บทที่ 1795 นอกใจ

รอให้ไห่โจ๋ซวนตื่นมานั้นก็เป็นช่วงสายๆ ของวันต่อมาแล้ว พื้นได้รกมากๆ เสื้อผ้าได้โยนทิ้งกระจัดกระจาย ในห้องนั้นได้เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความสนุก เห็นได้เลยว่าเหตุการณ์ตอนนั้นเร่าร้อนแค่ไหน

ซ่งเมิ่นเจ๋ใส่ชุดคลุมหลวมๆ เสื้อคลุมได้เปิดเล็กน้อย เธอมองเขาอย่างอ่อนโยน “ทั้งหมดก็เป็นแค่ความฝันเท่านั้น”

ไห่โจ๋ซวนที่กำลังสวมกางเกงก็ได้นิ่งสักพัก “ขอโทษ”

เธอส่ายหน้า อยู่ๆ ก็พบว่าชายหนุ่มได้หันหลังให้เธอ พูดออกไปเลยว่า “ไม่ต้องขอโทษ ฉันไม่บอกเธอหรอก ขอแค่นายมีเวลามาอยู่เป็นเพื่อนฉันบ้างเท่านั้น”

ไห่โจ๋ซวนหันไป มองเธอด้วยสีหน้าที่สับสน เขาไม่มั่นใจว่าซ่งเมิ่นเจ๋จะเอาเรื่องนี่มาข่มขู่เขาหรือเปล่า ไม่ว่ายังไง เรื่องนี้จะให้เย่ชูฉิงรู้ไม่ได้

ซ่งเมิ่นเจ๋ลุกขึ้นเดินไปหาเขาเท้าเปล่า เขย่งเท้าขึ้นแล้วก็หอมแก้วของเขา “รีบไปเถอะ ไม่งั้นเธอต้องร้อนใจแน่ๆ”

เธอพูดไปพร้อมกับช่วยเอาเสื้อใหม่มาให้ “ช่วยนายเอาเสื้อใหม่มาให้ แบบนี้เธอก็จะไม่ได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวของนายแล้ว”

ไห่โจ๋ซวนนิ่งไปสักพัก ยื่นมือไปรับ แล้วก็ตรงไปที่ประตูห้อง มือวางอยู่ต้องลูกบิด “ไม่ว่ายังไง เมื่อวานเป็นความผิดของฉัน”

กลับไปที่โรงแรม พอเข้าไปที่โถง เย่ชูฉิงก็ได้เดินเข้ามา

เธอได้สวมชุดกระโปรงหลวมๆ ท้องนั้นได้ป่องออกมาแล้วเล็กน้อย มองไห่โจ๋ซวนด้วยสีหน้าที่ร้อนรน “คุณไปไหนมาคะ ไม่กลับมาเลยทั้งคืน เสื้อของคุณ?”

ไห่โจ๋ซวนมองสีหน้าของเธอ ในใจก็ได้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด คนที่เขารักกำลังท้องลูกของพวกเขาทั้งสอง เขากลับไปอยู่กับผู้หญิงอีกคนข้างนอกทั้งคืน!

“คุณเป็นอะไรไปคะ? สีหน้าทำไมแย่ขนาดนี้” เย่ชูฉิงกังวลขึ้นมา ยื่นมือแล้วไปลากไห่โจ๋ซวน

“เมื่อคืนพี่อยู่กับเขา” เย่เนี่ยนโม่ก็ได้รีบก้าวเข้าไป “ว่าแล้วว่าเมื่อคืนนายต้องดื่มจนล้มพับไปตรงนั้นแน่”

เย่ชูฉิงโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด พูดอ้อนว่า “ทำให้ฉันเป็นห่วงเลยทั้งคืน ต่อไปไม่ต้องดื่มจนดึกขนาดนั้นแล้วนะคะ ฉันเป็นห่วงนะ”

ไห่โจ๋ซวนกลืนน้ำลายอย่างลำบากใจ ผ่านไปนานถึงได้พูดว่า “ขอโทษนะครับ”

“ทานข้าวเช้าพอดีเลย” ติงยียีก็ได้ไปควงแขนของเย่ชูฉิง “พี่พูดแล้วไงเราคิดมากไปเอง โจ๋ซวนที่เป็นคนรู้สึกช้าแบบนั้นจะไปทำเรื่องเหมือนที่เราคิดออกมาได้ยังไง”

ไห่โจ๋ซวนมองท่าทางที่เขินอายของเย่ชูฉิง มือที่วางอยู่ข้างตัวคู่นั้นก็ได้กำแน่น

ร้านอาหารบุฟเฟ่ต์ อยู่ๆ เหมือนเย่ชูฉิงคิดอะไรได้ก็ได้พูด “จริงด้วย วันนี้พี่เมิ่นเจ๋จะมาหาพวกเราไหมคะ?”

