บทที่ 74 ไม่สงบ 2

บทที่ 74 ไม่สงบ 2

“คุณหญิง ให้ฉันดแลคุณเย่ได้ไหม？”เซี่ยซีหรั่นของร้อง

ฝู้เฟิ่งหยีมองหน้าเธออย่างตั้งใจ อดไม่ได้ที่จะอารมณ์ขึ้นนิดหน่อย

ส้งหลิงหลิงก็คิดจะทิ้งเขา เธอเห็นอยู่เต็มตา

พอคิดถึงเรื่องลูกชาย กลับเป็นู้หญิงคนนี้ ที่ไม่สนว่าเขาเจ็บไปถึงไหน ทั้งยังจะดูแลเขาอีก

หลังจากที่เคยโดนเขาด่า เธอก็ยังมุ่งมั่นที่จะทำแบบนี้ มันไม่ง่ายเลย

“ได้ งั้นลำบากเธฮแล้วล่ะ ซีรั่น ลูกหลิน เธอจะดูแลลูกเป็นอะไรไหม？”

“แม่ แม่จะจัดการยังไงก็ได้ ผมอยากจะบอกไว้คำหนึ่ง”

เย่เชินหลินพูดจบ สายตาเย็นก็จ้องไปที่เย่เฮ่าหรัน

เขารู้ว่าโดนลูกชายปฏิเสธแล้ว ตั้งแต่เขาจากไป เขาทำน้องชายของเย่เชินหลินจากไป เขาก็กลายเป็นแบบนี้

หลังจากเรื่องรักแรกของเย่เชินหลิน เขาก็ทำให้พ่อเขายิ่งเย็นชาไปอีก

เขาจำใจลุกขึ้น ออกจากห้องไป

เซี่ยซีหรั่นและผู้จัดการของเย่เชินหลินก็ออกมา ในห้องเหลือเพียงสองแม่ลูก

เย่เชินหลินจับมือแม่ไว้แล้วพูดขึ้นอย่างตั้งใจ：“แม่ อย่ากลังวลเรื่องร่างกายแทนผมเลยหมอบอกไม่ได้ใหญ่มาก มีแค่แม่กับผมรู้ก็พอ”

คนอื่นจะคิดยังไงเขาไม่สน เขาแค่ไม่อยากเห็นสายตากลังวลของแม่ที่สุด

“ไม่เป็นไรจริงไหรอ？อย่าฌกหกเพื่อปลอบแม่ ฉันแก่ขนาดนี้แล้วจะรับไม่ได้เอา”

“ไม่เป็นไรจริงๆ ไม่เชื่อไปถามหมอได้”

“งั้นแม่ก็วางใจแล้ว”

ฝู้เฟิ่หยีตบมือลูกชายเบาๆ ทั้งยังคิดถึงเรื่องส้งหลิงหลิงอีกครั้ง จึงถามเสียงเบา“ในเมื่อไม่เป็นไรแล้วทำไมจะต้องพูดแบบนั้นกับส้งหลิงหลิงล่ะ？”

“แม่ ผมมีเหตุผล แม่อย่ายุ่งเลย”

“คงไม่ใช้เพื่อเซี่ยซีหรั่นนั่นหรอกนะไม่อยากหมั้นแล้ว？” ฝู้เฟิ่งหยีแกล้งถาม

“แม่สำคัญเธอผิดไปแล้ว”

ในขณะที่เย่เชินหลินกำลังพยายามต่อไป หลังจากฟ้ามืดทุกคนก็กลับไป เหลือเพียงเซี่ยซีหรั่นดูแลคนเดียว

ในห้องผู้ป่วย ทั้งสองมึนตึงใส่กัน

เย่เชินหลินยังคงอารมณ์ไม่ดี เซี่ยซีหรั่นจึงหาวิธีมาทำให้เขาดีใจ

แสงในชีวิตเธอมีไม่มาก เธอรู้คำตลกๆก็ไม่มาก เธอพยายามคิดไปมาได้ครึ่งวันในที่สุดก็คิดออก

“คุณเย่ ฉันจะเล่าเรื่องตรลกให้คุณฟังดีไหม？”เธอถามเสียงแผ่ว

“เธอว่าที่ฉันเจ็บไปถึงตรงนั้น มันตลกหรอ？”เย่เชินหลินเอ่ยถามอย่างเริ่มมีน้ำโห