บทที่1738 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1578

เขากดอย่างแรง แผลที่ตกสะเก็ดค่อยๆฝังลงไปในผิวหนัง ตามมาด้วยความเจ็บปวด อ้าวเสว่นึกถึงเรื่องคืนนั้นที่ติงยียีหายตัวไป เย่เนี่ยนโม่ใช้มีดกรีดใบหน้าของตัวเองอย่างไร้ปราณี ตัวร่างกายก็สั่นขึ้นมา

“ผมคิดว่าผมจะต้องให้คุณหวนนึกถึงความรู้สึกในวันนั้นอีกครั้ง” เย่เนี่ยนโม่พูดว่า น้ำเสียงทุ้มต่ำและเชื่องช้า “มีดพับสวิสนั้นกรีดผ่านผิวที่นุ่มละเอียดของคุณ แล้วฝังลงไปในเนื้อหนังของคุณ เลือดสีแดงสดๆไหลตามใบมีด แค่ผมออกแรงอีกสักนิด วันนี้คุณอาจจะต้องกลับไปทำศัลยกรรมที่เกาหลีแล้ว”

“ไม่ต้องพูดแล้ว” อ้าวเสว่เอนไปด้านหลังเพื่อหลบเลี่ยงสายตาที่มืดมนนั้น เธออดไม่ได้ที่จะสั่นไปทั้งตัว ราวกับนกคีรีบูนที่น่าเอ็นดู

เย่เนี่ยนโม่มองเธออย่างมืดมน จากนั้นก็โบกมือ เย่ป๋อกดปากกาบันทึกเสียงที่อยู่ในมือ คำพูดทั้งหมดที่อ้าวเสว่พูดกับจูหลินเมื่อกี้ถูกปล่อยออกมาไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

เธอก้มหน้าลง ในสายตากลับไม่มีความกลัวหรือความสำนึกผิดแม้แต่น้อย มีเพียงแค่ความเกลียดชังที่ไม่สิ้นจบ

ในเวลานี้เย่ป๋อก้าวมาข้างหน้า ผลักแล็ปท็อปและพูดว่า “คุณชาย คุณยียีเหมือนกำลังตามหาคุณอยู่นะครับ”

ในวิดีโอ ติงยียีเดินผ่านไปมาในฝูงชน ยืดหัวอย่างสูง เนื่องจากสายตาสั้นดวงตาเลยเบิกตากว้าง ดูน่ารักมาก

เย่เนี่ยนโม่รับปากกาบันทึกเสียงนั้นและใส่ในมือของอ้าวเสว่ เธอไม่รับ เขาก็ดึงดันแกะฝ่ามือของเธอออก

“จำเอาไว้ ถ้าคุณอยากจะทำเรื่องเลวๆ ก็ต้องมั่นใจไม่ให้ผมจับจุดอ่อนได้ มิฉะนั้นครั้งต่อไป เครื่องบันทึกเสียงอันนี้จะไม่อยู่ในฝ่ามือของคุณ แต่จะถูกเย็บเข้าไปในปากของคุณ”

เขาลุกขึ้นและเดินออกไปที่ประตูเดินไปได้สองสามก้าว ก็หันกลับมาอีกครั้งแล้วพูดว่า: “ช่วงนี้ผมจับตาดูคุณอยู่ สำหรับเรื่องที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุนั้น ผมจะสื่บหาต่อไป”

เย่เนี่ยนโม่ออกไปพร้อมกับคนอื่นๆ ที่นี่ก็เงียบเชียบอีกครั้ง อ้าวเสว่ขดตัวแล้วทิ้งเครื่องบันทึกเสียงออกไปไกลๆ กุมหัวของตัวเองอย่างโกรธจัดพร้อมคำรามไม่หยุด “น่าโมโหชะมัด! น่าโมโหชะมัด!”

ทำห้องจนเละเทะ เธอก็วิ่งออกมาจากห้อง ด้้านหน้าพนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่านมาเห็นท่าทางของเธอก็ตกใจไป เธอจ้องมองอย่างโมโห “มองอะไรห้ะ!”

พนักงานเสิร์ฟรีบหันหลังเดินออกไป ขณะรอลิฟต์ก็พึมพำว่า: “ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าหรือไง ทำไมถึงเอาแต่ด่าคุณเย่เนี่ยนโม่?”

“คุณพูดว่าอะไรนะ!” ข้างๆมีเสียงสอบถามที่ร้อนรนดังออกมา

เหยนหมิงเย้าเห็นอ้าวเสว่ถูกพาตัวไป ตามหาตลอดทาง ได้ยินคำพูดของพนักงานเสิร์ฟก็รีบถามออกมา “ผู้หญิงคนนั้นไปทางไหนแล้ว?”

ดาดฟ้า อ้าวเสว่เหยียดเท้าเตะกำแพงอย่างรุนแรง รองเท้าที่สวยงามเป็นรอยๆ เธอเตะไปด้วยด่าสาปแช่งไปด้วย “ไปตายซะ ไปตายให้หมด! ตายซะ ตายซะ!”

