ตอนที่ 58
บทที่ 58 หนีไม่รอดแล้ว
October 22, 2026
บทที่ 58 หนีไม่รอดแล้ว
ในที่สุดส้งหลิงหลิงก็คิดหาวิธีได้ และได้รับแรงบันดาลใจจากเซี่ยชีหรั่น
เธอออกจากห้องของตัวเอง ไปหาเย่เชินหลิน
เคาะประตูและได้ยินเขาพูดว่า "เข้ามา!" เธอลูกบิดประตูและเข้าไปข้างใน
เย่เชินหลินกำลังดูโทรศัพท์มือถือในมือของเขา ไม่แม้แต่จะมองไปที่ประตู และพูดอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ว่า "ต้องรอให้ฉันเชิญคุณก่อน คุณถึงจะสามารถมาได้"
ส้งหลิงหลิงรู้สึกหดหู่เล็กน้อย แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินที่เขาพูด แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เชินหลิน ฉันเองค่ะ"
เย่เชินหลินถึงได้วางโทรศัพท์ลงบนเตียง และเงยหน้าขึ้นมองส้งหลิงหลิงพร้อมกับถามว่า "คุณมาที่นี่ทำไม"
“ดูเหมือนว่าฉันจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างมาจากข้างนอก จู่ๆก็รู้สึกกลัวขึ้นมานะค่ะ คืนนี้คุณนอนเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหมค่ะ” เธอไปที่เตียงของเขานั่งลงแล้วพูดอย่างน่าสงสาร
เย่เชินหลินมองมาที่เธอ แต่เธอดูไม่ออกว่าเขาหมายถึงอะไร ตกลงเขาจะอยู่เป็นเธอหรือไม่อยู่เป็นเพื่อนเธอกันแน่
เขาพูดเบา ๆ และใจเย็นว่า "ฉันจำได้ครั้งหนึ่งที่ส้งหลิงหลิงและพานจิ้งและผู้หญิงห้าหกคนไปบ้านผีสิงด้วยกันทุกคนต่างกรีดร้องด้วยความสยองขวัญ มีเพียงส้งหลิงหลิงมองดูอย่างไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียว ฉันเองยังทึ่งในความกล้าหาญของผู้หญิงอย่างเธอเป็นอย่างมาก "
ท่าทีของส้งหลิงหลิงไม่รู้สึกว่ามีอย่างแปลกๆ เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเองควรจะรู้สึกดีใจดีหรือไม่ ที่เขาดูจะใส่ใจรายละเอียดเกี่ยวกับเธอมากเช่นนี้ หรือเขานั้นรู้ดีว่าเธอจงใจหาข้ออ้างเพื่อจะเข้าหาเขา
"เชินหลิน ถ้าหากคุณ ... "
ส้งหลิงหลิงกล่าวได้แค่ครึ่งหนึ่งเย่เชินหลิน ยิ้มเย็นอีกครั้งแล้วพูดว่า "ในที่สุดยังมีความเป็นผู้หญิงอยู่ รู้สึกกลัวบ้างบางครั้งบางคราวก็ดูน่ารักดี ในเมื่อกลัว เดี๋ยวฉันจะอยู่กับคุณเอง"
ดีมากเย่เชินหลิน ทำให้เธอไม่สามารถหลีกหนีคำถามต่าง ๆจากเขาได้ แต่ก็แอบสนใจเธออย่างลับๆ หลังจากนี้ไปคงไม่ต้องใช้ข้ออ้างในการเข้าหาเขาอีกแล้ว
"ขอบคุณค่ะ เชินหลิน!"
“ ไม่เป็นไร นั่งที่นี่ซักแปบ ฉันให้พ่อบ้านจัดเตรียมอาหารว่างอีกชุด จะได้กินด้วยกัน”
หลังจากเย่เชินหลินพูดเขาจบ เขาก็กดโทรศัพท์ที่หัวเตียงและสั่งว่า"พ่อบ้านเตรียมของว่างเพิ่มอีกหนึ่งสำรับ"
"ครับ คุณเย่!"
