ตอนที่ 1073 สาวใช้ตัวแสบ 977

ตอนที่ 1073 สาวใช้ตัวแสบ 977

มองเห็นสายตาที่เฝ้ารอของทุกคน สวีเห้าเซิงรู้สึกว่าหากตนเองไม่อธิบายจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆได้

“เสี่ยวอ้ายเคยเป็นนักออกแบบเครื่องประดับที่ปารีส” สวีเห้าเซิงตอบอย่างคลุมเครือ เรื่องของเสี่ยวอ้ายเธอควรจะเป็นคนพูดด้วยตัวเองถึงจะดีกว่า

ยัยตัวเล็กออกแบบเครื่องประดับ？ไม่ธรรมดานะเนี่ย？โดยเฉพาะการออกแบบเครื่องดับที่เมืองปารีสประเทศฝรั่งเศส เย่เชินหลินเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเซี่ยชีหรั่น ยัยตัวเล็กของเขาดูเหมือนมีความรู้ไม่น้อย！

ประโยคนี้ทำให้หลี่เหอไท้ปลื้มใจไม่น้อย หลี่หมิงจุ้นเกษียณแล้ว ในบางครั้งเขาก็ช่วยหลี่เหอไท้จัดการเรื่องราวในบริษัท วันนี้จึงคุยกับเย่เชินหลินเรื่องปัญหาของเครื่องประดับ

เซี่ยชีหรั่นวิ่งเข้าไปในห้อง เปิดลิ้นชักอย่างคุ้นเคย ปากกาของเธอยังอยู่ ด้านข้างยังมีกระดาษ ภายในห้องสะอาดสะอ้าน ดูเหมือนทำความสะอาดเป็นประจำ

หยิบปากกากับกระดาษ เซี่ยชีหรั่นนั่งลงบนโต๊ะและเริ่มเขียน

เธอเขียนอย่างเร็วมาก ในไม่ช้าก็เขียนความคิดของตัวเองและสิ่งที่ต้องการถ่ายทอดลงไป โดยภาพรวมคือต้องการถามว่าผลงานการออกแบบของหมี่ลี่ สามารถนำมาร่วมงานประมูลได้หรือไม่

หมี่ลี่คือชื่อที่เซี่ยชีหรั่นใช้ตอนออกแบบเมื่ออยู่ที่ประเทศฝรั่งเศส

เซี่ยชีหรั่นบรรจุกระดาษเรียบร้อย นำกำไลข้อมือใส่ลงไป เซี่ยชีหรั่นคิดว่าหากตัวเองไปแบบนี้จะดูกะทันหันเกินไปหรือเปล่า จึงต้องการโทรเข้าไปถามก่อน

“พี่หยุนซาง พี่มีเบอร์ขององค์กรการกุศลไหมคะ ช่วยให้เบอร์ฝั่งผู้จัดกับฉันหน่อย ฉันมีเรื่องจะถาม”เซี่ยชีหรั่นวิ่งออกมาอย่างร้อนรนมองเห็นจงหยุนซางกำลังเดินขึ้นไปชั้นบน

“พี่กำลังจะไปหาให้เธอ ว่าแต่ชีหรั่น ทำไมเธอต้องการเบอร์ของพวกเขา？”จงหยุนซางรู้สึกแปลกใจมาก หรือว่าชีหรั่นต้องการนำของของเธอไปประมูล？

“ขอบคุณค่ะ”

“ไม่ต้องสุภาพขนาดนี้ คนกันเองในครอบครัว มากับพี่สิ ด้านหลังบัตรเชิญมีนามบัตรอยู่ ด้านบนน่าจะมีเบอร์โทร”จงหยุนซางนึกถึงนามบัตรสวยหรูตอนได้รับบัตรเชิญ

เย่เชินหลินนั่งอยู่ที่ชั้นล่าง บทสนทนาของเซี่ยชีหรั่นทำให้เขาเริ่มจับตาดู ยัยตัวเล็กน่าจะต้องการนำของไปประมูล เพียงแต่เขาเหมือนจะไม่เห็นว่ายัยตัวเล็กพกของล้ำค่ากลับมาด้วย

“ขอโทษนะคะ ฉันขอตัวไปงานการกุศลก่อน”เซี่ยชีหรั่นวิ่งลงมาชั้นล่างด้วยความรวดเร็ว เธอกลัวพรุ่งนี้จะไม่ทัน มีหลายสิ่งหลายอย่างที่รอไม่ได้

“ชีหรั่น ลูกเป็นอะไรไป？”จ้าวเหวินอิงเห็นเซี่ยชีหรั่นมีท่าทางเร่งรีบ ในใจเป็นกังวลว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า ดูเหมือนว่านี่เป็นเรื่องน่าวิตกจริงๆ

เซี่ยชีหรั่นเหลือบมองคนอื่นหนึ่งครั้งและวิ่งออกไป เมื่อมาถึงด้านนอกจึงจะนึกขึ้นได้ เธอออกมาแบบนี้หรือว่าจะต้องเรียกรถแท็กซี่？เซี่ยชีหรั่นนำที่อยู่ที่จงหยุนซางให้ออกมาดู เพื่อศึกษาว่าควรจะไปนั่งรถที่ไหน