รั้วบนชั้นดาดฟ้านั้นสั้นมาก ครึ่งบนของร่างกายเธอเผยออกมานอกดาดฟ้าทั้งหมด เพียงแค่คนข้างหลังเคลื่อนไหวเล็กน้อย เธอก็ตกลงไปแน่นอน

“อ้าวเสว่ คุณทำอะไร!” เหยนหมิงเย้าผลักประตูเหล็ก เมื่อเห็นทั้งหมดนี้ก็ตกใจอย่างมาก

อ้าวเสว่เห็นเขาก็รู้สึกรำคาญมากขึ้น “ไปให้พ้น”

เหยนหมิงเย้าสองมือเอื้อมออกไปข้างหน้า ค่อยๆก้าวไปทีละก้าวอย่างระวัง “เชื่อฟังนะ ออกห่างจากตรงนั้น มีเรื่องอะไรมาปรึกษากันดีๆ”

ทีแรกอ้าวเสว่มองเขาอย่างสงสัย จากนั้นสีหน้าก็ดูเข้าใจขึ้นมา ที่แท้ผู้ชายคนนี้ก็คิดว่าตัวเองจะฆ่าตัวตาย?

เธอกำลังจะพูด เหยนหมิงเย้าก็พลั้งปากพูดออกมาว่า “เป็นเพราะเรื่องอุบัติเหตุนั้นใช่ไหม เรามาคุยกันดีๆนะ?”

เธอกลอกตาเล็กน้อย เดินเข้าไปใกล้ขอบดาดฟ้าอีกมากขึ้น ขนาดถึงยื่นมือออกไป ลมแรงพัดมาจนทำให้เสียงของเธอคลุมเครือเล็กน้อย “มีอะไรต้องคุยอีก ตอนนี้ตำรวจกำลังจ้องฉันอยู่ เย่เนี่ยนโม่ก็จ้องฉันอยู่เหมือนกัน ฉันหมดหนทางแล้ว ไม่ช้าก็เร็วสักวันจะต้องสื่บให้เจอว่าเป็นฉัน!”

เธอยิ่งพูดก็ยิ่งตึงเครียด ครึ่งตัวร่างกายเอียงไปทางรั้วแล้ว ดูกำลังจะชนกำแพงร่วงตกลงไป

“ผมรับปากคุณ!” เหยนหมิงเย้าตะโกนออกมา ถือโอกาสตอนที่อ้าวเสว่ยืนนิ่งอยู่ก็พุ่งเข้าไปกอดเธอแล้วกลิ้งไปด้านข้างทันที

ทั้งสองล้มลงที่พื้น มือของเขาสั่นด้วยความกลัวและเป็นห่วง เขาจับแก้มของอ้าวเสว่ และพูดไม่หยุดว่า “ผมรับปากคุณ ทุกอย่างให้เป็นหน้าที่ผม คุณไม่ต้องกลัว”

แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ปากพึมพำ “ไม่ต้องกลัวนะไม่ต้องกลัว”

อ้าวเสว่เริ่มเป็นฝ่ายยืดตัวขึ้นแล้วกอดเขา พูดเบาๆว่า: “คุณดีจริงๆ”

ร้านอินเทอร์เน็ตกลางดึก นักศึกษาคนหนึ่งกำลังกดแป้นพิมพ์อย่างเต็มที่ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย สองมือแดงขึ้นเพราะอากาศเย็นๆ เนื่องจากมืออยู่ในท่าเดียวเป็นเวลานาน นิ้วมือทั้งห้าของเขาเลยยืดออกยากมาก ทำได้แค่รักษาสภาพที่แปลกประหลาดนี้ไว้

ทันใดนั้นหน้าเกมก็เด้งออก แทนที่ด้วยคือหน้าจอหน้าหลัก เขาสบถด่าออกมาเบาๆ ตะโกนไปไกลๆ “เถ้าแก่! หมดเวลาแล้วหรอ?”

“หมดแล้ว! นายเล่นมาสามวันแล้ว ควรพักผ่อนได้แล้ว!”

เถ้าแก่มองนักศึกษาคนนี้แล้วส่ายหัว “เอาค่าครองชีพมาเล่นเกมแต่ไม่ไปเรียน ช่วยไม่ได้แล้วจริงๆ”

นักศึกษาชายหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา เงินในนั้นไม่เพียงพอสำหรับจ่ายค่าอินเตอร์เน็ต1ชั่วโมง เขาทำได้เพียงลุกจากที่นั่งแล้วเดินออกไปอย่างโซเซ แล้วชายคนหนึ่งก็หยุดเขาไว้

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่เนี่ยนโม่ได้รับโทรศัพท์จากBakerว่า “เจอตัวผู้กระทำความผิดแล้ว”

สติที่คลุมเครืออยู่เล็กน้อยชัดเจนขึ้นทันที ลบล้างหน้าอย่างรวดเร็วแล้วเปิดประตู ติงยียีรออยู่ข้างนอกเรียบร้อยแล้ว