ตอนที่ 1309 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1209

บทที่1309 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1209

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า และถือชุดนักเรียนที่เด็กผู้หญิงเปลี่ยนออกมาจากห้องน้ำไว้ เธอกำลังจะแกะชุดผู้ป่วยออก ก็รู้สึกได้ถึงสายตาเร่าร้อนจากแผ่นหลัง เซี่ยชีหรั่นหันไปมองเย่เชินหลินอย่างเก้อเขินทำอะไรไม่ถูก: “คุณออกไปแป๊บนึงได้มั้ยคะ”

เย่เชินหลินยักคิ้ว แล้วนั่งกลับมาที่โซฟาอย่างพึงพอใจ มองเซี่ยชีหรั่นเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยท่าทีที่ไม่งั้นก็จะไม่ยอมเลิกรา

มือทั้งสองข้างของเซี่ยชีหรั่นวางอยู่ที่สายBra เธอเก้อเขินจนหน้าแดงก่ำ

“จะพลาดอาหารเที่ยงแล้วนะ” เย่เชินหลินดูนาฬิกาและเร่งรัดเซี่ยชีหรั่นทางอ้อม

เซี่ยชีหรั่นท้องร้องโครกคราก มือทั้งสองวางอยู่บนกระดุมเสื้ออย่างสั่นเทา เธอปลดกระดุมครึ่งค่อนวันก็ปลดไม่ออก ยิ่งปลดยิ่งใจร้อน เซี่ยชีหรั่นดึงกระดุมบนเสื้อตัวเองอย่างรีบร้อน

มือคู่นึงจับมือของ เซี่ยชีหรั่นไว้ เย่เชินหลินช่วย เซี่ยชีหรั่นปลดกระดุมอย่างเอื่อยเฉื่อย ผิวพรรณที่ค่อยๆเผยออกมาในอากาศได้ขนลุกเล็กน้อย เซี่ยชีหรั่นก้มหน้าไว้ไม่กล้ามองเย่เชินหลิน

จู่ๆตรงหน้ามืดมน เซี่ยชีหรั่นเอื้อมมือหยิบกระโปรงที่อยู่เหนือศีรษะและมองหน้าเย่เชินหลินไว้ เย่เชินหลินยักคิ้ว: “คุณกำลังเรียนเชิญให้ผมช่วยใส่เสื้อผ้าให้คุณเหรอ?”

เซี่ยชีหรั่นใส่เสื้อผ้าเองอย่างรีบร้อน พอปล่อยผมแล้วถึงหมุนตัวรอบนึงแล้วถามด้วยความตื่นเต้น: “เป็นยังไงบ้างคะ?”

เย่เชินหลินมองหน้า เซี่ยชีหรั่นแล้ว จู่ๆได้พูดว่า: “ผมไม่มีความชอบคบกับเด็ก”

เย่เชินหลินดึงตัวเซี่ยชีหรั่นมาแล้วเตรียมตัวจะไป แต่เซี่ยชีหรั่นกลับได้ดึงตัวเย่เชินหลินไว้ ชี้เสื้อผ้าของเขาไว้พร้อมพูดว่า: “คุณใส่แบบนี้ คนอื่นจะดูออกได้นะคะ”

เย่เชินหลินพูดอย่างราบเรียบ: “เพราะฉะนั้น?”

เซี่ยชีหรั่นเพิ่งคิดจะทำตามวิธีของตัวเองต่อ พอมองแววตาที่เต็มไปด้วยการตักเตือนของเย่เชินหลินแล้ว เธอก้มหน้าพูดว่า: “คุณสามารถให้พวกเขาซื้อชุดมาชุดนึง อย่าลืมซื้อหมวกด้วยนะคะ”

ไม่นานเย่เชินหลินก็ได้ใส่กางเกงยีนส์สบายๆออกมา เขามองหมวกที่อยู่ในมือของ เซี่ยชีหรั่นแล้วเงียบกริบ เซี่ยชีหรั่นถือหมวกเดินมาที่ข้างกายของเย่เชินหลิน แล้วเขย่งขาอยากจับศีรษะของเขา แต่กลับพบว่าตัวเองเอื้อมไม่ถึง

เย่เชินหลินย่อตัวลงเล็กน้อย เพื่อให้มือของ เซี่ยชีหรั่นสามารถเอื้อมถึงศีรษะของตัวเอง มือเรียวเล็กของ เซี่ยชีหรั่นคอยปัดผมของเย่เชินหลิน และใส่หมวกให้เย่เชินหลิน: “เรียบร้อยแล้วค่ะ!”

