บทที่1777 กับดัก1 1617

“ยียี!” เย่เนี่ยนโม่และเจี๋ยเทียนรีบออกมาจากทางเดินอย่างเร่งรีบ เมื่อเห็นผู้ชายกุมเป้าด้วยความเจ็บปวดสีหน้าแปลกไปรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เย่เนี่ยนโม่ก้าวไปข้างหน้าดึงติงยียีมาข้างหน้าตัวเอง ดวงตาที่แหลมคมไม่ปล่อยผ่านรายละเอียดทุกส่วนของร่างกายของเธอ

“ฉันไม่เป็นไร” ติงยียีเพิ่งจะพูดก็ถูกอีกฝ่ายจ้องเขม็ง เธอเห็นความโทษตัวเองและความเป็นห่วงในดวงตาของเขา พูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง

ผู้ชายคนกุมเป้ากำลังจะลุกขึ้น ในสายตาปรากฏรองเท้าหนังคู่หนึ่ง เขาเงยหน้าก็เห็นผู้ชายที่ดูเหมือนนักศึกษาวิทยาลัย

เจี๋ยเทียนยิ้มให้กับเขา แววตาจากความเกียจคร้านอย่างสบายๆเปลี่ยนเป็นดุร้ายอยากจะฉีกคนออกเป็นชิ้นๆ เวลาไม่นาน เสียงร้องอย่างน่าเวทนาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

รอเขาจัดการกับผู้ชายที่น่ารังเกียจเสร็จแล้ว เงยหน้าขึ้นมอง เงาร่างของเย่เนี่ยนโม่และติงยียีก็ไม่อยู่แล้ว?

ตรงทางเดิน เย่เนี่ยนโม่จับมือของติงยียี ทั้งสองคนฝ่ามือแนบชิดกับฝ่ามือ นิ้วถูกับนิ้ว

“เราจะไปไหนกัน?” ติงยียีถามไปด้วยพยายามจะแกะแขนของเขาออกอย่างมีสติไปด้วย ฝ่ามือครึ่งหนึ่งเพิ่งจะหลุดจากการรัดกุมของผู้ชาย วินาทีต่อมาก็ถูกรัดแน่นยิ่งขึ้น

เย่เนี่ยนโม่ไม่ได้ตั้งใจทำลายการกระทำเล็กๆของเธอ แต่เป็นพูดไปด้วยเดินไปด้วย: “ในรูปที่เธอส่งมาให้ผมดูแสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่างพอดี หรือจะบอกว่าห้องนั้นเป็นห้องทางฝั่งพระอาทิตย์ นอกจากนี้ โครงสร้างของห้องพักโรงแรม ห้องสุดท้ายมักจะออกแบบไม่เหมือนกัน”

พอพูดจบ เขาก็เดินมาถึงที่ประตูห้องห้องหนึ่งแล้วเคาะประตู

ประตูแง้มออกตามการกระทำของเขา ด้านในมืดมากจนเอื้อมมือออกไปก็มองไม่เห็นนิ้วมือ

“ยืนอยู่ตรงนี้รอผม” เขาเอื้อมมือไปขวางติงยียีไว้นอกประตู แล้วถึงจะเข้าประตู

นี่เป็นห้องชุดเพรสซิเดนเชียลสวีท ทันทีที่เข้าทางเข้ามาก็เป็นห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ หน้าต่างของห้องนั่งเล่นถูกปิดด้วยผ้าม่านอย่างแน่นหนา ภายในห้องทัศนวิสัยน้อยมาก

เขาเดินไปที่หน้าต่าง เปิดผ้าม่านออก แสงแดดส่องเข้ามา ของตกแต่งภายในห้องก็สามารถมองเห็นได้ทั้งหมด

เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เขาเดินมาตรงหน้าโต๊ะและมองดูเบอร์แปลกที่ปรากฏบนหน้าจอ

“ฮัลโหล”

“คุณเย่สวัสดี”