ตอนที่ 400 สาวใช้ตัวแสบ304

ตอนที่ 400 สาวใช้ตัวแสบ304

วันนี้เขาไม่ได้ตั้งใจจะมากินเธอเลย เขาต้องการให้เธอกินสิ่งที่เขาเอามา

เมื่อคิดอย่างนั้นเขาก็ทิ้งริมฝีปากของเธอ กลิ้งไปมาแล้วก็สะบัดเธอออก และลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

ลมหายใจของเขาเร็วขึ้นเล็กน้อย เนื่องจากการสัมผัสร่างกายของเธอ

เซี่ยชีหรั่นผู้ถูกจูบมาเป็นเวลานาน ทันทีที่เขาจากไปเธอก็หายใจเข้ายาว ๆ แล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองมองหน้ากัน และเซี่ยชีหรั่นก้มหัวเธอลงอย่างรวดเร็วแล้วพูดเบา ๆ ว่า

"คุณหมายถึงอะไรคุณตั้งใจเอาสิ่งนั้นกลับมาให้ฉันกิน?"

เมื่อถูกเขาจูบอย่างนั้น เซี่ยชีหรั่นคิดอย่างชัดเจนแทน

เขายังบอกด้วยว่าไม่มีความอดทน และเธอก็ไม่ซื่อตรง เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้ทำอะไรเลย

ปรากฏว่าเขาทำอะไรบางอย่างให้เธอ เธอไม่รู้ ดังนั้นเขาจึงโกรธ ทำไมคนนี้ช่างแปลกขนาดนี้?

เขาคิดว่าเขาต้องไว้หน้าตัวเองเพียงคนเดียว คนอื่น ๆ ไม่ต้องงั้นเหรอ? ใบหน้านั้นทำด้วยอะไร

ถึงมีค่าขนาดนั้น เขาถึงพูดดีไปบ้างไม่ได้: "นี่คือสิ่งที่ฉันนำกลับมาให้คุณเป็นพิเศษ

คุณลองชิมดูว่าคุณชอบหรือไม่?"

คุณจะตายเหรอถ้าคุณพูดดีๆ?

ชายแปลก ๆ ตอนเที่ยงวันดูเกลียดชังเธอ จะโหดร้ายกับเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?

ไม่ใช่ว่าเขาควรปฏิบัติต่อเธออย่างเยือกเย็นตลอดไปเหรอ ทำไมอยู่ๆเขาก็มาปลอบโยนเธออีกครั้ง?

นี่คืออะไร จะใช้รางวัลและการลงโทษมากระตุ้นพฤติกรรมเธอเหรอ?

ต้องการปราบเธออย่างผู้ใต้บังคับบัญชาเหรอ?

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกโกรธในเวลาเดียวกันเมื่อคิดว่าเขานำอาหารมาให้เธอโดยเฉพาะ

เธอแอบซึ้งใจเล็กน้อยในใจของเธอ

เย่เชินหลิน ทำไมคุณถึงรังแกคนอื่นอยู่เสมอ?

เธอเป็นเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เด็ก ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครรัก

ตราบใดที่มีคนดีต่อเธอเพียงเล็กน้อยเธอก็ประทับใจมาก แม้จะคิดมาตลอดชีวิตว่าจะไม่ให้อภัยเขา

เพียงเขาหยิบขนมมาให้สองชิ้น และจิตใจที่แข็งกระด้างที่เธอวางแผนไว้ ก็จะเปิดช่องว่างให้เขา?

เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่น่าสนใจ เซี่ยชีหรั่น เขาควรปฏิบัติต่ออย่างไร คุณใจอ่อนเกินไป!

คิ้วของเย่เชินหลินขยับ และพูดอย่างใจเย็น: "ตกลงคุณจะกินหรือไม่?"

