บทที่ 1799 เจอผี

หมอได้พึ่งประวัติคนไข้ “เขาเลย ไปเรียกเขามา”

วันต่อมา สวีเห้าเซิงก็ได้รีบไปที่บ้านพักคนชรา เข้าไปที่ห้องทำงานหมอก็ได้รีบทำว่า “ลูกสาวของผมเป็นอะไรครับ?”

“เมื่อคืนนี้ลูกสาวของคุณบอกว่าได้ยินเสียงส้นสูง จากนั้นก็ได้เดินไปที่ห้องที่พวกเราเก็บศพได้ตัวคนเดียว”

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?” สวีเห้าเซิงนั้นก็ได้เป็นห่วงอ้าวเสว่มากๆ “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ครับ”

หมอมองตาเขาสักพัก “ไม่ตัดออกความผิดปกติทางอารมณ์ที่เกิดจากเหตุการณ์กระตุ้นที่กระทบต่อความรู้สึก เพราะงั้นสมองถึงได้สั่งการให้เธอนั้นทำเรื่องแปลกๆ ออกมา”

“เมื่อวันก่อนเหมือนว่ามีผู้หญิงที่สวยมากๆ คนหนึ่งมาหาเธอนะคะ” พยาบาลที่อยู่ข้างๆ อยู่ๆ ก็ได้พูดออกมา

สวีเห้าเซิงคิดอาจจะเป็นติงยียี ออกจากโรงพยาบาลก็ได้โทรไปหาติงยียี รออยู่นานกว่าสายจะถูกรับ ติงยียีพูดอย่างจริงจังว่า “มีธุระอะไรไหมคะ?”

“ยียี ช่วงนี้หนูได้พูดอะไรกับพี่สาวหนูไปหรือเปล่า? เมื่อวานเหมือนว่าเธอได้ทำเรื่องแปลกมากๆ ออกมา”

“เปล่าค่ะ คุณโทรมาก็เพราะเรื่องนี้ใช่ไหม?”

เสียงของติงยียีเย็นชา “ขอโทษด้วย งั้นหนูมีธุระ หนูจำเป็นต้องวางสาย”

วางสาย โจวเหมยเดินเข้ามา “เป็นไงบ้าง กล้ามเนื้อยังเจ็บไหม? ช่วงที่เรียนแรกกล้ามเนื้อจะเจ็บได้ง่าย ไม่อะไรสามารถพูดกับฉันได้เลยนะคะ”

“อืม ค่ะ” ติงยียีรู้สึกเสียใจเล็กน้อย และก็ปรับอารมณ์มาให้ดีไม่ได้ ก็ได้ตอบไปส่งๆ

โจวเหมยก็ได้เปลี่ยนเรื่อง “จริงด้วย นี่เป็นฟอร์มที่ต้องกรอก ตรงนี้ต้องกรอกเบอร์ของผู้ติดต่อ เธอสามารถที่จะกรอกเบอร์ของว่าที่สามีได้นะ”

“จำเป็นต้องเป็นว่าที่สามีเหรอคะ?” ติงยียีถาม

โจวเหมยพยักหน้า “ทางที่ดีเป็นเขาจะดีที่สุดค่ะ ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรพวกเราก็สามารถติดต่อได้”

ติงยียีคิดมันก็จริง ก็ได้เอาเบอร์ที่ทำงานอีกเบอร์ของเย่เนี่ยนโม่ให้กับเธอ

กลางคืน เย่ป๋อเอาโทรศัพท์แล้วก็เดินเข้ามา “คุณชายครับ คุณโจวโทรมาหาครับ บอกว่าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคุณติง เธอบอกว่าต้องพูดกับคุณด้วยตัวเอง”

เย่เนี่ยนโม่วางงานในมือลง รับสาย “สวัสดีครับ”

“สวัสดีค่ะ ฉันคือโจวเหมย เป็นครูเทควันโดของยียี”

“อืม มีอะไรไหมครับ?” เย่เนี่ยนโม่จับปากกาพูดเรียบๆ

โจวเหมยก็ได้มีรอยยิ้ม “คือแบบนี้ค่ะ คือว่าบทเรียนของวันพรุ่งนี้ฉันอยากที่จะพูดกับคุณติงหน่อย แต่ว่าโทรหาเธอไม่ติด ก็ได้โทรมาหาคุณเลย”

“ต่อไปเรื่องแบบนี้บอกกับเลขาของผมก็พอ” เย่เนี่ยนโม่ก็ได้เอาโทรศัพท์ส่งคืนให้เย่ป๋อ ก้มหน้าทำงานต่อ

เย่ป๋อเอาโทรศัพท์แล้วก็ออกไป เขาได้มองเวลาที่นาฬิกาข้อมือได้เห็นว่าสามทุ่มแล้ว ในหัวก็ได้มีภาพของติงยียี ผู้หญิงคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่?

