ตอนที่ 1051 สาวใช้ตัวแสบ 955

ตอนที่ 1051 สาวใช้ตัวแสบ 955

เธอนั้นใส่ใจความรู้สึกของจงหวีฉวนไม่ใช่เหรอ แม้ว่าจงหวีฉวนจะปฏิบัติต่อเธอเช่นนั้น เธอก็ยังปกป้องเขา เมื่อคิดถึงตอนที่เซี่ยชีหรั่นขอร้องแทนจงหวีฉวน และก็คงเป็นเพราะเช่นนี้แหละที่ทำให้จงหวีฉวนนั้นมีโอกาสลงมือกับเย่เฮ่าหรัน

เซี่ยชีหรั่น ตอนที่เห็นคุณนั้นถูกจับตัวไป ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าคุณนั้นมีปฏิกิริยาอย่างไร แต่ผมนั้นจำได้ว่าท่าทีของคุณนั้นมีความสุขสุดๆ ผมนั้นอยากจะเห็นจริงๆเลยว่าสีหน้าท่าทางของคุณนั้นเป็นอย่างไรกันแน่

“เซี่ยชีหรั่น ผมตาบอดเองที่หลงรักคุณจนสูญเสียความเป็นตัวเอง หากไม่ได้เป็นเพราะว่าผมรักคุณ ผมก็คงจะไม่ออมมือ เลี้ยงลูกเสือลูกจระเข้ แล้วสุดท้ายพ่อผมก็ต้องตายอย่างอนาถด้วยเงื้อมมือของเขาหรอก วันนี้เขาถูกจับมันก็สมควรแล้ว”

เย่เชินหลินพูดไม่หยุด พลางมองไปที่เตียง

แท้ที่จริงแล้วคุณเย่นั้นไม่เคยรักพวกหล่อนเลย วันนี้วินาทีที่เจอกับเซี่ยชีหรั่น จางชิงก็เข้าใจแล้วว่า การที่คุณเย่นั้นชอบพอกับคนอื่นนั้น ก็เพราะว่าคนเหล่านั้นมีส่วนที่คล้ายคลึงกับเซี่ยชีหรั่นจางชิงนั้นไม่เข้าใจมาโดยตลอดว่า ทำไมคุณเย่ถึงได้ดีกับหล่อนแต่ก็ปฏิบัติกับหล่อนไม่ดีนัก วันนี้จางชิงนั้นเข้าใจแล้ว

หล่อนนั้นก็เป็นเพียงตัวแทนของเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินนั้นดีกับเธอ เพียงเพราะเธอนั้นมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับเซี่ยชีหรั่น และการที่เขานั้นปฏิบัติกับเธอไม่ดีก็เป็นเพราะเย่เชินหลินนั้นเกลียดเซี่ยชีหรั่น

“ทำไมไม่พูดล่ะ คุณทำเช่นนี้เหมือนเซี่ยชีหรั่นไม่มีผิด คุณเป็นห่วงจงหวีฉวนมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ？”เย่เชินหลินค่อยๆเดินก้าวไปข้างหน้า การทำเช่นนี้นั้นก็เหมือนกับว่าได้สร้างความระทมทุกข์ที่ไร้เงาให้กับจางชิง

จางชิงดิ้นรนที่จะแหวกผ้าห่มออกมา เพื่อที่จะให้เย่เชินหลินนั้นได้สติว่าเธอนั้นไม่ใช่เซี่ยชีหรั่น

เย่เชินหลินนั้นรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เพราะว่าหากเป็นเซี่ยชีหรั่น เธอก็ต้องมีการตอบสนองบางอย่างแล้ว

ผ้าห่มนั้นถูกเย่เชินหลินเปิดออกแล้ว

“คุณเองเหรอ เซี่ยชีหรั่นล่ะ？” เย่เชินหลินเบิกตาถามจางชิง ผู้หญิงคนนี้มาหาเซี่ยชีหรั่นที่นี่ ช่วงนี้เย่เชินหลินมักจะพูดยั่วเย้าและเหน็บแนม

“ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณเย่ ไม่รู้ว่าคุณเซี่ยไปไหนแล้ว”จางชิงนั้นคิดว่าจงหวีฉวนนั้นได้ถูกจับตัวไปแล้ว นั้นก็หมายความว่าการที่เธอนั้นอาศัยอยู่ที่บ้านตระกูลเย่นั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว เธอก็ควรที่จะกลับบ้านได้แล้ว

จางชิงมองไปที่เย่เชินหลิน คิ้วที่ขมวดของเขานั้นทำให้เธอรู้สึกปวดใจ เธอนั้นไม่อยากที่จะจากเย่เชินหลินไป แม้ว่าเธอนั้นจะรู้ดีว่าเขานั้นไม่ได้ชอบเธอ แต่เธอก็อยากที่จะอยู่ตรงนี้ แม้ว่าเย่เชินหลินจะไม่ได้รักเธอก็ตาม

เย่เชินหลินมองจางชิงด้วยสายตาที่เย็นชา สายตานี้ทำให้เธอนั้นราวกับตกลงไปอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง จนเขานั้นสามารถมองเธอออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

เสียงจากภายนอกห้องทำให้เย่เชินหลินนั้นต้องหยุดชะงัก เขานั้นรีบจากไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย

“ต้าฮุย นายมาได้ยังไง？” เย่เชินหลินมองหลินต้าฮุยด้วยความสงสัย นายไม่ได้กำลังจัดการกับสถานการณ์อันเลวร้ายที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าอยู่เหรอ？แล้วทำไมถึงมาที่นี่ได้？

“คุณเย่ เมื่อสักครู่นี้ผมได้ข่าวมาว่า ส้งหลิงหลิงนั้นเสียชีวิตแล้ว” หลินต้าฮุยขมวดคิ้วพลางพูดขึ้นกับเย่เชินหลิน ข่าวนี้ช่างกะทันหันเสียเหลือเกิน ทำไมส้งหลิงหลิงถึงได้เสียชีวิตอย่างกะทันหันเช่นนี้ล่ะ？

เย่เชินหลินนั้นยื่นมือออกไปลูบหน้าผาก ส้งหลิงหลิง คุณเสียชีวิตกะทันหันเหลือเกิน

“หล่อนเสียชีวิตได้ยังไง？”

“รถชนครับ ศพของเธอนั้นได้ถูกเก็บไปแล้ว”หลินต้าฮุยรายงานความจริงกับเขา

“ลองไปตรวจสอบดีๆซิ”เย่เชินหลินกำชับ：“แล้วก็เพิ่มคนไปตามหาเซี่ยชีหรั่น ครั้งที่แล้วไปเจอเธอที่หลินเจียงไม่ใช่เหรอ？ครั้งนี้พาคนไปตามหาตามเมืองที่อยู่รอบๆตงเจียงนะ ติดต่อกับทุกคนให้พวกเขาตามหาเซี่ยชีหรั่น”เย่เชินหลินนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าการที่ตนทำเช่นนี้นั้นเป็นเพราะต้องการที่จะตามหาเซี่ยชีหรั่นกลับมาเพื่อแก้แค้น หรือมีสาเหตุอื่นกันแน่

หลังจากที่เย่เชินหลินนั้นมองการเดินจากไปของหลินต้าฮุยแล้วนั้น เขาก็คิดว่าเขานั้นควรที่จะไปเยี่ยมฝู้เฟิ่งหยี ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอนั้นเป็นอย่างไรบ้าง

ฝู้เฟิ่งหยีนั้นนั่งจับมือกับจิ่วจิ่วมาโดยตลอด ทั้งสองคนนั้นทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ

เหยนชิงเหยียนและฝู้เฟิ่งหยีอาศัยอยู่ด้วยกันตั้งนาน หากบอกว่าไม่มีความรู้สึกดีๆต่อกันนั้นก็คงจะเป็นเรื่องโกหก เมื่อมองไปที่เหยนชิงเหยียน ตอนนี้ฝู้เฟิ่งหยีก็รู้สึกเป็นกังวล เพราะว่าเหยนชิงเหยียนนั้นไม่ใช่ลูกของเธอ ข่าวๆนี้มันช่างสะเทือนใจเธอเหลือเกิน

