ตอนที่ 1163 สาวใช้ตัวแสบ 1067

ตอนที่ 1163 สาวใช้ตัวแสบ 1067

“ประธานเย่!” จางเฟิงอี้เห็นเย่เชินหลินเงียบไปนานมาก ไม่เอ่ยปากพูดอะไรเลย ก็มองเย่เชินหลินหนึ่งครั้ง

เย่เชินหลินส่งสายตาให้กับจางเฟิงอี้ จางเฟิงอี้ก็เดินไปข้างหน้าอุ้มเนี่ยนโม่ไว้ในอ้อมแขน

เย่เชินหลินและจางเฟิงอี้ออกไปแล้ว เหลือแค่ชายสูทดำไม่กี่คนเท่านั้น

“อ๊าก” เสียงกรีดร้องดังทะลุท้องฟ้า เห็นเลือดไหลออกมาจากแขนคนคนนั้น มือกลิ้งบนพื้นตลอดเวลา!

คนไม่กี่คนก็ออกมาแล้ว

ในขณะนี้จางเฟิงอี้รู้สึกประหลาดใจมาก ตามสไตล์การจัดการเรื่องราวต่างๆ ของเย่เชินหลินเมื่อก่อน คนคนนั้นเมื่อครู่นี้คงไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว แต่เย่เชินหลินแค่ลงมือกับอีกฝ่ายเพียงเล็กน้อยเท่านั้นจริงๆ!

เนี่ยนโม่ถูกดึงเทปปิดตาและเทปปิดปากออก เมื่อเขาเห็นเย่เชินหลิน ก็กอดเย่เชินหลินแล้วตะโกนเสียงดัง “พ่อ!”

เสียงไร้เดียงสาและคมชัดดังขึ้น ทำให้หัวใจเย่เชินหลินสั่นสะท้าน ความรู้สึกของคนเป็นพ่อก็เกิดขึ้นในใจ!

“พ่อ! คนเลวพวกนั้นมันจะฆ่าผม!” เนี่ยนโม่พิงร่างเย่เชินหลิน ค่อนข้างหวาดกลัว

“เป็นเด็กดีนะ พ่อจะปกป้องเธอตลอดไป!” เย่เชินหลินลูบหน้าผากของเนี่ยนโม่แล้วยิ้มเล็กน้อย

“งั้นพ่อ เราไปหาแม่กันเถอะ!” เนี่ยนโม่พิงไหล่เย่เชินหลินอย่างเหนื่อยล้าแล้วหลับไป!

ในดวงตาเย่เชินหลินฉายแววความอ่อนโยน

ในขณะนี้เซี่ยชีหรั่นกำลังนั่งเหม่ออยู่ในคฤหาสน์ ที่นี่ยังคงเหมือนเดือนนั้น เหมือนเมื่อก่อนที่เธอจากมา ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นในขณะนี้ เห็นโทรศัพท์ที่กะพริบ เห็นชื่อจิ่วจิ่วขยับอย่างต่อเนื่อง

“ชีหรั่น!” เสียงเร่งด่วนดังขึ้นในโทรศัพท์เซี่ยชีหรั่น

“เป็นอะไรจิ่วจิ่ว!” ได้ยินเสียงจิ่วจิ่วที่ค่อนข้างสะอึกสะอื้น

“ชีหรั่น ฉัน……ฉันขอโทษ……ฉันขอโทษ!” จิ่วจิ่วพูดกระซิบคำเหล่านี้

“เกิดอะไรขึ้นกับเนี่ยนโม่ใช่หรือเปล่า?” เซี่ยชีหรั่นค่อนข้างกังวลใจ ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“คือ……เนี่ยนโม่……เนี่ยนโม่ถูกคน……” น้ำตาจิ่วจิ่วไหลอาบแก้ม

“ถูกคนทำอะไร? ตอนนี้เธออยู่ไหน? ” เซี่ยชีหรั่นหยิบเสื้อโค้ตขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก รีบออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลเย่

“ตอนนี้ฉันอยู่ตึกระฟ้าบริษัทเย่ซื่อ เย่เชินหลินส่งคนออกไปตามแล้ว!” เสียงจิ่วจิ่วค่อนข้างสั่น ดังก้องในคฤหาสน์ว่างเปล่าแห่งนี้

ทันใดนั้นเซี่ยชีหรั่นก็นึกขึ้นได้ ช่วงนั้นที่ออกมาจากบริษัทเครื่องประดับหลินซื่อ ความเย็นชาในดวงตาเย่เชินหลินมีร่องรอยความวิตกกังวล เธอไม่เคยเห็นมันมาก่อน!

