บทที่81มองเขาเป็นคนอื่น3

บทที่81 มองเขาเป็นคนอื่น3

เธอไม่รู้แน่นอนว่านี่เป็นแผนต้องการที่จับให้อยู่หมัดแต่กลับแสร้งเป็นปล่อยไปก่อนของคนอื่น

ทั้งตัวของเซี่ยชีหรั่นโดนปกคลุมไปด้วยความเศร้าโศก วันๆดูเหมือนไม่มีพลังงานเลย โลกเหมือนกลายเป็นสีเทาหมด

ไม่มีเรื่องอะไรสามารถทำให้เธอดีใจ ก็ไม่มีเรื่องอะไรสามารถทำให้เธอเสียใจ

บางทีส้งหลิงหลิงมาแสร้งเป็นยิ้มแย้มให้เธอ แต่สายตากลับแฝงไปด้วยความเกลียดแค้นนั้น เธอยังไม่มีความรู้สึกอะไรด้วยซ้ำ

ความรู้สึกแบบนี้ มันเรียกว่าอกหักหรือเปล่า

จำได้ว่าหลังที่เสี่ยวจุนตายแล้วเธอก็เจ็บปวดเหมือนจะตาย แต่อารมณ์ในตอนนั้นไม่เหมือนในตอนนี้

เมื่อตอนกลางวัน แม้พ่อบ้านจะไม่จัดงานให้ เธอก็ไปหางานมาทำเอง

เมื่อตอนคืน ในสมองของเธอก็มักจะนึกถึงคนที่เดิมทีไม่ควรมีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ

คืนนี้ เธอนอนอยู่บนเตียง ในใจรู้สึกกดดันมาก เลยบอกกับหลิวเสี่ยวเจียวแล้วก็ออกไปเดินเล่น ไม่เหมือนครั้งที่แล้ว คราวนี้เธอไม่ได้ไปที่ที่มืดมน

เธอเดินไปทางที่มีโคมไฟถนน สองข้างของถนนมีกานพลูสีม่วงปลุกอยู่ ตอนนี้ผ่านช่วงออกดอกแล้ว ไม่มีกลิ่นหอมดอกไม้ มีแค่กลิ่นที่สดชื่นของใบไม้

เดินไปๆ เธอก็เห็นมีคนนั่งอยู่เก้าอี้ไม้ที่ตั้งอยู่ข้างถนน คนนั้นยืดเอวตรง กำลังจ้องมองใบไม้ที่อยู่ตรงหน้า

เธอมองไปละเอียด คนนี้ไม่ใช่คนอื่น เป็นคนที่เธอไม่อยากคิดถึงแต่กลับทำไม่ได้คนนั้นเย่เชินหลิน

จากบ้านหลักมาถึงตรงนี้ต้องเดินทางมีนาน เขาเดินมาถึงตรงนี้ไม่รู้สึกเหนื่อยหรอ？

ในใจรู้สึกกังวลเขามาก เลยรีบเดินไปถึงข้างๆเขา นั่งยองลงแล้วถามว่า“ทำไมคุณมาถึงที่ที่ไกลแบบนี้ บาดแผลของคุณไม่เป็นแล้วหรอ”

เขาเม้มปาก แล้วมองไปใบหน้าที่เล็กๆของเธออย่างเย็นชา

“นี่คุณ คุณทำไมไม่พูดละ ทำไมมาที่นี่คนเดียว เจ็บไหม”

“เธอสนใจหรือ”เขาถามเย็นชา

“ฉัน....”

เธอเป็นคนที่พูดเองว่าให้เขาปล่อยเธอไปและอย่าไปรังแกเธออีก

แล้วทำไมเธอยังร้อนรนมาเป็นห่วงเขาแบบนี้

เขาคงแค่อยากจะออกมาเดินเล่นคนเดียวเหมือนเธอเท่านั้น ถ้าเขาต้องการมีคนอยู่ข้างๆเป็นเพื่อน คู่หมั้นเขาต้องยินยอมแน่ๆยังมีเลขาของเขาด้วย มีคนตั้งมากตั้งมายอยู่รอบๆเขา เขาไม่น่าจะโดดเดี่ยวได้

“ถ้าเป็นเป็นห่วงฉันด้วยใจจริง ฉันก็ยินดี ถ้าไม่ใช่ งั้นก็ทำเหมือนไม่ได้มองเห็นฉัน เธอไปเลย”

น้ำเสียงของเขาดุเดือดมาก แต่ก็ดูเหมือนมีความปกป้องตัวอยู่ในนั้น

เขาก็อยู่ตรงหน้า เขาก็นั่งอยู่ตรงนั้น เธอได้มองเห็นเขา อารมณ์ที่มืดมนหลายวันเหมือนค่อยๆสว่างสดใสขึ้น ไม่ว่าเธอจะยอมรับหรือไม่ เธอเองก็ชอบผู้ชายคนนี้เข้าแล้ว ชอบจริงๆ

เธออยากเดินไป แต่ขาของเธอเหมือนมีรากฝังอยู่ใต้ดินไม่สามารถขยับได้