ตอนที่ 1773
บทที่1773 เตรียมแต่งงาน 1613
October 28, 2026
เย่เนี่ยนโม่เม้มปาก “ผมรักเธอ”
“ฉันรู้” รอยยิ้มบางๆของติงยียีกว้างมากขึ้น ราวกับว่าไม่ใส่ใจ เธอพูดซ้ำอีกครั้งว่า “ฉันรู้จริงๆ”
ทั้งสองไม่พูดอะไร เย่เนี่ยนโม่อุ้มกล่องกระดาษเดินผ่านร่างเธอ หัวใจเต้นแรงตุบๆผิดปกติ ถึงขนาดนิ้วมือก็สั่นเล็กน้อย
เขาพูดซ้ำในใจนับครั้งไม่ถ้วน “ฉันรักติงยียี ทั้งหมดนี้เป็นภาพลวงตา”
คนข้างหลังไม่ได้ตามไป เพียงแค่ยืนอยู่ที่เดิม เขาเข้าไปนั่งในรถ มองแผ่นหลังของผู้หญิงคนนั้นผ่านกระจกมองหลัง แวบหนึ่งก็เห็นแผ่นหลังของเธอกับติงยียีทับซ้อนกัน
“ให้ตาย!” เขากร่นด่าเบาๆทีหนึ่ง ขับรถจากไปอย่างอึดอัดใจเล็กน้อย
เพิ่งเข้ามาในตระกูลเย่ก็เห็นซ่งเมิ่นเจ๋ เขาพยักหน้าให้เธอ สีหน้าอ่อนโยนลงเล็กน้อยหลังจากเห็นอ้าวเสว่
อ้าวเสว่ขึ้นมาข้างหน้าเข้าไปแนบในอ้อมแขนของเขาอย่างอ่อนโยน “คุณน้าเชี่ยกับคุณลุงเย่บอกว่าจะกลับมาพรุ่งนี้”
“ยังจะเรียกว่าคุณน้าเชี่ยกับคุณลุงเย่?” เย่เนี่ยนโม่พูดเสียงนุ่มนวล หัวใจที่กอดไว้ในอ้อมแขน หัวใจที่ถูกผู้หญิงที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันคนนั้นทำให้หวั่นไหวก็สงบลงเล็กน้อย
อ้าวเสว่ตกตะลึง เขินอายเล็กน้อย “คุณพ่อคุณแม่บอกว่าจะกลับมาพรุ่งนี้”
เย่เนี่ยนโม่จูบเธอทีหนึ่งด้วยความพึงพอใจ แล้วถึงจะเดินไปที่ห้องหนังสือ
ตอนนี้เอง โทรศัพท์ของอ้าวเสว่ก็ดังขึ้น เธอเหลือบมองทีหนึ่งพูดกับซ่งเมิ่นเจ๋ที่นั่งอยู่บนโซฟาว่า: “เมิ่นเจ๋ฉันไปรับโทรศัพท์แปปนึงนะ”
ซ่งเมิ่นเจ๋พยักหน้า ตอนนี้เธอมั่นใจมากว่าผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ไม่ใช่ติงยียีแน่นอน ความรู้สึกห่างเหินนั้นเธอรู้สึกได้ทั้งหมด
ห้องรับแขกไม่มีใครอยู่ เธอลุกขึ้นและเดินไปที่ทางเดินอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงห้องของฝู้เฟิ่งหยี
ในห้องมีกลิ่นยาจางๆ ฝู้เฟิ่งหยีนอนอยู่บนเตียงกำลังหลับสนิท สีหน้ายังถือว่าแดงฉ่ำ
“หรือว่าเธอจะไม่ได้โกหก ท่านนายป่วยจริงๆเหรอ?” ซ่งเมิ่นเจ๋กำลังจะเดินไป ข้างหลังก็มีเสียงเคาะดังเข้ามา เธอหันหน้าไปด้วยความประหลาดใจ
ฝู้เฟิ่งหยีเอื้อมมือไปเคาะเครื่องเพิ่มความชื้นที่อยู่ข้างๆ มองดูเธอด้วยดวงตาที่สดใส
“ท่านนาย” ซ่งเมิ่นเจ๋รีบเข้าไปใกล้ “คุณเป็นยังไงบ้าง?”
ฝู้เฟิ่งหยีใช้สายตามองไปที่ประตู ซ่งเมิ่นเจ๋เข้าใจ รีบเดินไปที่ประตูและปิดประตูทันที
แล้วค่อยเดินกลับมาที่ห้องคนป่วย ฝู้เฟิ่งหยีดึงมือของเธอ ลูกบอลกระดาษลูกหนึ่งก็ย้ายมาอยู่ในฝ่ามือของเธอ
“ท่านนาย!” ซ่งเมิ่นเจ๋เพิ่งจะเอ่ยปากพูดก็ได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างเร่งรีบมาจากด้านนอก
“เมิ่นเจ๋ เธออยู่ข้างในหรอ?”
