บทที่ 51 ไล่ออกไปแล้ว

บทที่ 51 ไล่ออกไปแล้ว

เย่เชินหลินหยุดนิ่งกระทัน​หัน​ แล้วจ้องมองไปที่ใบหน้าของพ่อบ้านและถามเขาด้วยน้ำเสียงที่ปกติว่า​"ถอนหญ้าตอนเที่ยงทุกวันนั้นมันเอื้อต่อการเติบโตของดอกไม้มั้ย"

พ่อบ้านชะงัก​ไป​ครู่หนึ่งไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

ถ้าบอกไปว่าไม่เอื้อ​ ก็เท่ากับ​หมายความว่าเขาตั้งใจจะกลั่นแกล้ง​เซี่ยชีหรั่น

ดูแล้วก็ยังพูดได้อยู่​นะว่ามันมีส่วนเอื้ออยู่บ้าง

จากนั้นพ่อบ้านก็กระแอมในลำคอของเขาแล้วตอบว่า "ใช่กำจัดวัชพืชตอนเที่ยงจะทำให้หญ้าเล็ก ๆ บางส่วนยิ่งร่วงโรยได้ง่ายขึ้นจากการโดนแสงแดดเผา​ และพวกมันก็จะไม่งอกใหม่อีก"

เย่เชินหลินดูเหมือนจะฟังเขาพูดอย่างตั้งใจ​ และเมื่อพ่อบ้าน​พูดจบ​ เขาก็ชื่นชมอย่างนุ่มนวลว่า "ใช่มันฟังดูสมเหตุสมผลดี​ แล้วดูเหมือนว่าคุณจะรู้จักดอกไม้และใบหญ้าเป็นอย่างดี งั้นเริ่มจากวันนี้เป็นต้นไป​คุณไปที่สวนและรดน้ำถอนหญ้าหลังเที่ยงทุกวัน "

"เอ่อ" สีหน้าของพ่อบ้านดูเกร็งขึ้นมาทันที

เย่เชินหลินพูดเย้ยหยันออกมาว่า "มีอะไร​ ไม่เต็มใจ​หรือ"

"ไม่​ ไม่ครับคุณเย่ ผมหมายความว่ามันเป็นความโชคดี​ของผมเหลือเกินครับ" พ่อบ้านตอบด้วยรอยยิ้ม

"ก็ดี! ส่วนเรื่องเวลาก็เป็นไปตามเวลาเดิมเหมือนที่คุณจัดให้กับเซี่ยชีหรั่น"

"ครับคุณ​เย่!"

พ่อบ้านซ่อนความเกลียดชังไว้ในใจของเขาและเขาไม่กล้าที่จะ​แสดงความไม่พอใจใด ๆออกมาแม้แต่เศษเสี้ยว​เดียว

สมควร​ตายๆไปซะทีนังเซี่ยชีหรั่น​ ทำไมเธอถึงมักจะโชคดีและรอดพ้น​ทุกครั้งที่เขาต้องการจะจัดการเธอ เขาไม่เชื่อว่าหรอกว่าคนอย่าง​เย่เชินหลินจะสนใจเธอไปตลอด

เย่เชินหลินเหลือบมองไปที่ประตูห้องของเซี่ยชีหรั่น​ พ่อบ้านทำความสะอาดทันทีและสัญญาว่า: "คุณ​เย่วางใจได้เลยเดี๋ยวกระผมจะให้จิ่วจิ่วและหลิวเสี่ยวเจียวมาดูแลเธอในทันที"

"ฉันพูดแล้วหรือว่ารู้สึกไม่วางใจ!! " เขาถามเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

"เปล่าครับ! "

ใช่คุณไม่ได้พูด แต่ใครบ้างจะไม่รู้​ความหมายของคุณ ถ้าฉันรู้แต่แรก​ว่าคุณจะโกรธ​มากขนาด​นี้​ และแคร์นังขี้ข้าคนนี้มากเหลือเกิน​อย่างนี้​ ฉันจะคงจะ​ไม่ลงมือวันนี้​หรอก​ พ่อบ้าน​พึมพำอยู่ใน​ใจ​

“ ให้จิ่วจิ่วและหลิวเสี่ยวเจียวดูแลเซี่ยชีหรั่นให้ดี ๆ​ และอย่าให้เรื่องนี้แพร่งพราย​ไปข้างนอก​ คนอื่นจะพูดเอาได้ว่าบ้านตระกูล​เย่นั้นเข้มงวดกับคนรับใช้มากเกินไปและเรื่อง​อื่น ๆก็ดูแล​กันตามเดิม” เย่เชินหลินพูดจบโดยไร้อารมณ์​ใด ๆ​ แล้วเดินกลับไปบ้านใหญ่​

เขาให้คำสั่งที่ชัดเจนออกมาเช่นนี้​ และยังระบุอีกด้วยว่าใครเป็น​ผู้​ดูแล พ่อบ้านไม่มีช่องว่างที่จะทำอะไรได้​ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงต้องตามคำรับสั่งของเขาแค่นั้น​

บทสนทนา​ระหว่าง​เย่เชินหลินกับพ่อบ้านข้างนอกนั้นเซี่ยชีหรั่นได้ยินทุกอย่าง

นี่อาจเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่​เธอเข้ามาอยู่ที่บ้าน​ตระกูล​เย่แห่งนี้ ที่เย่เชินหลินได้ลงโทษผู้ที่ทำร้ายเธออย่างชัดเจนเช่นนี้​

