บทที่ 1801 ฉากจบสุดท้าย

หน้าห้องพักคนไข้ในโรงพยาบาล ตำรวจสองนายได้ขวางหมอที่สวมหน้ากาก “สิบห้านาทีก่อนได้ตรวจแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

“ความรู้สึกของคนไข้ไม่ปกติมากๆ ไม่เพียงแค่ต้องระวังร่างกาย แต่ต้องระวังสภาพจิตใจเป็นอย่างมาก” หมอสวมหน้ากากแล้วก็พลิกประวัติคนไข้ แล้วพูดไป

ตำรวจเปิดประตูให้เธอเข้าไป เตียงคนไข้ในห้อง อ้าวเสว่นอนอยู่บนนั้นอย่างอ่อนแรง ข้อมือนั้นได้มีผ้าพันแผลพันอย่างหนาแน่น เธอได้มองไปบนเพดาน พูดอย่างเย็นชาว่า “ออกไป”

“ฉันออกไปก็ไม่มีคนที่สามารถช่วยเธอได้แล้ว” ซือซือเอาหน้ากากออก ก้มหน้ามองเธอที่อยู่บนเตียงคนไข้

“แม่” อ้าวเสว่พยายามที่อยากจะลุกขึ้น ไหล่ก็ได้ถูกซือซือกดไว้ เธอก็ได้มองไปข้างนอกอย่างระวัง พูดเสียงเบาว่า “ไม่ต้องส่งเสียง”

สีหน้าของอ้าวเสว่กังวล “ตอนนี้ได้มีคลิปเสียงนั่นอยู่ ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้แล้ว หนูตายแน่ๆ”

ซือซือมองเธออย่างเย็นชา “ต้นเดือนหน้าเป็นงานแต่งของเย่เนี่ยนโม่กับติงยียี คราวนี้แกขัดขวางไม่ได้แล้ว”

“หึๆ” อ้าวเสว่นั่งอยู่บนเตียง สายตาได้มองไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า “หนูทำมามากขนาดนี้ สุดท้ายก็ขัดขวางเรื่องนี้ไม่ได้ ขัดขวางไม่ได้!”

ซือซือมองเธอ ก็เหมือนได้มองตัวเองในเมื่อก่อน ไม่ว่าพยายามยังไง ใจของเย่เชินหลินก็อยู่ที่เซี่ยชีหรั่นตลอด

ตำรวจที่อยู่นอกประตูเหมือนได้ยินเสียงอะไรในห้อง ทั้งสองก็ได้รีบเปิดประตูมาดู หมอนั้นได้สวมหน้ากากแล้วก็เอาประวัติคนไข้ออกไปพอดี

นักโทษได้หันหลังให้พวกเขา ร่างกายได้ขยับเล็กน้อยเหมือนว่าหลับไปแล้ว พวกเขาก็ได้มองหน้ากับสักพัก ถึงได้ปิดประตู

เรือนจำ

ประตูเหล็กสีน้ำเงินค่อยๆ เปิดออก ได้มีคนคนหนึ่งเดินออกมา เห็นคนที่มามีรูปร่างที่แก่ลง น้ำตาก็ได้ไหลลงมาทันที “แม่ครับ”

จิ่วจิ่วเข้าไปก็ตบเข้าไป “ลูกคนนี้เคยคิดถึงแม่คนนี้บ้างไหม ทำไมถึงได้ตัดสินใจอะไรไปง่ายๆ แบบนี้ ลูกเคยคิดบ้างไหมว่าแม่จะต้องมาร้องไห้เพราะลูก!”

เหยนหมิงเย้ายืนให้เธอตบ มองผมที่ได้ขาว ก็ได้รู้สึกผิดมากๆ “แม่ครับ ขอโทษครับ”

เซี่ยชีหรั่นที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ได้เช็ดน้ำตาอยู่ตลอด เธอพูด “ตอนนั้นถ้าเราพูดว่าชอบอ้าวเสว่ น้าจะไปพยายามให้เธอคบกับเนี่ยนโม่ได้ยังไง ทำให้เรากับเนี่ยนโม่ต้องทรมาน”

“ทั้งหมดผมเป็นคนบังคับเธอครับ ขนาดเรื่องนี้ก็เป็นผมที่เต็มใจทำ ไม่เกี่ยวกับเธอ ผมจะไปบอกเรื่องนี้กับผู้พิพากษา” เหยนหมิงเย้าพูดอย่างจริงจัง

ผ่านไปสามวันเริ่มพิจารณาคดี หน้าศาล ติงยียีลงจากรถก็เห็นสวีเห้าเซิง

สวีเห้าเซิงสวมชุดสูทแล้วก็สวมแว่นกันแดด เดินเข้าไปในศาลเงียบๆ เธอมองแผ่นหลังของเขา จนกระทั่งไหล่ได้ถูกบีบเบาๆ

“ไปเถอะ” เย่เนี่ยนโม่ได้กอดไหล่เธอแล้วก็พูดเบาๆ

】