ฝู้เฟิ่งหยีหลับตาลงเรียบร้อย การหายใจก็ค่อยๆสม่ำเสมอ เห็นแบบนี้เหมือนว่าง่วงจนผล็อยหลับไปอย่างไรอย่างนั้น
ซ่งเมิ่นเจ๋เปิดประตูพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ยียี ฉันมาเยี่ยมท่านนายน่ะ คิดไม่ถึงว่าจะเผลอล็อคประตูเข้า”
“คุณย่าตื่นขึ้นมาบ้างไหม?” อ้าวเสว่เหล่มองเข้าไปข้างในทีหนึ่งอย่างเงียบๆ
ซ่งเมิ่นเจ๋เอากระดาษโน้ตในฝ่ามือยัดเข้าไปในแขนเสื้อ แล้วส่ายหน้า “ไม่นะ ไม่ได้ตื่นขึ้นมาเลย”
ติงยียีตอบรับ สีหน้ากังวล “เพราะอาการป่วยของคุณย่าฉันโน้มน้าวให้เย่เนี่ยนโม่จัดงานแต่งงานในเมืองตงเจียง แล้วก็หวังว่าคุณย่าจะหายดีไวๆ”
“ยียี ฉันยังมีธุระต่อ ขอตัวก่อนนะ” ซ่งเมิ่นเจ๋พยักหน้าให้เธอและเดินออกไปข้างนอก
ติงยียีไม่ได้รั้งเธอ รอเธอจากไปแล้วถึงจะเข้ามาในห้องและปิดประตู
ฝู้เฟิ่งหยียังคงหลับสนิท เธอก้มหน้ามองหญิงชราที่อยู่บนเตียงผู้ป่วย ยิ้มพร้อมพูดว่า: “คุณย่า หนูกับเนี่ยนโม่พรุ่งนี้ก็จะแต่งงานกันแล้วนะ คุณย่าจะต้องหายดีให้ได้นะคะ”
คนบนเตียงไม่ได้ตอบกลับใดๆ เธอยิ้มพรางเปิดลิ้นชักหยิบขวดยาขวดหนึ่งออกมา เทยาเม็ดหนึ่งออกมาจากในขวดยาแล้วใส่ลงไปในแก้วน้ำที่อยู่ด้านข้าง
หลังจากที่เม็ดยาสีขาวสัมผัสกับน้ำก็จมลงสู่ก้นแก้วอย่างรวดเร็ว เธอหยิบแก้วขึ้นมาเขย่าเล็กน้อย เทน้ำลงในขวดของเครื่องเพิ่มความชื้น แล้วถึงจะเดินออกจากประตูไป
พอออกมาก็เจอเข้ากับพ่อบ้าน เขาถือกระเป๋าถือผู้หญิงใบหนึ่ง “นี่ไม่ใช่กระเป๋าคุณซ่งเหรอครับ? ไม่คิดว่าจะลืมเอาไปด้วย”
อ้าวเสว่เดินขึ้นไปข้างบนอย่างชิวๆ “เรื่องแค่นี้ หาคนไปส่งให้เธอก็ได้แล้ว”
พ่อบ้านเรียกสาวใช้คนหนึ่ง “ฉันเอาที่อยู่ให้เธอ เธอเอากระเป๋าไปส่งคืนให้คุณซ่ง”
สาวใช้พยักหน้า กุมท้องแล้วถือกระเป๋าเดินออกไปข้างนอก พ่อบ้านรู้สึกผิดปกติ “เป็นอะไร?”
สาวใช้ส่ายหัว “ไม่มีอะไร”
ออกจากประตู สาวใช้พิงกำแพงย่อตัวลง สีหน้าเจ็บปวด ใบหน้าเล็กๆซีดขาว
“คุณเป็นอะไร?”
เย่ป๋อกำลังจะเข้าประตู เห็นเธอเป็นแบบนี้ก็ได้แต่เข้าไปข้างหน้าและถามไถ่
พอเห็นเขา สาวใช้หน้าแดงไปครู่หนึ่ง รีบส่ายหัว “ไม่เป็นไรค่ะ”
เธออยากจะลุกขึ้น แต่เท้ากลับอ่อนแรงเล็กน้อย เย่ป๋อรีบมาพยุงเธอ สีหน้าจริงจังพูดว่า: “คุณต้องไปพบหมอ”
“ฉันปวดประจำเดือนค่ะ ฉันยังต้องไปส่งกระเป๋าให้คุณซ่งด้วยค่ะ” สาวใช้เขินอายจนหูแดง เย่ป๋อเป็นผู้ชายที่สาวใช้กลุ่มนี้พูดคุยกันเป็นการส่วนตัวมากที่สุด คุณชายไม่กล้าเพ้อฝัน แค่ได้รับความโปรดปรานจากผู้ช่วยประธานเย่ก็ทำให้ใจเต้นมากแล้ว
เย่ป๋อพยุงเธอลุกขึ้น มือข้างหนึ่งถือกระเป๋า “ผมไปละกัน”
“แต่?” สาวใช้มองเขาอย่างเขินอาย แต่ปวดท้องจนทนแทบไม่ไหว เลยได้แต่พยักหน้าตกลง
เย่ป๋อมาถึงตระกูลซ่งตามที่อยู่ที่สาวใช้ให้มา ยังไม่ทันจะเข้าประตูก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายมาจากด้านใน
“เซียวเสี่ยวลี่! ผมทนคุณพอแล้ว หลายปีมานี้คุณมีลูกชายให้ผมสักคนหรือยัง!”
“ส้งซูหาว! คุณอยากจะให้ฉันทำยังไง คุณพาลูกสาวนอกกฎหมายกลับมาคนหนึ่ง ฉันพูดอะไรแล้วหรือยัง ตอนนี้คุณมาโทษว่าฉันไม่มีลูกชายให้คุณ ก่อนหน้านี้คุณทำอะไร!”
ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงเอะอะจากในบ้านยิ่งดังออกมาชัดเจนมากขึ้น ซ่งเมิ่นเจ๋นิ่งค้างอยู่หน้าประตู
เซียวเสี่ยวลี่ทั้งร้องไห้ทั้งโวยวาย ซ่งเมิ่นเจ๋รีบปิดประตู ยกเท้าและเดินไปที่ข้างถนนอย่างรวดเร็ว
เธอเดินเร็วยิ่งขึ้นเรื่อยๆ เย่ป๋อได้แต่ดึงแขนของเธอไว้ แต่กลับรู้สึกว่าแขนของเธอเย็นจนน่าตกใจ