มุมปากของเธอยกขึ้นอย่างขมขื่น​ ขณะที่​ยิ้มนั้นดวงตาของเธอก็เปียกชื้นขึ้นมา

เย่เชินหลิน​ แท้จริง​แล้วคุณ​เป็นคนแบบไหนกันแน่​ ถ้าหากไม่ใช่เพราะความต้องการ​ของคุณแล้วพวกเขาคงจะไม่ทำกับฉันตลอดทั้งวันอย่างนี้

ในเมื่อคุณยินยอมให้พวกเขาเล่นงานฉัน​ แล้วทำไมต้องมาลงโทษ​พวกเขาลับหลัง​ คุณกำลัง​คิดอะไร​อยู่​กันแน่

ในขณะที่เธอกำลัง​ครุ่นคิดอยู่นั้น​ จิ่วจิ่วและหลิวเสี่ยวเจียวก็ผลักและเข้ามาพอดี

จิ่ว​จิ่วมองดู​เซี่ยชีหรั่นถึงไข้จะลดแล้วแต่ก็ยังดูอ่อนแรงอยู่​ แต่ดูไม่น่ากลัวเหมือนเมื่อคืน​ แล้วคำพูดมากมายก็ดังขึ้น​มา​

"ฉันขอพูดไรหน่อย​นะชีหรั่น​ ตกลง​เธอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้ ฉันบอกเธอเลยว่าคุณ​ชายเย่นี่คือโคตร​หล่อเลย​ เขาอ่อนโยนต่อเธอมากเลยนะ​ คือแบบนี้​ เขานั่งซับน้ำตา​ให้เธอแบบนี้เลย" เธอนั่งลงข้างๆเตียงของ​เซี่ยชีหรั่น​ แล้วอธิบาย​อย่างสมจริง​สมจัง​ เพื่อแสดงให้เห็นความจริง​ เธอค่อยๆเช็ดใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นด้วยมือของเธอ

"ไม่จริง​ใช่มั้ย" เซี่ยชีหรั่น​ถามเธอ​ น้ำเสียงยังคงมีความแหบอยู่เล็กน้อย​

"จริง!! " หลิวเสี่ยวเจียวอมยิ้มแล้วนำน้ำมาให้กับเซี่ยชีหรั่น

“ ฉันจะบอกเธอไว้เลยนะว่า​ ตอนที่เขาเช็ดน้ำตาให้เธอนั้นก็ทำให้พวกเราเองก็รู้สึก​ตกใจมากแล้ว แต่ก็กลับมีสิ่งที่คาดไม่ถึงหลังจากนั้นอีกนะสิ​ ก็คือเมื่อคืนเธอไข้ขึ้นสูงมากจนถึงกับเพ้อออกมา​ และเธอได้เผลอพูดออกมาว่าจะฆ่าคุณ​ชายเย่ แล้วเธอยังจับข้อมือของเขามากัดเต็มแรง​อีก​ จนเลือดไหลหยดจากแขนของเขาเลย​ พ่อบ้านจะเข้ามาห้ามแต่คุณ​เย่โบกมือห้ามเขาเข้ามายุ่ง "

ถ้าบอกว่าโม่เสี่ยวจุนทำเพื่อเธออย่างมากอย่างนี้​ เธอคงจะเชื่ออย่างแน่นอน แต่บุคคล​ที่พวกเขาพูดถึงอยู่นั้นคือเย่เชินหลิน​ จะให้เธอเชื่อได้อย่างไร

เขาคือเย่เชินหลินผู้ที่พูดอย่างจองหองเสมอ​ต้น​เสมอ​ปลาย เธอจะยอมปล่อยให้เธอทำเรื่อง​บังอาจ​เช่นนั้น​ได้อย่างไร

เธอพยายาม​จะหาเหตุผลทุกอย่างที่จะปฏิเสธสิ่งที่พวกหล่อนพูด แต่เธอก็ค่อยๆตระหนักได้ว่ามันเป็นการพยายาม​หลอกลวงตนเอง ตอนเช้าเห็นได้ชัดว่าเธอเห็นเย่เชินหลิน นั่งอยู่ข้างเตียงของเธอ และมองหน้าเธอเหมือนมองหน้าผู้หญิงที่เขารัก​ ซึ่งเธอก็เห็นด้วยตาของตัวเธอเอง

นอกเหนือจากผู้ชายคนนึงรักผู้หญิง​คนนึง ยังจะมีเหตุผล​อะไรอีกจะอธิบายได้อย่างไรว่าทำไมเย่เชินหลินถึงทำเช่นนี้

เกิดความรู้สึกที่แสนหวานและแสนสวยงาม เหมือนน้ำพุใส ๆ ที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวใจของเธอ จากนั้นก็กลายเป็นรสเปรี้ยว​อย่างฉับพลัน​ แล้วก็กลายเป็นรสขม​ จากนั้นค่อยๆเปลี่ยน​เป็นรสชาติหนึ่งที่ซับซ้อน

เธอรู้สึกเหมือนจะอยากร้องไห้​ อีกทั้งเธอต้องการใช้แรงทั้งหมดที่มียิ้มออกมาเหลือ​เกิน

ความรู้สึก​โกรธ​แค้นในเมื่อ​วานนี้ที่มีกับผู้​ชายเย็นชาคนนั้น​ ไม่รู้ว่าโดนปลอบประโลมจากอารมณ์ที่ซับซ้อนนี้ได้อย่าง​ไร