“เธอบอกกับฉันว่าวันนี้ไม่มาแล้ว” ไห่โจ๋ซวนก็ได้ตักเค้กขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ แต่ว่าแรงที่ตักนั้นได้หนักเกินไป ทำให้ส่งเสียงที่แสบหูออกมา

เด็กชายโต๊ะข้างๆ สองคนก็ได้พูดไม่หยุด “เมื่อวานฉันใช้เงินหมื่นหนึ่งซื้อไอดีมาอันหนึ่ง ไอดีนั้นได้ยินมาว่าติดอันดับแล้วเรียบร้อย”

“ไอดีอะไร มีเวลาให้ฉันดูหน่อย คราวก่อนฉันเล่นจนเช้าก็แพ้จนเกือบสิ้นหวังแล้ว”

เย่ชูฉิงก็ได้กระซิบออกมาอย่างสนุกว่า “ฉันได้ยินมาว่าคนที่เล่นเกมออนไลน์สามารถที่จะเล่นจนติดงอมแงมได้ เห็นทีเป็นเรื่องจริงนะคะ”

“เกมออนไลน์?” ติงยียีก้มหน้าพูดออกมาเบาๆ อยู่ๆ ก็พูด “ฉันนึกออกแล้ว เก๋อเฟิ่งเคยพูดไว้ว่าเขานั้นชอบเล่นเกมออนไลน์เอามากๆ อยู่ที่ร้านเกมหน้าโรงเรียนอยู่ตลอด เพราะงั้นถึงได้สอบตก ถ้าเกิดเขาอยู่ที่ร้านเกมแถวโรงเรียนอยู่ตลอด งั้นก็น่าจะมีคนรู้จักเขานะคะ”

เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้ว “กลับไปสืบดู”

“ฉันไปเรียกเมิ่นเจ๋ไปด้วยกัน” ติงยียีก็ได้ลุกขึ้นโทรศัพท์ทันที

เพราะว่าเรื่องของเก๋อเฟิ่งมีเบาะแสบ้างแล้ว ทุกคนก็ได้รีบกลับประเทศ พึ่งกลับเข้าประเทศ เย่ชูฉิงก็ถูกเย่เฟิ่งหยีรับกลับไปตรวจให้ละเอียดที่ตระกูลเย่ เย่เนี่ยนโม่อยากส่งติงยียีกับตระกูลเย่ก่อน แต่ว่าติงยียีปฏิเสธ

“ฉันอยากจะไปด้วยนี่ค่ะ” ติงยียีออดอ้อน

เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้ว ตั้งแต่ต้นเขานั้นไม่อยากให้ติงยียีเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เพราะเขากลัวว่ามีวันหนึ่งพวกคนชุดดำจะเอาติงยียีที่เป็นจุดอ่อนของเขามาข่มขู่

ใบหน้าออดอ้อนก็ได้เข้าใกล้ ติงยียีทำปากจู๋ “ให้ฉันไปเถอะค่ะ!”

“ไม่ได้” เย่เนี่ยนโม่สตารท์เครื่อง เขาจะเสี่ยงไม่ได้ คนที่ฆ่าคนติดๆ กันด้วยไม่มีเหตุผลแบบนี้ ก็ยืนยันได้แล้วว่าคนนั้นเป็นคนเลือดเย็น เห็นชีวิตคนเป็นผักเป็นหญ้า อันตรายเกินไป

รถก็ได้ขับไปส่งติงยียีที่ประตูบ้าน เธอลงจากรถด้วยความโมโห เดินไปสองก้าวก็หันกลับมาอีกครั้ง ใบหน้าหลังกระจกรถของชายหนุ่มได้เต็มไปด้วยความจริงจัง

ติงยียีก็ได้วิ่งขึ้นไปที่บ้านอย่างหงุดหงิด ไปถึงหน้าลิฟต์เธอก็ได้หยุดลง ยื่นหัวออกไปอย่างระวัง รถของเย่เนี่ยนโม่ไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว

“ไม่พาฉันไป ฉันไปเองก็ได้” ติงยียีก็ได้ก้าวเท้าเดินออกจากทางเดิน เห็นว่าทางเดินนั้นไม่มีเงาของเย่เนี่ยนโม่แล้วก็ได้โล่งอก

พึ่งออกไปจากตึก ข้างหลังก็ได้มีเสียงเย่เนี่ยนโม่ดังมาเรียบๆ “ไปไหน?”

“ว้าย!” ติงยียีก็ได้หัวเราะออกมาแป๊บเดียว แล้วก็รีบโกหกไปว่า “ไปซื้อซีอิ๊วค่ะ”

เย่เนี่ยนโม่เลิกคิ้วมองเธอ ถอนหายใจ “รับปากผมว่าไม่ว่าตอนไหนก็จะไม่ทำอะไรโดยพลการ”

ตอนที่ติงยียีจะตอบตกลงไปนั้น ก็ได้ยินเขาพูดว่า “คิดดีๆ ก่อนว่าถ้าเกิดเธอได้รับบาดเจ็บแล้วผมจะเป็นยังไง แล้วค่อยตอบผม”

คำพูดของเขานั้นจริงจัง ติงยียีก้มหน้า “ขอโทษค่ะ”