ตอนที่ 414 สาวใช้ตัวแสบ 318

ตอนที่ 414 สาวใช้ตัวแสบ 318

ทั้งสองหมดคำที่จะพูด เย่เชินหลินจึงโทรเรียกหลินต้าฮุยและทนายความมา พวกเขาได้เซ็นสัญญากัน ในมุมของเย่เชินหลินเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนนี้อีกต่อไป

ช่วงบ่าย เย่เชินหลินมีประชุมด่วนกับผู้บริหารระดับสูง เขาก็เข้าประชุมปกติ

พอพระอาทิตย์ตกดินถึงจะกลับบ้าน ในขณะที่เข้าประตูใหญ่ของบ้านมา จู่ๆเขาก็รู้สึกบางอย่าง ในใจเขาตั้งตารอ ที่จะได้เจอกับผู้หญิงตัวเล็กคนนั้น

แซ่เซี่ยตัวน้อยๆ เธอรู้มั้ย? วันนี้ฉันโสดแล้วแม้แต่ในนาม ถ้าหากเธอรู้ จะดีใจมั้ยนะ?

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผู้หญิงของฉันก็มีแค่เธอคนเดียว ฉันจะตามใจเธอ รักและทะนุถนอมเธอ

รถอยู่หน้าบ้านใหญ่ เย่เชินหลินลงจากรถพร้อมใจที่กระตือรือร้น

ไม่อยากให้เซี่ยชีหรั่นดูออกว่าเขากระตือรือร้นขนาดไหน เขาเดินลงจากรถด้วยท่าทางสง่างามตามปกติ

“คุณเย่ ท่านกลับมาแล้ว?” พ่อบ้านเข้าไปต้อนรับ แล้วพูดออกมาด้วยความเคารพ

กลับมาครั้งนี้ เขาไม่ได้ให้คนบอกกับพ่อบ้าน ทั้งสาวใช้และรปภ.ทุกคนก็ต่างทำงานของตนอยู่ ไม่ได้ออกมาต้อนรับเขา

“อืม” เย่เชินหลินอืมตอบไปคำนึง สายตาก็กวาดมองไปรอบๆตัว เหมือนจะไม่มีการปรากฏตัวของเซี่ยชีหรั่น

แน่นอนว่าพ่อบ้านรู้ความหมายของเย่เชินหลิน เขาพูดขึ้นเสียงเบา: “ชีหรั่น.....”

แน่นอนว่าเขาต้องบอกว่าชีหรั่นอยู่ในห้อง ฉันเรียกให้เธอมาดีมั้ย เย่เชินหลินโบกมือเพื่อบอกให้เขาไม่ต้องพูด

พ่อบ้านคิดว่าเย่เชินหลินรู้แล้ว เพราะงั้นเขาจึงไม่ได้พูดอะไร

เย่เชินหลินเดินเข้าไปในบ้านใหญ่อย่างช้าๆ ผ่านห้องโถงเข้าไป ระหว่างทางก็พบกับสาวใช้ พวกเธอทักทายเขาอย่างเคารพ ยากนักที่บนปากเขาจะมีรอยยิ้มเล็กๆขึ้น

คนตัวเล็ก เวลานี้กลัวว่าจะอยู่ในห้องอ่านหนังสือการตลาดอย่างเอาจริงเอาจังอีก

เขาไม่อยากจะรบกวนเธอ แค่อยากจะไปปรากฏตัวต่อหน้าเธออย่างกระทัน แล้วดูปฏิกิริยาเวลาที่เธอตกใจแค่นั้น

ก่อนหน้านั้นที่เขาตอบรับคบกับส้งหลิงหลิง ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้วันที่พบกับผู้หญิงที่เขารักและหวง แม้กระทั่งทำให้เขายอมแลกกับทุกอย่างบนโลกนี้ ถ้าเกิดว่าตอนนั้นเขาสามารถรู้ล่วงหน้า เขาก็คงจะไม่หมั้น

ในใจเขาพกความกระตือรือร้น เย่เชินหลินยื่นมือไปหมุนลูกบิดประตูห้องของเซี่ยชีหรั่น ที่แปลกก็คือ ข้างในมีแต่ห้องว่างๆ เธอไม่อยู่?

