บทที่ 1792 เก๋อเฟิ่งตาย

ไห่โจ๋ซวนที่อยู่ข้างๆ ตลอดก็ได้พูด “ผมไปเอาบ๊วยดองที่รถมาให้”

เขาก็ได้รีบไปเอาบ๊วยดองที่รถ พึ่งปิดประตูก็ได้ถูกเรียก “โจ๋ซวน”

ซ่งเมิ่นเจ๋ยืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ “ฉันได้ยินมาว่าเกิดเรื่องกับยียี” เธอเห็นของในมือของเขา สีหน้าก็ได้หมองลง แต่ก็ยังหัวเราะแล้วพูดว่า “ยินดีด้วย”

“ขอบคุณ” ไห่โจ๋ซวนพูดเรียบๆ แล้วก็ได้เดินเข้าโรงพยาบาลพร้อมกับเธอ

พึ่งเข้าไปโรงพยาบาลเสียงพยาบาลที่เข็นรถเข็นก็ได้ดังขึ้น “ช่วยหลีกหน่อยค่ะ!”

ซ่งเมิ่นเจ๋หลบไม่ทัน รู้สึกได้ว่าแขนของตัวเองดูลากไว้เบาๆ เธอก็ได้ยืนอยู่ตรงหน้าของไห่โจ๋ซวน

ใจของเธอเต้นแรงมากๆ วิต่อมาความอึดอัดที่มาจากด้านหลังก็ได้หายไป ไห่โจ๋ซวนยืนอยู่ข้างเธอใหม่ “ไปเถอะ”

“โจ๋ซวน” เธออ้อมไปตรงหน้าเขา เข้าไปจัดเนกไทที่พลิกเล็กน้อย ระยะห่างของทั้งสองสามารถได้ยินลมหายใจของกันและกันได้ ก่อนที่ไห่โจ๋ซวนพูดเธอก็ได้ขยับออกก่อนกี่ก้าว พูด “ช่วงนี้ยุ่งมาเหรอ? เนกไทก็ไม่ว่างมาจัด”

ไห่โจ๋ซวนหัวเราะ “ช่วงนี้ชูฉิงแพ้ท้องอย่างหนัก เพราะงั้นก็ไม่ค่อยได้นอนเท่าไหร่”

“นายเข้าไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันค่อยตามเข้าไป จะได้ไม่ทำให้เธอสงสัย” ซ่งเมิ่นเจ๋ได้ยิ้มพร้อมใบหน้าที่ซีด

ไห่โจ๋ซวนของเธออย่างเกรงใจ ก็ไม่ได้ปฏิเสธ พยักหน้าแล้วก็เดินไปทางห้องคนไข้

รอให้ซ่งเมิ่นเจ๋เข้าไปในห้อง ไห่โจ๋ซวนก็กำลังพาเย่ชูฉิงกลับไปพอดี เห็นเธอก็แค่พยักหน้าเล็กน้อย

ตอนที่เย่ชูฉิงเดินผ่านซ่งเมิ่นเจ๋ อยู่ๆ ซ่งเมิ่นเจ๋พูดว่า “ยินดีด้วยนะ”

ได้ยินที่เธอพูด เย่ชูฉิงก็ประหลาดใจเล็กน้อย แต่ว่าดีใจมากกว่า เท่าที่เธอคิด การอวยพรนี้ก็หมายความว่าซ่งเมิ่นเจ๋ได้ปล่อยวางแล้ว เธอก็ได้ยิ้มหวานพูดว่า “ขอบคุณนะคะพี่เมิ่นเจ๋”

ไห่โจ๋ซวนไม่ได้พูดอะไร ได้โอบพาเย่ชูฉิงออกจากโรงพยาบาลอย่างอ่อนโยน กระซิบข้างหูเธอพูดด้วยเสียงอ่อนโยน

“เมิ่นเจ๋” ติงยียีเห็นว่าเธออ่อนโยน ไม่ยอมที่จะละสายตาจากทางนั้น ก็ได้ลงจากเตียงเรียกเธอ

ซ่งเมิ่นเจ๋ก็ได้รีบตั้งสติ “เธอเป็นไงบ้าง?”

ติงยียีลูบคอตัวเอง “ที่จริงก็ไม่ได้เป็นอะไรหรอก แต่ว่าเนี่ยนโม่เป็นห่วงอยู่ตลอด เพราะงั้นก็มาตรวจตามที่เขาขอร้อง”

“เป็นอะไรเหรอ? ทำไมอยู่ๆ ถึงได้รับบาดเจ็บ?” ซ่งเมิ่นเจ๋ถาม

ติงยียีรู้สึกผิดเล็กน้อย “เก๋อเฟิ่งจับฉันเป็นตัวประกัน ก็โทษฉันที่ชะล่าใจเอง”

“เก๋อเฟิ่งหนีไปแล้ว? งั้นของของฉันคงเอากลับมาไม่ได้แล้วแหละ” ซ่งเมิ่นเจ๋เศร้าเล็กน้อย เห็นว่าติงยียีมีสีหน้าที่รู้สึกผิดมากขึ้น ก็ได้รีบเอาแอปเปิลออกมาจากตะกร้าผลหนึ่ง “เธอหิวแล้วใช่ไหม ฉันไปล้างแอปเปิลให้”

เธอออกจากประตู ตรงทางเลี้ยวก็ได้ยินเย่เนี่ยนโม่กับเย่ป๋อที่พูดคุยกัน

“พวกผมสามารถที่จะมั่นใจได้ว่าตอนที่เก๋อเฟิ่งอยู่ที่โรงแรมไม่มีคนสามารถที่จะเข้าไปในห้องได้ครับ คนสีดำขับนั้นไม่รู้ว่ารู้ได้ยังไงว่าวันนี้เก๋อเฟิ่งจะหนี”