เย่เชินหลินดึงมือของ เซี่ยชีหรั่นไว้และเดินออกจากโรงพยาบาลเหมือนคู่รักธรรมดา ระหว่างทางมีคนแก่เดินมาสองคน ต่างก็มองมือที่จับกันแน่นของเย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่น

“บาปกรรมจริงๆ เด็กขนาดนี้ก็ยังกินได้ลงคอ”

“เห้อ ไม่พูดแล้ว ฉันจะกลับไปจับตาดูหลานสาวของฉันแล้ว สังคมสมัยนี้ช่างอันตรายจริงๆ”คนแก่สองคนจากไปด้วยเสียงซุบซิบ

เซี่ยชีหรั่นหัวเราะจนท้องแข็ง ผิวพรรณมีการถูกตบส่งผ่านมาเบาๆ เย่เชินหลินชายตามองเซี่ยชีหรั่น ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆเงยหน้าขึ้นแล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำและเรียบเฉย: “ยังจะหัวเราะต่ออีกมั้ย?”

เซี่ยชีหรั่นเดินตามเย่เชินหลินไปที่ร้านอาหารหรูอย่างเชื่อฟัง พวกเขาหยุดลงที่ร้านKFCที่ติดกับร้านอาหารหรู เซี่ยชีหรั่นมองดูสินค้าลดราคาของวันนี้แล้วน้ำลายไหล

มือของเธอได้ถูกเย่เชินหลินกุมเอาไว้แน่นแล้ว เย่เชินหลินพาเซี่ยชีหรั่นมาถึงจุดสั่งอาหาร เซี่ยชีหรั่นสั่งเซตอาหารเด็กให้ตัวเองและเย่เชินหลินอย่างมีความสุข เย่เชินหลินยื่นบัตรเครดิตทองออกมาใบนึง

“รูดการ์ดครับ”

พนักงานมองเย่เชินหลินแล้วปาดเหงื่อ ซื้อของไม่กี่สิบหยวนแต่กลับจ่ายตังค์ด้วยบัตรเครดิตสีทอง พนักงานพูดอย่างจนปัญญา: “ขออภัยด้วยค่ะ ที่นี่รูดบัตรทองไม่ได้ค่ะ”

เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยรอยยิ้ม: “ฉันจ่ายดีกว่าค่ะ!”

เซี่ยชีหรั่นกินอาหารไปด้วยและถอนหายใจไปด้วย ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆคนนั้นได้ถือโทรศัพท์ถ่ายเย่เชินหลินไปห้านาทีแล้วนะ เย่เชินหลินทานอาหารเซดที่เรียบง่ายอย่างสงบนิ่ง อาหารเซตที่เรียบง่ายก็ยังสามารถทานได้สง่ามาก

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เย่เชินหลินรับสาย จากนั้นได้ขมวดคิ้วมอง เซี่ยชีหรั่นและพูดว่า: “กลับโรงพยาบาลด่วนครับ”

ในโรงพยาบาล

เซี่ยชีหรั่นเพิ่งนอนกลับมาที่เตียงผู้ป่วยอย่างกระหืดกระหอบ ประตูก็ถูกเปิดออกแล้ว หลังจากผู้หญิงเห็นเย่เชินหลินดูเหมือนก็ไม่ได้ตะลึงเลย แต่ได้เคลื่อนย้ายสายตาไปที่เซี่ยชีหรั่นแล้วพูดว่า: “ดูท่าคุณป่วยไม่เบาจริงๆเลย ดูหน้าคุณแดงขนาดนี้แล้ว”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า แล้วเหลือบไปมองเย่เชินหลินทีนึง ผู้หญิงมอง เซี่ยชีหรั่นอย่างแปลกใจ: “หยูหลันล่ะ? หรือว่าเขาอยู่กับหยุนโชว์?”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัวอย่างบริสุทธิ์ใจ เผชิญกับสายตาสงสัยของผู้หญิง จู่ๆเซี่ยชีหรั่นเอามือปิดตาแล้วพูดว่า: “อย่าถามเรื่องพวกนี้กับฉันเลย!”

ใบหน้าแดงก่ำบวกกับท่าทางของเซี่ยชีหรั่น หน้าตาเหมือนเสียใจสุดๆ หยูหลันผลักประตูออกแล้วยักคิ้วมองผู้หญิง ข้างกายว่างเปล่าไม่มีคน

“คุณมาทำไม?”หยูหลันเดินมาที่ตรงหน้าของ เซี่ยชีหรั่น อยากจับแก้มของ เซี่ยชีหรั่นแต่ได้หยุดนิ่งไปครู่นึง จู่ๆได้เปลี่ยนมาลูบศีรษะของเซี่ยชีหรั่น ไม่นานก็ได้ถอยออกมา

“ฉันอยากถามคุณว่าจะแต่งงานแล้วจริงมั้ยคะ ต้องการให้ฉันช่วยอะไรมั้ยคะ?”ผู้หญิงเอาสีหน้าแววตาทั้งหมดซ่อนอยู่ในความเรียบเฉย และมองหยูหลันด้วยรอยยิ้ม

หยูหลันพูดอย่างเรียบเฉย: “ถึงเวลามาเช้าหน่อย มารับอั่งเปา”