนพื้น เธอปิดตาลงอย่างเจ็บปวด ตรงข้อเท้าปรากฏรูปทรงประหลาด เท้าบวมแดงขึ้นมาในพริบตา

ตอนที่ไห่โจ๋ซวนรีบมาถึงโรงพยาบาลเย่ชูฉิงก็พันแผลเสร็จแล้ว กำลังนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย มองเห็นเขาเบ้าตาก็แดงก่ำทันที โจ๋ซวน”

เขาตรวจดูข้อเท้าของเธออย่างละเอียด เห็นว่าเพียงแค่บวมเท่านั้น ไม่ได้บาดเจ็บไปถึงกระดูกเส้นเอ็น จึงวางใจลงได้ แต่ใบหน้ากลับเคร่งขรึมขึ้นมา “เกิดอะไรขึ้น?”

เย่ชูฉิงก้มหน้า “ฉันไปหาพี่เมิ่นเจ๋มา”

“ไปหาเธอ?” สีหน้าของไห่โจ๋ซวนแฝงไปด้วยความประหลาดใจ เห็นคนบนเตียงผู้ป่วยมีท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจ เขาก็ถอนหายใจ ยื่นมือไปลูบผมเธอ “ไม่ว่ายังไง ฉันก็รักเธอคนเดียวมาโดยตลอด”

เย่ชูฉิงเงยหน้าขึ้นอย่างดีใจ เพราะประโยคนี้ เธอถึงได้สบายใจมีความสุขขึ้นมา พยักหน้าแรงๆ “อืม! ฉันเชื่อนาย”

ไห่โจ๋ซวนไปช่วยเธอจ่ายเงิน เพิ่งออกจากประตูก็ชนกับซ่งเมิ่นเจ๋ที่กำลังถือน้ำสองขวดเดินเข้ามาในห้องพอดี

“โจ๋ซวน” ซ่งเมิ่นเจ๋ร้องเรียกคำหนึ่งอย่างอดไม่ได้

ไห่โจ๋ซวนถอนหายใจ “ไปกันเถอะ พวกเราคุยกันสักหน่อย”

ใต้ต้นไหวตรงทางเข้าโรงพยาบาล ซ่งเมิ่นเจ๋เอ่ยพูด “ขอโทษนะ ฉันไม่รู้ว่าจะทำให้ชูฉิงได้รับบาดเจ็บ”

“ทำไมเขาถึงไปหาเธอ?” ไห่โจ๋ซวนถาม

ซ่งเมิ่นเจ๋กัดริมฝีปากล่าง พูดอย่างยากลำบาก “เธอเห็นข้อความที่ฉันส่งให้นาย ดังนั้นจึงมาหาฉัน”

ไห่โจ๋ซวนคิดที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เขามองเธอ พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เธอแค่อยากตามหาความสบายใจอย่างหนึ่งเท่านั้น ไม่มีฉันเธอก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างดี”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะ!” ซ่งเมิ่นเจ๋รีบเดินไปหน้าเขา “ฉันรักนาย ทุกวันทุกคืนที่ฉันไปสอนอยู่ที่ทิเบต คนที่ฉันรักมีแค่นายเท่านั้น”

“เธอจะพิสูจน์ยังไงล่ะ?” ไห่โจ๋ซวนพยายามจะปรับบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ เขาไม่ได้อยากจะทำร้ายเธอ แค่อยากให้เธอพบความลำบากแล้วล่าถอยไป

ริมฝีปากพลันอ่อนนุ่ม น้ำหอมผู้หญิงกลิ่นไวโอเล็ตอ่อนๆพุ่งเข้าโพรงจมูก ลูกตาเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

“นี่ก็คือการยืนยัน” ซ่งเมิ่นเจ๋ถอยหลังสองก้าว กุมหน้าอกตัวเองไว้ “ตอนนี้หัวใจฉันเต้นแรงมาก ในสายตาฉันมีแค่นาย ในใจมีแค่นาย ต่อให้ตอนนี้จะให้ฉันไปตายก็ตาม!

ไห่โจ๋ซวนถอยหลังก้าวหนึ่ง รักษาระยะห่างกับเธอ “ฟังฉันพูดนะ ฉันไม่ได้รักเธอ”

เขาหมุนตัวเดินไปทางโรงพยาบาล ฝีเท้าสับสนวุ่นวายอยู่เบื้องหลัง ร่างอุ่นร้อนแนบชิดติดบนแผ่นหลังกว้างของเขา เสียงของเมิ่นเจ๋แผ่วเบา ปนไปด้วยเสียงสะอื้น “ฉันไม่ทำลายครอบครัวของพวกนายหรอก ฉันแค่อยากยืนรับความอบอุ่นเล็กน้อยอยู่ข้างหลังนายเท่านั้น ต่อไปฉันจะไม่ส่งข้อความหานายอีกแล้ว”

ไห่โจ๋ซวนมองไปข้างหน้า แกะมือเธอออก เดินไปทางโรงพยาบาลอย่างแน่วแน่มั่นคง

บ้านตระกูลเย่

เซี่ยชีหรั่นเห็นเย่ชูฉิงถูกไห่โจ๋ซวนอุ้มเข้ามา ตรงเท้ายังมีแผลจึงรีบเอ่ยถาม “เป็นอะไรไป?”