ยิ่งคิดก็ยิ่งใจเย็นไม่ลง งานก็ได้เป็นสิ่งที่น่าเบื่อมากๆ เขาก็ได้เอากระเป๋าเอกสารแล้วก็ออกไปจากบริษัทเย่ซื่อ

บ้านของตระกูลติงมืดมากๆ เห็นทีได้หลับไปแล้ว เขาก็ได้เอาโทรศัพท์มาเล่น ยิ้มแล้วก็เอาเก็บไว้ในกระเป๋า ถึงได้ออกไป

ในบ้านพักคนชรา เสียงที่แตกต่างก็ได้ดังขึ้นมา อ้าวเสว่ก็ได้ลืมตาอย่างรวดเร็ว

เธอนอนหงาย ดวงตาของเธอก็ได้เต็มไปด้วยเส้นเลือด ลูกตาได้ขยับไปมา เธอได้ยื่นมือไปเอาแก้วน้ำบนโต๊ะ

แก้วน้ำยังไม่ทันได้เอาก็ได้ตกไปแตกบนพื้น เสียงที่เสียบหูนั้นก็ได้ดังไปทั่วห้องอย่างชัดเจน

เธอได้ก้มตัว สายตาก็ได้มองไปทางประตูแล้วก็แสงไฟที่ส่องเข้ามาผ่านช่องประตู

เที่ยงคืนอีกแล้ว! เธอก็ได้มองไปที่เข็มนาฬิกาที่ห้อยผนังอย่างอึ้งๆ ความทรงจำเมื่อวานก็ได้เข้ามาในหัว ฮีทเตอร์ได้เปิดสูงแล้วแท้ๆ เธอรู้สึกว่าแผ่นหลังได้เย็นเยือก

ก็ได้รีบนอนลง เอาผ้าห่มคลุมตัว เธอซ่อมอยู่ในผ้าห่มแล้วก็หลับตา

“ก๊องแก๊งๆๆๆ”

ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดก็ได้ลืมขึ้น ก็ได้ตกใจจนน่ากลัว ความสนใจนั้นก็ได้ตกไปที่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังประตูอย่างอดไม่อยู่ เหมือนว่าวิต่อมานั้นจะมีปีศาจวิ่งออกมา

เสียงส้นสูงก็ได้ดังเข้าใกล้มากขึ้น ได้ค่อยๆ ดึงสติของเธอ เธอนั้นได้พลิกตัวอย่างทนไม่ไหว แล้วก็ได้รีบไปมองนอกห้อง ตะโกน “ใคร!”

เสียงหายไป เหมือนว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เธอก็ได้นั่งอยู่บนเตียงอึ้งๆ เหงื่อได้เปียกจนทำให้เธอนั้นรู้สึกเย็น ขนาดขนตาปลอมก็ได้สั่นตามเล็กน้อย

เหงื่อนั้นก็ได้ไหลจากหัวลงมาที่ตา ทำให้แสบตาเล็กน้อย เธอได้กะพริบตา หันหน้าไป

นอกหน้าต่างฝรั่งเศส หลังต้นลีลาวดี มีผู้หญิงคนนี้มองเธอเงียบๆ ใบหน้าอีกครึ่งหนึ่งของเธอได้ถูกต้นไม้บังไว้ รอบๆ ตานั้นก็ได้เต็มไปด้วยเลือดสีดำ ไฟพื้นที่พุ่งหญ้าได้ส่งไปที่หน้าของเธอ ทำให้คนนั้นดูหลอนมากๆ

เธอได้ลองขยับร่างกาย แต่ก็พบว่ามีแต่นิ้วเท่านั้นที่ขยับได้ นิ้วนั้นพยายามลูบผ้าปูเตียงที่ให้ความรู้สึกที่ประหลาดกับเธอ

“ก๊องแก๊งๆๆๆ” อยู่ๆ เสียงส้นสูงก็ได้ดังขึ้นมาอีกครั้ง ดังจากข้างนอก จากที่ไกลเข้ามาใกล้ ไม่แน่วิต่อมาก็สามารถที่จะผลักประตูเข้ามาให้ห้องพักคนไข้

เธอก็ได้ค่อยๆ ไปมองข้างนอก ตอนที่หันกลับไปอีกครั้งนั้นเงาคนก็ไม่เห็นแล้ว ดอกลีลาวดีบานสะพรั่งกลางอากาศ ตามด้วยเสียงกรีดร้องของเธอ

“ฉันพูดอีกครั้ง ฉันจะออกไปจากที่นี่ พวกเธอไม่มีสิทธิ์มาขวางฉัน” อ้าวเสว่ก็ได้ตะโกนเสียงดัง “บ้านพักคนชราที่นี่มีผี ฉันไม่มีทางที่จะอยู่ที่นี่!”

หมอก็ได้พูดอย่างอ่อนโยนว่า “งั้นคุณอ้าวเสว่คุณสามารถบอกกับพวกเราได้ไหมว่าผีคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง?”