ตอนที่ 386 สาวใช้ตัวแสบ290

ตอนที่ 386 สาวใช้ตัวแสบ290

ถึงแม้เธอกับโม่เสี่ยวจุนได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมากว่ายี่สิบปีแล้ว เคยชินกับการที่มีกันและกันในชีวิตแล้ว แต่เธอก็เข้าใจ ต่อไปเธอไม่สามารถที่จะไปพบเจอโม่เสี่ยวจุนได้บ่อยๆแล้ว

ถือซะว่าเธอแต่งงานไปแล้ว น้องสาวที่แต่งงานไปแล้ว จะเจอพี่ชายบ่อยๆไม่ได้อยู่แล้ว

“ฉันจะเชื่อฟังคุณ คุณเย่ เดี๋ยวฉันจะไปคิดหาวิธีบอกเขาก่อน เชิญคุณตามสบาย ฉันกลับห้องก่อนนะคะ”

คำก็คุณ คำก็คุณเย่ พูดเรื่องโม่เสี่ยวจุนเสร็จ ก็จะกลับทันที

เธอไม่คิดที่จะอยู่คุยกับเขาตามลำพังเลยหรือ?

“ไม่รีบ ค่ำๆคุณค่อยบอกก็เหมือนกัน ตอนนี้มานวดหลังให้ผมก่อน” เขาพูดจนจบอย่างเย็นชา แล้วก็กลับไปสนใจทำงาน เหมือนดั่งเธอไม่มีตัวตน

เซี่ยชีหรั่นทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย ช่วยเขานวดหลัง ที่จริงก็นวดไม่ไหว กล้ามเนื้อเขาแข็งมาก

เขาเองก็ไม่ได้คาดหวังให้เธอนวดได้ดีขนาดไหน เพียงแค่อยากให้เธอรู้ว่า เขาเป็นผู้ชายของเธอ เธอควรที่จะคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลาถึงจะถูก

ช่วงนี้เพียงแค่เข้าเห็นเธอ ก็จะรู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาด ไม่เห็นเธอก็ยิ่งหงุดหงิด

เธอพูดว่าจะกลับห้อง เขาไม่พอใจ เธออยู่นวดหลังให้เขา เขาไม่รู้สึกได้ถึงความเต็มใจของเธอเลยสักนิด เธอกำลังทำตามคำสั่งของเขาเท่านั้น เขาขมวดคิ้ว แล้วหันหน้าไป การกระทำอย่างกะทันหันทำให้เซี่ยชีหรั่นอึ้งตกใจ

“ไม่เต็มใจ?” เขาถามอย่างเยือกเย็น

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัว “ไม่ใช่ไม่เต็มใจ เพียงแค่ในใจยังมีเรื่องต้องคิด ฉันอยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆหน่อย อยากให้ผลออกมาเร็วๆ แบบนี้คุณก็จะได้อารมณ์ดีขึ้น ฉันก็จะ......”

“กลับห้องไป” เขาสั่งขึ้น แล้วหันกลับไป เปิดลิ้นชักหยิบบุหรี่ออกมา

เขาไม่รู้เลยจริงๆว่าตัวเองเป็นอะไร ตั้งแต่ได้เจอผู้หญิงคนนี้ ความอดกลั้นอดทนที่เขามีเหมือนหายไปจนหมด ความสง่างามทั้งหมดก็ไม่มีแล้ว

เขาจะต้องถือสาหาเรื่องทะเลาะกับเธอไปเสียทุกอย่าง ถือสาผู้ชายอีกคนที่อยู่ในหัวสมองของเธอ ผู้ชายคนนั้นตายไปแล้ว เขายังถือสา ตอนนี้เขายังมีชีวิตอยู่ เขาก็ยังถือสา

เซี่ยชีหรั่นไม่ไป เธอเห็นเขาจะสูบบุหรี่ รู้ว่าเขาอารมณ์ไม่ดี

แต่ว่าตอนนี้ เธอก็ไม่รู้ว่าเธอจะต้องพูดยังไง ทำยังไงถึงจะทำให้เขามีความสุข

เธอเดินไปข้างหน้าสองก้าว มองดูเขา พูดขึ้นเสียงเบาว่า “เราไม่เป็นแบบนี้ดีไหม? ที่จริงเสี่ยวจุน......”