ที่แท้ ก็เพราะเนี่ยนโม่นี่เอง!

เธอตะโกนเสียงดังใส่จิ่วจิ่ว “พวกเขาไปที่ไหนแล้ว? รีบบอกมา พวกเขาไปที่ไหน?” ในน้ำเสียงเซี่ยชีหรั่นมีความกังวลมากเหลือเกิน

“ซากปรักหักพังชานเมืองตะวันออก!” จิ่วจิ่วพูดสะอึกสะอื้นต่อ ตอนเธอโทรมาเธอหวังว่าเซี่ยชีหรั่นจะด่าเธอสักสองสามประโยค แต่เซี่ยชีหรั่นไม่ด่าเธอเลยแม้แต่ประโยคเดียว มันทำให้เธอยิ่งรู้สึกผิดในใจมากขึ้น

เซี่ยชีหรั่นวางสาย วิ่งออกไป

“พรึ่บ” แค่รู้สึกว่าร่างกายเจ็บนิดหน่อย เมื่อเงยศีรษะขึ้นก็เห็นเย่เชินหลินยืนตรงหน้าตน

“เนี่ยนโม่ล่ะ? เนี่ยนโม่ล่ะ?” เซี่ยชีหรั่นจับเสื้อเชิ้ตเย่เชินหลินขึ้นมา เขย่าร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง

“แม่……” เสียงคมชัดดังขึ้นภายใต้ท้องฟ้าอันมืดมิด ใบหน้าไร้เดียงสาของเนี่ยนโม่ปรากฏขึ้นในสายตาเซี่ยชีหรั่น

“เนี่ยนโม่!” เซี่ยชีหรั่นวิ่งไปหาเนี่ยนโม่ ในดวงตาเธอมีน้ำตา

แต่เย่เชินหลินยืนอยู่ข้างๆ ค่อยๆ มองภาพเนี่ยนโม่และเซี่ยชีหรั่นกอดกัน! ยิ่งเสริมสร้างความเชื่อมั่นในหัวใจเขามากขึ้น

บริษัทหลินซื่อ กล้าแตะต้องผู้หญิงและลูกของฉัน! ฉันจะไม่ปล่อยแกไปเด็ดขาด!

เย่เชินหลินกำหมัดแน่น จนเกิดเสียงกรอบแกรบออกมา

“ตอนนี้เนี่ยนโม่อยู่ไหน? ถ้าฉันเห็นมันแล้ว จะส่งเงินที่เหลือไปให้ จากนั้นก็ส่งนายไปอเมริกา!” ในน้ำเสียงซือซือมีร่องรอยความเย็นชา เธออยากชัดเจน ไม่สามารถพลาดโอกาสนี้อย่างเด็ดขาด! ต้องฆ่าเนี่ยนโม่ให้ตายด้วยตัวเอง!

ความเจ็บปวดของการสูญเสียลูกมันเกิดขึ้นในใจเธออีกครั้ง!

“เนี่ยนโม่ถูกเย่เชินหลินช่วยกลับไปแล้ว!” เหยนชิงเหยียนพูดกับซือซือในโทรศัพท์อย่างรู้สึกผิด

“ว่าไงนะ? ” ซือซือโกรธมากผิดปกติ พูดกับเหยนชิงเหยียนว่า “นาย……นายปล่อยให้เย่เชินหลินมันช่วยชีวิตไอ้เด็กเปรตนั่นกลับไปได้จริงๆ เหรอ?”

“เอาเถอะ ฉันหนีกลับมาได้ก็ดีแล้ว!” นึกถึงคนคนนั้นที่ลักพาตัวเนี่ยนโม่กับตน ขณะที่แขนถูกตัดออก เขาก็ตกใจกลัวอยู่ในความมืด