ติงยียีกับเย่เนี่ยนโม่ก็ถูกชักนำเข้ามา เห็นสภาพแล้วต่างก็เป็นห่วง

เย่ชูฉิงใบหน้าแดงก่ำ ดูแล้วสภาพจิตใจไม่เลว “แม่ พี่ยียี พี่ชาย ไม่เป็นไรค่ะ ฉันหกล้มบนถนนน่ะค่ะ”

“อยู่ดีๆทำไมถึงไปหกล้มบนถนนได้ล่ะ!” เซี่ยชีหรั่นเดินตามหลังทั้งสองอย่างรีบร้อน

ไห่โจ๋ซวนอุ้มเธอมานั่งลงบนโซฟา ก่อนจะยืนขึ้นพูด “ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้ดูแลเธอให้ดี”

เพิ่งจะสิ้นเสียง เย่ชูฉิงก็สีหน้าแปลกไปทันที ปิดปากทุบแขนไห่โจ๋ซวน เขาเข้าใจทันที อุ้มเธออีกครั้งแล้วพาเธอไปที่ห้องน้ำ

“ลูกรัก ดีขึ้นบ้างไหม!” เซี่ยชีหรั่นอยู่เป็นเพื่อนข้างๆคอยช่วยปลอบเธออย่างอ่อนโยน เย่เนี่ยนโม่ไปเรียกหมอของครอบครัวเข้ามา

ไห่โจ๋ซวนหัวคิ้วขมวดแน่น หัวใจกระดอนขึ้นมาถึงคอหอย ในหัวในสายตามีแค่เธอเท่านั้น

เวลาครึ่งชั่วโมง หมอของตระกูลวางหูฟังแพทย์ลง “คุณหนูเย่ตั้งครรภ์แล้วครับ”

“จริงเหรอ!”

เซี่ยชีหรั่นกับติงยียีตะโกนออกมาด้วยความดีใจ เย่เชินหลินแม้บนใบหน้าไม่แสดงสีหน้าเท่าไร แต่เครื่องหน้าทั้งหน้าล้วนแฝงไปด้วยความยินดี

ไห่โจ๋ซวนตะลึงไปเล็กน้อย คนฉลาดเฉียบแหลมอย่างเขาตอบสนองไม่ทันเป็นครั้งแรก กระทั่งมือถูกเย่ชูฉิงดึงไว้ถึงได้สติกลับมา สีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจและประหลาดใจ

เขาโน้มตัวเอาหน้าผากแนบบนหน้าผากเธอ พูดด้วยสีหน้ายินดี “ขอบคุณนะ ขอบคุณ”

หลังรู้ว่าเย่ชูฉิงตั้งครรภ์ ตระกูลเย่ต่างก็ยินดี ตอนกลางคืนฝู้เฟิ่งหยีไม่ได้หลับในเวลาประจำอย่างหาได้ยาก แต่กลับอยู่ในห้องของเย่ชูฉิง

หลินหลิงก็รีบมาเช่นกัน พอเข้าประตูมาทุกคนล้วนมีสีหน้าสดใส “ชูฉิงเป็นยังไงบ้าง?”

“วางใจเถอะ ตอนนี้แค่ตั้งครรภ์ได้สองเดือน ยังดูอะไรไม่ออก” เซี่ยชีหรั่นยิ้มตาหยีแล้วบอก

เธอฟังแล้วก็พยักหน้า “ดีแล้วๆ”

เย่เชินหลินสั่งกำชับคนรับใช้ “ปูพรมขนแกะลงบนพื้นบ้านให้หมด นับตั้งแต่ตอนนี้เริ่มจัดห้องเด็กทารกทันที ไปหาศูนย์หลังคลอดที่น่าเชื่อถือในอเมริกาสักแห่งด้วย”

เซี่ยชีหรั่นกังวลว่าเย่ชูฉิงอยู่บ้านตระกูลเย่จะทำให้หลินหลิงไม่สบายใจ รีบเอ่ยพูด “ชูฉิงเด็กคนนั้นค่อนข้างจะอ่อนแอ ดังนั้นให้คลอดที่ตระกูลเย่ หลังคลอดแล้วจะได้อยู่กับโจ๋ซวน”

หลินหลิงยังมีบุคลิกเฉียบขาดรวดเร็ว “เธออยู่นี่ฉันสบายใจกว่า ฉันจะไปดูเธอสักหน่อย”