บทที่1778 กับดัก2 1618

เธอวางสายโทรศัพท์ หันหน้าไปมองด้านหลัง ในทางเดินไม่มีแม้แต่คนเดียว เย่เนี่ยนโม่ไม่รู้ว่ารู้ว่าเธอหายไปแล้วหรือยัง

บนร่างกายไม่มีอะไรที่จะทําเครื่องหมายทิ้งไว้ได้เลย เธอเลยถอดรองเท้าข้างหนึ่งวางไว้หน้าประตูลิฟท์

ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิด เจี๋ยเทียนก็ออกมาจากประตูลิฟต์อีกตัวพอดี เห็นติงยียีลงลิฟต์ไปด้านล่าง เขาขมวดคิ้ว วิ่งทางบันไดตามไป

ชั้นใต้ดินของโรงแรมอบอวลไปด้วยกลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อ ตรงทางเดินโค้งยาวมีเพียงหลอดประหยัดไฟไม่กี่ดวงติดอยู่สองข้างของผนัง ทุกครั้งที่ก้าวเหยียบจะได้ยินเสียงฝีเท้าดังสะท้อนกลับมา

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ติงยียีรีบรับสาย “ฉันถึงแล้ว คุณย่าอยู่ที่ไหน?”

“หล่อนรังแกเธอมาตลอด เธอเป็นห่วงหล่อนจริงหรอ? หรือจะบอกว่าเธอก็แค่เพียงเพราะเย่เนี่ยนโม่ก็เลยต้องทำดีกับเธอ?” เสียงของอ้าวเสว่อยู่ในที่โล่งทำให้ชัดเจนเป็นพิเศษ “เธอพูดความในใจได้นะ ตอนนี้หล่อนไม่ได้อยู่ข้างๆฉัน”

ติงยียียืนนิ่ง “ฉันช่วยเธอ ก็แค่เพราะว่าเธอเป็นคนแก่คนหนึ่ง ไม่ควรได้รับการทรมานแบบนี้”

“ตอแหล” อ้าวเสว่ตะโกนออกมากะทันหัน “หรือว่าเธอไม่มีความอยากแก้แค้นเลยสักนิด?”

“บางครั้งฉันก็โกรธมาก” ยิ่งเธอโกรธ ติงยียีกลับยิ่งสงบมากขึ้น “แต่ว่าอย่างที่พูดไปก่อนหน้านี้ เธอเป็นคนแก่ยิ่งเป็นคุณย่าของคนที่ฉันรัก”

“เดินตรงไปที่ห้องสุดท้าย” อ้าวเสว่พูดอย่างเย็นชา สักพักก็วางสาย

สถานที่ที่เอาไว้เก็บผ้าเช็ดตัวของโรงแรมเต็มไปด้วยกลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อรวมถึงผ้าเช็ดตัวที่ยังไม่ได้ซัก ลูกกลิ้งที่อยู่ข้างๆกำลังกลิ้งอยู่บนผ้าเช็ดตัว

ใบหน้าของฝู้เฟิ่งหยีเต็มไปด้วยความเสียใจ เธอทำอะไรกันแน่ถึงอยากให้เด็กคนนั้นออกห่างจากเย่เนี่ยนโม่

อ้าวเสว่มองเธอด้วยสีหน้ารับผิดชอบ เดินวนไปตรงหน้าเธอและโน้มตัวลง “คุณรู้สึกประทับใจมากไหม? ถ้าอย่างนั้นหนูอยู่เป็นเพื่อนข้างๆคุณ คุณเคยประทับใจบ้างไหม?”

“เสี่ยวเสว่” ฝู้เฟิ่งหยีสีหน้าซับซ้อน นึกถึงคำพูดที่เคยด่าตัวเองอย่างหยาบคายว่าพูดออกมาจากปากของเด็กสาวที่เธอรักและเอ็นดู เธอก็รู้สึกอึดอัดใจมาก

หน้าประตูมีเสียงฝีเท้าเบาๆดังขึ้น คนชุดดำที่สวมหน้ากากคนหนึ่งปรากฏตัว หน้ากากปิดบังไว้อย่างแน่นหนา แม้แต่ผมก็ไม่เผยออกมา มองไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง เผยให้เห็นแค่ดวงตาที่มีเส้นเลือดฝอย

ฝู้เฟิ่งหยีมองสังเกตคนชุดดำ เธอเองก็รู้ว่าคนชุดดำกำลังมองสังเกตตัวเองอยู่เหมือนกัน ในดวงตาที่มองเธอมีความซับซ้อนอย่างมาก

คนชุดดำทันใดนั้นก็หยิบปืนขึ้นมา เล็งไปที่ฝู้เฟิ่งหยีก่อน จากนั้นก็หันไปทางอ้าวเสว่

ฝู้เฟิ่งหยีตกตะลึง เธอนึกว่าคนชุดดำคนนี้และอ้าวเสว่เป็นพวกเดียวกัน ดูเหมือนจะไม่ใช่?

คนชุดดำส่งสัญญาณให้อ้าวเสว่เดินมากับเธอ เดินออกมานอกประตู คนชุดดำถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ขาวละเอียด

“แม่ แม่คิดจะทำยังไงกับคุณย่า?” อ้าวเสว่เป็นห่วงเล็กน้อย

ซือซือเหลือบมองเธอทีหนึ่ง “ฉันไม่ได้กะว่าจะลงมือกับเธอ”

“ถ้างั้นแม่พาเธอมาทำไม?” อ้าวเสว่ไม่พอใจเล็กน้อย “แม่ทำอะไรก็ไม่เคยบอกหนูเลย”

ซือซือมองนาฬิกาข้อมือ “ฉันไม่จำเป็นต้องบอกทุกอย่างกับเธอ เธอแค่ต้องฟังฉันก็พอ”

เธอหยิบอุปกรณ์ทรงกลมที่มีชื่อเดียวกันออกมาจากกระเป๋า ตรงกลางอุปกรณ์ตั้งค่าตัวเลขไว้ รอบๆมีลูกบอลเล็กๆอยู่ห้าลูก รอบๆลูกบอลพันด้วยสายต่างๆ

“แม่จะติดสิ่งนี้บนตัวคุณย่า?” อ้าวเสว่ช็อค “แม่ไม่ได้บอกว่าจะไม่ลงมือกับคุณย่าเหรอ?”

ซือซือหน้าตาหมดความอดทนเล็กน้อย “นี่เอาให้เธอ”

“ให้หนู!” อ้าวเสว่สะดุ้งตกใจ รีบปฏิเสธทันที “หนูไม่เอา”

“ร้องอะไรห้ะ ระเบิดสองลูกนี้เป็นของปลอม เธอได้รับบาดเจ็บเพราะท่านนาย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าตระกูลเย่จะยังกัดเธอไม่ปล่อยอีก”