“พวกเราแพ้แล้ว คนที่มารับมันเป็นคนชุดดำ”

เสียงของเย่เนี่ยนโม่ได้เรียบ “เอาภาพถ่ายกล้องวงจรปิดช่วงนี้มาให้ฉัน”

เย่ป๋อรับคำสั่ง หันหลังแล้วก็เดินไปตามทางเดิน ก็ได้เห็นซ่งเมิ่นเจ๋ที่ไม่ทันได้หนีพอดี

สวนดอกไม้ ซ่งเมิ่นเจ๋ถาม “คนชุดดำน่ากลัวไหม?”

เย่ป๋อคิดๆ “ไม่น่ากลัวครับ แต่ว่าตระกูลเย่ไม่สามารถจะปล่อยคนที่เป็นอันตรายต่อตระกูลเย่ได้”

“เป็นแบบนี้เองเหรอ?” ซ่งเมิ่นเจ๋หัวเราะ ไม่ได้พูดอะไร

กลับไปทานมื้อค่ำที่บ้านตระกูลเย่ เย่เฟิ่งหยีก็ได้เข้ามาด้วยความเป็นห่วง “ยียีไม่เป็นไรใช่ไหม ได้ยินชูฉิงพูดว่าเราได้รับบาดเจ็บ”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณย่า ก็ได้ข่วนโดนเล็กน้อยเท่านั้น” ติงยียีหัวเราะแล้วก็พูด

เย่เฟิ่งหยีก็ได้ตบหน้าอก “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว รีบแต่งงานแล้วก็มีลูกอยู่ที่บ้านปลอดภัยที่สุด” เธอพูดจบก็ได้รีบไปให้คนใช้เสิร์ฟซุปโสมที่พึ่งต้มเสร็จให้เย่ชูฉิง

“หลานรักของย่า รีบมาดื่มซุปนี้หน่อยมา”

เย่ชูฉิงคลื่นไส้เล็กน้อย คิ้วสวยก็ได้ขมวด แล้วก็แค่ถือถ้วยเท่านั้น “คุณย่าค่ะเดี๋ยวหนูค่อยดื่มใช่ไหม?”

“เดี๋ยวค่อยดื่มก็ไม่มีประโยชน์แล้ว นี่เป็นของที่ย่าของให้เพื่อนเอามาจากภูเขาฉางไป่ หายากมาก” เย่เฟิ่งหยีก็ได้พูดปฏิเสธออกไปอย่างหวังดี

เย่ชูฉิงก็เลยทำได้แค่ดื่มไปคำ ถ้วยในมือก็ได้ถูกคนแย่งไป ไห่โจ๋ซวนพูด “คุณย่าครับ ช่วงนี้เธอท้องไส้ไม่ค่อยดี ไม่บังคับให้เธอดื่มแล้วได้ไหมครับ?”

เย่เฟิ่งหยีอารมณ์เสียเล็กน้อย “อะไรคือบังคับให้เธอดื่ม? เธอเป็นหลานสาวของย่า ย่าจะยังทำร้ายเธอได้เหรอ?”

ไห่โจ๋ซวนกำลังจะพูด มือก็ได้ถูกคนจับ เย่ชูฉิงก็ได้ยิ้มให้เขา สายตาก็ได้มีความรู้สึกที่ว่าทำตามไปเถอะ

เธอก็ได้เอาถ้วยมาอีกครั้ง พึ่งดื่มไปคำก็ได้เอามือไปปิดปากแล้วก็รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ

ไห่โจ๋ซวนโมโหมากๆ แต่ว่าจะอารมณ์เสียใส่คนแก่จริงๆ ไม่ได้ ก็ได้รีบวิ่งไปตามเย่ชูฉิง

ตกดึก เย่ชูฉิงอยู่ในอ้อมกอดของเขา สองขาก็ได้หนีบขาเขาเพื่อทำให้อุ่น ปากก็ได้พูดออดอ้อมออกมา “ขอโทษที่ทำให้คุณลำบากใจนะคะ”

ไห่โจ๋ซวนลูบผมของเธอ “ผมก็แค่เป็นห่วงว่าลูกของพวกเรานั้นลำบาก” เขาก็ได้ประคองหน้าของเธอ พูดอย่างจริงจัง “นี่เป็นลูกคนแรกของผมกับเธอ ผมอยากที่จะให้เขานั้นเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก”

“งั้นฉันก็ไม่ได้เป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลกแล้วสินะคะ?” เย่ชูฉิงก็ได้จงใจหาเรื่องจากคำพูดของเขา พูดแล้วหัวเราะ

ไห่โจ๋ซวนส่ายหน้า แล้วก็ได้บีบจมูกเธออย่างเอาใจ พูดเสียงเบาว่า “เจอกับเธอผมถึงได้เป็นคนที่โชคดีที่สุด”

กลางดึก ได้ยินเสียงลมหายใจอ่อนๆ ของคนข้างๆ ไห่โจ๋ซวนหันไปหอมแก้มเธอ จากนั้นก็ได้ลุกขึ้น

ออกจากห้องแล้วก็ขึ้นลิฟต์ไปที่ดาดฟ้า ลมเย็นๆ ที่พัดก็ได้ทำให้เขาสบายตัว และบนบาร์ยาวบนดาดฟ้า ก็ได้มีคนอยู่แล้ว