“ออกไป”

เขาไม่อยากได้ยินเธอพูดสองคำนี้ออกจากไป

เธอเพียงแค่อยากพูดว่า เสี่ยวจุนไม่มีผลกระทบอะไรกับความสัมพันธ์ของเรา หากพวกเขาเชื่อใจกันและกัน ก็จะสามารถรับรู้ถึงความรู้สึกของกันและกัน คนอื่นๆไม่ว่าใครล้วนไม่ใช่ปัญหา

ปัญหาก็คือพวกเขาไม่เชื่อใจกัน เขาไม่เชื่อใจเธอ

เธอจำต้องออกไป เมื่อกลับมายังห้อง ในที่สุดจิ่วจิ่วก็ยุ่งจนเสร็จแล้ว รอเธออยู่ที่ระเบียง

ทั้งสองเดินเข้าห้องเซี่ยชีหรั่นไปพร้อมกัน จิ่วจิ่วเอามือถือออกมา เอาเบอร์โทรของโม่เสี่ยวจุนให้เซี่ยชีหรั่น ก่อนกลับมา โม่เสี่ยวจุนกำชับเป็นพันครั้งหมื่นครั้ง ให้จิ่วจิ่วพูดเรื่องของเขาให้เซี่ยชีหรั่นฟัง ตอนนี้ไม่มีคนอื่นอยู่เท่านั้น อย่าทำให้เธอต้องเดือดร้อน

เซี่ยชีหรั่นมองดูในมือถือจิ่วจิ่ว ชื่อโม่เสี่ยวจุนสามพยางค์ จมูกคันๆ อดกลั้นน้ำตาไว้ แล้วจำเบอร์ไว้ในมือถือตัวเอง

เบอร์โทรนี้ ถึงเธอจะมี ต่อไปก็คงจะได้ใช้ไม่บ่อยนัก

แต่ได้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ก็เพียงพอแล้ว ยังโชคดี ที่เย่เชินหลินไม่ได้ทิ้งความหวังที่มีอยู่เพียงน้อยนิด รับปากเธอแล้วว่าจะไปตรวจDNAกับโม่เสี่ยวจุน

“ชีหรั่น ฉันไม่ได้บอกเขา เรื่องที่เขาอาจจะเป็นน้องชายของคุณเย่ ฉันคิดว่าเธอเป็นคนพูดเองจะดีกว่า” จิ่วจิ่วพูดเสียงต่ำ เธอกับโม่เสี่ยวจุนคิดเหมือนกัน ต่างก็ไม่อยากทำให้เซี่ยชีหรั่นเดือดร้อน

“ขอบใจนะ จิ่วจิ่ว เธอเจอกับเสี่ยวจุนได้ยังไง? ทำไมเธอถึงรู้จักเสี่ยวจุน?” ถึงตอนนี้แล้ว เซี่ยชีหรั่นเพิ่งนึกขึ้นมาถามพวกนี้ จิ่วจิ่วจึงเล่าทั้งหมดที่ได้คุยในตลาดดอกไม้และนกอีกรอบ

ได้ฟังว่าตอนนั้นโม่เสี่ยวจุนตื่นตกใจจนเขย่าไหล่เธอ แล้วก็ระงับอดกลั้นไม่ให้มือสั่น ตอนนี้คุยโทรศัพท์กับเธอ น้ำตาเซี่ยชีหรั่นก็ไหลออกมาอีก

เธอพยายามอดกลั้น ไม่ร้องไห้ แต่เสียงก็ยังสะอึกสะอื้น

“ที่แท้เชอเฮ่าก็คือโม่เสี่ยวจุนนี่เอง เชอเฮ่า โม่เสี่ยวจุน เฮ้อ ฉันทำไมถึงไม่รู้ความสัมพันธ์ของสองชื่อนี้ เธอว่าฉันโง่ไหม? ยังมีหมาน้อยตัวนั้น เสี่ยหรงฮัว มีเพียงเสี่ยวจุนถึงจะตั้งชื่อแบบนั้น”

“เขาก็พูดแบบนี้” ดวงตาจิ่วจิ่วก็เปื้อนน้ำตา คิดถึงท่าทีโม่เสี่ยวจุนแล้ว เธอรู้สึกสงสารเขาจับใจ

ผู้ชายที่รักอย่างลึกซึ้งแบบนั้น จะไปหาได้ที่ไหน ถึงแม้เธอแค่แอบหลงรัก เธอรู้สึกว่าคนที่เธอแอบรักดีขนาดนี้ เธอจะภูมิใจแล้ว

“เอาละ ฉันไม่รบกวนเธอแล้ว เธอโทรไปหาเขาเลย วันนี้เขาได้ยินเธอกับคุณเย่คุยกัน ดูเขาเป็นห่วงเธอมาก”