“จิ่วจิ่ว”ฝู้เฟิ่งหยีลูบศีรษะของจิ่วจิ่ว อยากที่จะปลอบใจจิ่วจิ่ว แต่ก็ไม่รู้ว่าจะปลอบใจอย่างไรดี

“คุณนายเย่”เดิมทีจิ่วจิ่วนั้นอยากที่จะเรียกแม่ แต่เมื่อคิดว่าเหยนชิงเหยียนนั้นไม่ใช่ลูกของเธอ แล้วจะยังรีบ เปลี่ยนวิธีเรียก เขานั้นไม่ใช่เย่จื่อห้าน ดังนั้นเธอไม่สามารถเรียกฝู้เฟิ่งหยีว่าแม่ได้แล้ว

“จิ่วจิ่ว ต่อไปเธอก็คือลูกของฉันแล้วนะ เรียกแม่สิ”ฝู้เฟิ่งหยีจูงมือจิ่วจิ่ว บรรยากาศนั้นอบอวลไปด้วยความรัก

เมื่อเย่เชินหลินเห็นฉากฉากนี้ เขาก็ไม่พูดไม่จา ก้าวเท้าอย่างรวดเร็วแล้วเดินเข้าไป

“คุณเย่”จิ่วจิ่วมองไปที่ปฏิกิริยาของเย่เชินหลินแล้วพูดขึ้นว่า เมื่อนึกถึงเรื่องที่เย่เชินหลินนั้นไม่ซื่อสัตย์ต่อเซี่ยชีหรั่น จิ่วจิ่วก็หันศีรษะกลับไม่มองเย่เชินหลิน

“ในเมื่อแม่ยอมรับว่าคุณนั้นเป็นลูกสาว ต่อไปก็เรียกฉันว่าพี่ชายเถอะ”เย่เชินหลินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม สิ่งที่ฝู้เฟิ่งหยีนั้นปรารถนาเขาก็พร้อมที่จะสนองความต้องการของหล่อน

จิ่วจิ่วก็ยังคงไม่พูดไม่จา

“หรือว่าจิ่วจิ่วไม่อยากที่จะรับฉันเป็นแม่？”ฝู้เฟิ่งหยีมองจิ่วจิ่วด้วยความสงสัย จากนั้นถามสิ่งที่ตนสงสัยในใจออกมา

“ไม่ใช่ค่ะ คุณนายเย่ ฉัน……”จิ่วจิ่วอ้าปากค้างไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไร

“ถ้างั้นก็เรียกฉันว่าแม่เถอะ！”ฝู้เฟิ่งหยีจับมือจิ่วจิ่วและตัดสินใจเรื่องดังกล่าวเช่นนี้

เมื่อเย่เชินหลินนั้นเห็นว่าฝู้เฟิ่งหยีต้องการรับจิ่วจิ่วมาเป็นลูกสาว เขาก็วางใจเป็นอย่างมาก

“เชินหลิน ชีหรั่นหล่ะ？”ฝู้เฟิ่งหยีนั้นไม่ทราบเรื่องระหว่างเย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่น เธอกลับมาหลายวันแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นหน้าเซี่ยชีหรั่น

“ชีหรั่นไปเยี่ยมแม่ของเธอ”เย่เชินหลินบอกปัด โดยที่เขานั้นไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตนพูดออกไปนั้นจะเป็นความจริง

ฝู้เฟิ่งหยีขมวดคิ้ว เซี่ยชีหรั่นก็จริงๆเลย เวลานี้แล้วยังออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกอีก

“ลูกกับหยุนซางเกิดเรื่องอะไรขึ้น？”ฝู้เฟิ่งหยีมองไปที่เย่เชินหลินด้วยความสงสัย เพราะสิ่งนี้เป็นสิ่งที่หล่อนนั้นไม่เข้าใจ