นี่แสดงให้เห็นว่าเธอเดาถูก เซี่ยชีหรั่น ยิ้มอย่างโกรธ ๆ และลุกขึ้นจากเตียงหยิบตะเกียบเล็ก ๆ

ในกล่องอาหารแล้วคีบเค้กคริสทัลชิ้นหนึ่งในปาก

รสชาติเบาๆ แม้ว่ามันจะใส่เข้าไปในปาก แต่ก็มีรสชาติที่เย็น และไม่สามารถลิ้มรสอะไรเลย

หลังจากเคี้ยวอย่างระมัดระวังก็พบว่าขนมเล็ก ๆ นั้นนุ่ม

และมีกลิ่นดอกไม้ที่เป็นธรรมชาติอยู่ภายในซึ่งมีรสหวานเล็กน้อยหวาน แต่ไม่เลี่ยน

ไม่หวานอย่างที่เย่เชินหลินพูดเลย นั่นเป็นข้อแก้ตัวทั้งหมดของเขา

เซี่ยชีหรั่นหลับตา และลิ้มรสอาหารที่สวยงามอย่างช้าๆ

บางครั้งเธอดูเหมือนจะไม่มีความอยากอาหาร แม้แต่กินข้าวเธอก็ฝืนกิน

คืนนี้ฉันไม่รู้ว่าเค้กมันดีจริงๆหรือ เพราะว่าเป็นความตั้งใจจากคนบางคนที่เอามาให้

เย่เชินหลินให้ความสนใจกับการแสดงออกบนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเสมอ

และเห็นว่าเธอยังคงชอบรสชาตินี้ มันเป็นไปอย่างที่เขาคิดไว้ เขารู้ว่าเธอต้องการกินมัน

ดูเหมือนว่าไม่เพียงแต่ตระกูลโม่เท่านั้นที่จะเข้าใจ ความคิดของผู้หญิงคนนี้ยากที่จะคาดเดา

เมื่อมองดูเธอชอบอาหารอย่างนั้น ขณะที่หลับตาและปากเล็ก ๆ ของเธอขยับเบา ๆ เธอสวยมาก

จริง ๆ เขารู้สึกว่าเธอเต็มไปด้วยความเซ็กซี่ สงสัยว่าเป็นเพราะเขาเพิ่งจูบอย่างร้อนแรงหรือไม่

อย่างไรก็ตามเขารู้สึกว่าเธอเซ็กซี่

ทันใดนั้นเซี่ยชีหรั่นลืมตาขึ้น ดวงตาของเขากระทบดวงตาที่สวยงามของเธอ

เย่เชินหลินก็รู้สึกอายเล็กน้อย เขากลายเป็นอะไรไปแล้ว มองดูการกินของเธอ

อย่างกับเสือหรือหมาป่าที่ต้องการจะจัดการกับคน

เมื่อไหร่กันที่เขากลายเป็นคนไม่สามารถควบคุมได้?

เขาหลีกเลี่ยงสายตาของเธอและถามอย่างเยือกเย็น: "มันหวานมากใช่ไหม?

ฉันบอกแล้วว่ามันจะต้องหวานและมันมาก แค่เห็นก็ไม่อยากกิน

เซี่ยชีหรั่นเพิ่งสังเกตว่าเห็น ภายในที่วางไว้อย่างเรียบร้อย แน่นอนว่ายังไม่มีใครแตะต้อง

“ หวานหรือไม่ คุณจะรู้ได้อย่างไรถ้าคุณไม่ได้ลองลิ้มรสมัน?” เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยความโกรธเล็กน้อย

จากนั้นหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วส่งให้เย่เชินหลิน

เย่เชินหลินไม่พูดและไม่กิน และไม่รับตะเกียบ

ดูเหมือนความคิดของเซี่ยชีหรั่นก็มาอีกครั้ง และคิดในทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร

ไม่เป็นไรช่างเถอะ เขาสามารถนำอาหารของกลับมาให้เธอเป็นพิเศษ เธอควรปล่อยมันไป

ได้เธอต้องทำ อย่างไรก็ตามพวกเขามีข้อตกลงกัน เขาทำอะไรเพื่อเธอ เธอก็ควรชดใช้คืน

เมื่อคิดอย่างเชื่องช้าเซี่ยชีหรั่นหยิบเค้กคริสทัลรูปลูกพลัมแล้วส่งไปที่ปากของเขา

เขาไม่ปฏิเสธที่จะอ้าปากและเคี้ยวช้าๆ

ไม่ต้องการที่จะเสียความรู้สึก เซี่ยชีหรั่นกินอีกชินเล็กๆ

คนสองคนสุดท้ายกินเค้กคริสทัลสองหรือสามชิ้นก่อนปิดกล่องอาหาร

กินข้าวเสร็จแล้วบรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปทันที เซี่ยชีหรั่นรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

และรู้สึกว่าเขาจะไม่ไปไหน นั่งกับเธอบนเตียง มันแปลกมาก