เวลานี้พระอาทิตย์ก็ตกแล้ว เป็นไปได้น้อยที่เธอจะนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ชิงช้า ตอนนี้มืดมองไม่ชัดแล้ว

ในใจเย่เชินหลินเต็มไปด้วยความสงสัย แล้วเขาก็ไปที่ห้องนอนของตัวเอง คิดว่าเธออาจจะอยู่ที่นั่น แต่ห้องนอนของเขาก็เหมือนกันไม่มีแม้แต่เงาของเธอ

พ่อบ้านไปที่ห้องครัวเพื่อจัดการเรื่องอาหารเย็นแล้ว เย่เชินหลินก็ไม่ได้หาเขา จากนั้นเขาก็ไปที่ห้องหนังสือ แล้วก็ห้องอาบน้ำ ทุกที่ก็หาเธอไม่เจอ

วันนี้วันอาทิตย์ เธอไม่อยู่บ้าน จะไปที่ไหนนะ?

จนถึงตอนนี้ก็ยังหาเธอไม่เจอ เย่เชินหลินค่อยๆขมวดคิ้วขึ้น ขณะนั้นพ่อบ้านก็กลับเข้ามาในบ้านใหญ่

”เซี่ยชีหรั่นไปไหนแล้วล่ะ?” เย่เชินหลินถามเสียงเข้ม

“คุณไม่รู้เหรอครับ? เธอบอกว่ามีงานด่วนเข้า ต้องออกไปในทันที เธอบอกว่าบอกกับคุณแล้ว” พ่อบ้านตอบกลับ

บอกเขาแล้ว?

เขาไม่ได้รับโทรศัพท์จากเธอเลย หรือว่าเธอโทรมาแล้วไม่ได้ยินกันนะ?

“ออกไปตอนไหน?” เย่เชินหลินถามอีก

“สองชั่วโมงกว่าได้แล้ว ขอโทษครับ คุณเย่ ผมควรจะโทรไปรายงานคุณก่อน!”

พ่อบ้านนั้นไว้ใจเซี่ยชีหรั่นจริงๆ อีกอย่างช่วงนี้ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดี เขาคิดว่า เซี่ยชีหรั่นคงจะไม่โกหกคุณเย่หรอก แถมเธอยังดูเหมือนรีบมากๆด้วย หลังจากบอกกับเขาว่าต้องการรถ เธอก็รีบออกไปเลย

“จิ่วจิ่วล่ะ? ไปกับเธอด้วย?” เย่เชินหลินถามขึ้นอีกครั้ง

“เปล่าครับ คุณเย่ จิ่วจิ่วออกไปก่อนชีหรั่นอีก เธอออกไปช่วยผมซื้อของครับ”

เย่เชินหลินทำหน้าบูด พูดกับพ่อบ้าน: “ต่อไปถ้าเซี่ยชีหรั่นจะออกจากบ้าน นอกเวลางานปกติ นายต้องโทรมารายงานฉัน” เขารีบกลับมาจากข้างนอกเพื่อจะเจอเธอ ความรู้สึกนั้นเป็นยังไง มีแค่ตัวเขาที่เข้าใจ

ไม่ว่าเธอจะออกไปทำอะไร ความรู้สึกที่เขากลับมาแล้วไม่เห็นเธอ มันช่างแย่จริงๆ โดยเฉพาะที่เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วไม่เห็นสายที่ไม่ได้รับ ไม่มีข้อความที่เธอส่งมาแล้วยังไม่ได้อ่าน เขายิ่งร้อนใจ คิ้วขมวดหนักกว่าเก่า

วันอาทิตย์ เขาเข้าร่วมประชุมด่วนกับผู้บริหารระดับสูง เขาไม่รู้จริงๆว่าเธอกลายเป็นผู้บริหารระดับสูงตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงต้องไปที่บริษัทด้วย

เย่เชินหลินทำหน้าบึ้ง กดโทรไปหาเซี่ยชีหรั่น ติดแล้ว ไม่มีคนรับ

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยโทรต่อ ก็ยังไม่มีคนรับสาย