พ่อบ้านได้ไปที่ห้องนอนของคนงานแล้ว แต่เซี่ยชีหรั่นไม่ได้อยู่ที่นั่น และหลิวเสี่ยวเจียวก็ได้ผล็อยหลับไปแล้ว พ่อบ้านปลุกเธอให้ตื่นขึ้นและสอบถามเธอ แต่เธอบอกไม่รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นไปอยู่ที่ไหน
ระหว่างทางจากบ้านใหญ่ไปที่ห้องพักของคนงาน พ่อบ้านเดินไปสองรอบแล้วก็ไม่เห็นเซี่ยชีหรั่น
เขาไม่กล้ารายงานต่อเย่เชินหลิน เพราะเกรงว่าเขาจะโทษเขาว่าทำไรไม่ได้เรื่อง
เย่เชินหลินโทรมาและบอกว่าเขาจะเพิ่มของว่างอีกหนึ่งสำรับ เขาคิดว่าคงจะเป็นส้งหลิงหลิง ที่กินด้วยกันกับเขา
มีส้งหลิงหลิงอยู่ด้วย ที่นี่เขาคงจะละเว้นเรื่องเกี่ยวกับเซี่ยชีหรั่นไปแล้วก็ได้
แม้ว่าจะหาเซี่ยชีหรั่นไม่เจอจริงๆ และหลังจากเตรียมอาหารว่างเสร็จแล้ว พ่อบ้านก็ได้ส่งมันมาด้วยตัวเอง
เย่เชินหลินเหลือบมองไปที่พ่อบ้านที่เข้ามาพร้อมกับถาดอาหารและถามเบา ๆ ว่า "ทำไมถึงเป็นคุณที่มาส่งเซี่ยชีหรั่นละ"
"เธอ ... " พ่อบ้านลังเลอยู่ครู่หนึ่งและมองไปที่ส้งหลิงหลิงเพื่อขอความช่วยเหลือ
ส้งหลิงหลิงยืนขึ้นหยิบถาดในมือของเขา แล้วนำไปที่เย่เชินหลิน และช่วยแก้ตัวให้กับพ่อบ้านว่า "เมื่อไม่นานมานี้สุขภาพของเธอไม่ค่อยดี ฉันเกรงว่าเธออาจจะหลับไปแล้วรึปล่าว เรามากินของว่างกันดีกว่าค่ะ เพียงแค่มาส่งอาหารว่างแค่นั้น ใครมาส่งก็เหมือนกันไม่ใช่หรือค่ะ"
เย่เชินหลินรับซุปที่ส้งหลิงหลิงยื่นส่งมาให้ และมองนิ่งกลับไปยังพ่อบ้างแลัวพูดว่า "ระบบคือระบบ เธอเป็นคนรับใช้และหน้าที่ของคนรับใช้ก็คือเรียกใช้ตอนไหนก็ต้องมาตอนนั้น ตอนนี้คุณไปเรียกเธอมาพบฉันเดี๋ยวนี้ "
"คือว่า... คุณเย่ครับ... "
พ่อบ้านรู้สึกลำบากใจยิ่งนัก เพื่อที่จะช่วยเขาและไม่อยากจะเจอหน้าเซี่ยชีหรั่นส้งหลิงหลิงอ้อนวอนเขาด้วยรอยยิ้มว่า
"ช่างมันเถอะเชินหลิน นี่ก็ดึกมากแล้ว ปล่อยให้เธอได้นอนเถอะค่ะ"
ใบหน้าของเย่เชินหลินดูเคร่งขรึมและตอบกลับมาว่า "เอาไหมต่อจากนี้ไปทุกเรื่องในตระกูลเย่ยกให้เป็นคนจัดการทั้งหมด แต่ระวังจะทำให้ฉันต้องกลุ้มใจ"
ส้งหลิงหลิงหัวเราะแห้งออกมาสองครั้ง เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหานี้ และหันไปหาพ่อบ้านและพูดว่า "เชินหลินต้องการพบเธอ แน่นอนว่าต้องมีเหตุผล คุณรีบไปหาเธอมาพบเขาเถอะค่ะ"
"ครับ คุณเย่ กระผมจะไปตามมาให้ตอนนี้ครับ!"
หลังจากพ่อบ้านออกไปเย่เชินหลินและส้งหลิงหลิงไม่มีเรื่องไรจะพูดกันอีก แล้วค่อยๆกินอาหารว่างอย่างช้าๆ
เขารู้ดีว่าเธอต้องการซ่อนเขา เกรงว่าเขาคงจะไม่ทำอะไรต่อเธอในคืนนี้ได้แล้ว แต่เขายังจำต้องเรียกเธอให้มาหา เพื่อที่จะทำให้เธอคิดว่าคืนนี้เธอจะต้องไม่รอดจากเขาไปได้ และทำให้เธอตกใจกลัวเล่น ใครใช้ให้เธอไปยุ่งเกี่ยวสนิทสนมกับเจ้านามสกุลไห่นั้นกันล่ะสมควรแล้ว!
พ่อบ้านกลับไปที่ห้องนอนของคนงานอีกรอบ แต่เขาก็ไม่เห็นเซี่ยชีหรั่น
เขาไม่กล้าทำให้เรื่องมันดูใหญ่โตจนเกินไป ดังนั้นเขาจึงโทรหาเจิ้งเห่า และขอให้เขาช่วยตามหาเธอให้เขาหน่อย
ใครจะรู้ว่าเจิ้งเห่าไม่ได้นำโทรศัพท์มือถือไปด้วย เขาทำได้เพียงเรียกฟางลี่น่ากับซุนเหมิงเหมิงให้ตื่นขึ้นมาเบาๆ
“พวกเธออย่าเอะอะไป หากมีคนถามขึ้นมาก็บอกว่านอนไม่หลับแล้วเดินเล่น เข้าใจมั้ย”
"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" ซุนเหมิงเหมิงตอบ
"เร็วเข้าสิ!"
เย่เชินหลินและส้งหลิงหลิงทานอาหารว่างเสร็จ และเซี่ยชีหรั่นก็ยังไม่ปรากฏแม่แต่เงา
แม้แต่ส้งหลิงหลิงเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจ เธอไม่ได้ไม่เคยไปที่ห้องพักคนงานมาก่อน เดินไปแค่สองสามก้าวจากบ้านหลังใหญ่เอง
ทำไมถึงได้ช้าขนาดนี้ หรือมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า
ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นมาจริงๆ แต่ใช่เพราะเธอลงมือทำเองแบบนั้นก็ดีเธอผ่อนแรงเธอไปได้เยอะ
เผื่อวันหลังเธอไม่ต้องการให้เย่เชินหลินต้องคิดว่าเธอตั้งตารอที่จะให้เกิดเรื่องกับเซี่ยชีหรั่น เธอเลยทำเป็นเตือนเบา ๆ ว่า "เชินหลินทำไมน้องสาวของฉันถึงยังไม่มาอีก นี่ก็ผ่านไปนานมากแล้ว ให้ใช้ไปดูหน่อยดีมั้ยค่ะ