“เสี่ยวอ้าย ผมจะไปเป็นเพื่อนคุณ คุณเป็นผู้หญิงคนเดียวอยู่ข้างนอกไม่ปลอดภัย”สวีเห้าเซิงเดินมาตรงหน้าเซี่ยชีหรั่น ที่นี่คือตงเจียง ไม่ใช่หลินเจียง ถ้ารู้ก่อนหน้าว่าวันนี้ต้องการใช้รถ เมื่อวานน่าจะไปหาหลินเจี๋ยเพื่อขับรถมา มีเงินก็ไม่สามารถซื้อได้ สวีเห้าเซิงรู้สึกเสียใจภายหลังก็ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา

“ขอบคุณค่ะ พี่สวี”เซี่ยชีหรั่นมองไม่เห็นเย่เชินหลิน ในใจรู้สึกผิดหวังไม่น้อย

เซี่ยชีหรั่นกับสวีเห้าเซิงเพิ่งจะเดินไปได้สองก้าว รถยนต์คันหนึ่งก็หยุดลงตรงหน้าพวกเขา

“ขึ้นรถ”

เซี่ยชีหรั่นยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปนั่งรถที่ไหน เย่เชินหลินก็ขับรถลิงคอล์นมาจอดด้านข้างเธอ

เซี่ยชีหรั่นก็ไม่ทำตัวเสแสร้ง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาเสแสร้ง ทำไมต้องจริงจังเกินไป เธอกับเย่เชินหลินถูกลิขิตให้เกี่ยวพันกัน เพียงแค่ไปส่งครั้งเดียวก็เท่านั้นเอง

“ขอบคุณค่ะ นี่คือที่อยู่”เซี่ยชีหรั่นยื่นนามบัตรให้เย่เชินหลินอย่างไม่เกรงใจ ถึงแม้ค่าตัวคุณชายเย่จะแพงสักหน่อย แต่เซี่ยชีหรั่นไม่มีทางจ่ายค่ารถให้เขาเด็ดขาด

เย่เชินหลินรับที่อยู่มาอย่างยอมรับชะตาชีวิต ใครทำให้ตอนนี้เขาต้องมาไล่ตามยัยตัวเล็ก หากในช่วงโปรโมชั่นทำได้ไม่ดี ยัยตัวเล็กหนีไปกับสวีเห้าเซิงจะทำอย่างไร？

มองเห็นสวีเห้าเซิงยังไม่ขึ้นรถ เซี่ยชีหรั่นเห็นท่าทางลังเลของเขา จึงคิดว่าสวีเห้าเซิงติดธุระไม่สามารถไปด้วยกันได้ เซี่ยชีหรั่นช่างโง่เขลาจริงๆ ในเมื่อสวีเห้าเซิงพูดว่าจะไปเป็นเพื่อนเธอเขาจะมีธุระได้อย่างไร

“พี่สวี ไม่งั้นพี่กลับไปรอก่อนเถอะ อีกสักพักพวกเราก็กลับมาแล้ว ไปไม่นานหรอก”เซี่ยชีหรั่นไม่ได้คิดเยอะ เพียงแค่เข้าใจอย่างใสซื่อว่าสวีเห้าเซิงกำลังลำบากใจหาจะต้องไปด้วย ในความเป็นจริงสวีเห้าเซิงอยากไปกับเธอ แต่เห็นเย่เชินหลินอยู่ด้วยเขาคิดไปคิดมาจึงถอยดีกว่า

“เสี่ยวอ้าย งั้นผมจะรอคุณกลับมา”

สวีเห้าเซิงมองเซี่ยชีหรั่นอย่างลึกซึ้ง ถึงแม้เขาจะรู้ว่ากระจกรถที่กั้นเอาไว้ทำให้เซี่ยชีหรั่นมองไม่เห็นสายตาแห่งมิตรภาพของเขา แต่เขายังคงเปิดเผยมันออกมาโดยปริยาย

ใช่ เสี่ยวอ้าย ผมรอคุณกลับมาตลอด เพียงแค่กลัวคุณจะไม่หันกลับมามอง

ใบหน้าของเย่เชินหลินเย็นชา มองดูทั้งสองคนคุยกันอย่างเงียบๆ คิดไม่ถึงว่าจะมีลับลมคมในต่อหน้าเขา เอาเขาที่เป็นแฟนแท้ๆไปเก็บไว้ที่ไหน？

เย่เชินหลินกลายเป็นคนขับรถ เพียงแต่เขาเป็นคนขับรถที่มีความสุข ในรถมีเพียงแค่เขากับยัยตัวเล็ก จากกระจกมองหลังสามารถมองเห็นเซี่ยชีหรั่น ได้มองเธอแบบนี้รู้สึกดีจริงๆ สามปีเป็นเวลาที่ยาวนาน เย่เชินหลินไม่รู้ว่าตัวเองผ่านความทุกข์ทรมานมาได้อย่างไร