ตอนที่ 428 สาวใช้ตัวแสบ 332

ตอนที่ 428 สาวใช้ตัวแสบ 332

“ สวัสดีค่ะ ท่านประธานเย่ ! คุณนายสวัสดีค่ะ ! “ เซี่ยชีหรั่นทักทาย ฝู้เฟิ่งหยีหัวเราะ พูด : “ ครั้งนี้นับว่าเป็นการกลับบ้านตระกูลเย่อย่างทางการแล้ว ก็ไม่ต้องเรียกว่าคุณนาย หรือท่านประธานแล้ว อายุเธอน้อย คิดว่าคุณพ่อของเธออายุก็ไม่ได้มากกว่าท่านเย่ เธอก็เรียกเขาว่าคุณลุง เรียกฉันว่าคุณน้าก็ได้แล้ว “

“ ควรจะต้องเป็นคุณลุงคุณป้าสิ ! “ เหยนชิงเหยียนพูดเยาะเย้ย ความคิดเขาตอนนี้ เหมือนความคิดของเย่เชินหลินที่อยากให้เย่เห้าหรัน และฝู้เฟิ่งหยีคืนดีกัน

ความสัมพันธ์ของพวกเขายังอยู่ แยกกันเป็นเวลานาน แม้บอกว่าจะสมรสใหม่ แต่ก็ไม่กล้าอยู่ดี

สีหน้าฝู้เฟิ่งหยีมีความอาย เย่เห้าหรันก็พูดเสียงต่ำ :“ เรียกคุณลุงคุณป้าเถอะ ! “

“ สวัสดีค่ะ คุณป้าคุณลุง ! “ เซี่ยชีหรั่นทักทายใหม่อีกรอบ

“ ทานข้าวเถอะ ! “ เย่เชินหลินไม่อยากให้เซี่ยชีหรั่นไม่สบายใจ จับมือเล็กของเธอไว้ ให้เธอนั่งลงหน้าโต๊ะอาหาร

แม่บ้านเสี่ยวหลัน เทเหล้าให้ทุกคน เย่เห้าหรันในฐานะเจ้าของบ้าน ได้ยกแก้วขึ้น พูดกับเซี่ยชีหรั่น “ ยินดีต้อนรับเธอมาตระกูลเย่ “

เซี่ยชีหรั่นมีความซาบซึ้งขึ้นมา เย่เชินหลินขยับคิ้ว

“ ขอบคุณคุณลุงค่ะ ! “ เซี่ยชีหรั่นยกแก้วตอบ กำลังจะดื่ม คิ้วของเย่เชินหลินก็ขมวด แล้วแย่งแก้วจากเธอมา ดื่มเหล้าในแก้วแทนเธอลงไปแล้ว

เหยนชิงเหยียนกับแม่บ้านมองเย่เชินหลิน อย่างตกใจ คิดไม่ถึงว่าเขาจะดื่มเหล้าแทนผู้หญิงด้วย

สายตาที่ให้ความสนใจของทุกคน ก็มองไปที่เซี่ยชีหรั่น แม้เธอจะไม่ได้ดื่มเหล้า หน้ากลับแดงกว่าดื่มเหล้าอีก เย่เชินหลินดูปกติ เหมือนว่าช่วยเธอดื่มเหล้าเป็นเรื่องที่ปกติมาก

“ ชีหรั่น ไม่มีเรื่องอะไร ก็กลับมาพักกับเย่เชินหลินบ่อยๆ ชอบทานอะไรก็บอกเสี่ยวหลัน ให้เธอเตรียมให้เธอ ตัวเธอดูบางไปหน่อย ต้องดูแลดีๆ “ ฝู้เฟิ่งหยีพูด

ความไม่สบายใจของเซี่ยชีหรั่น ได้หายไปจากหน้าโต๊ะอาหารแล้ว ไม่แปลกที่เย่เชินหลินบอกให้เธอว่า ถ้ามา ก็รู้แล้ว

ก็เป็นเธอที่คิดไม่ได้เอง เธอควรคาดเดาได้นานแล้ว ถ้าตระกูลเย่ไม่ต้อนรับเธอ เย่เชินหลินก็คงไม่พาเธอกลับมา

แม้ฝู้เฟิ่งหยีจะบอกว่าให้เธอดูแลร่างกายดีๆ ที่จริงในใจเซี่ยชีหรั่นก็เข้าใจ ท่านก็น่าจะอยากบอกว่า เธอยังต้องมีลูกให้ตระกูลเย่อีก ยังไงท่านก็เป็นคนที่มีสถานะและตำแหน่งแบบนี้ จึงต้องพูดแบบนี้ ถ้าให้พูดออกมาจริง ก็คงบอกให้เธอรักษาร่างกายดีๆ เพราะเธอต้องมีลูก จึงทำให้คนฟังรู้สึกว่า คำพูดนี้ไม่ได้ห่วงเธอ แต่เพื่อเป็นห่วงตระกูลเย่ในรุ่นต่อไป

คิดถึงขั้นมีลูกนี้ หน้าของเซี่ยชีหรั่นก็แดงขึ้นมาทันที

เหยนชิงเหยียนก็บ่งบอกถึงความต้อนรับของเขาแล้ว เมื่อก่อนเซี่ยชีหรั่นมักรู้สึกว่าเขาปลอม ผ่านช่วงเวลาหนึ่งมา เธอค่อยๆพูดปลอบใจตัวเอง ว่าที่จริงแล้ว เขาเป็นเย่จื่อห้านจริงๆ เธอไม่ควรมีความคิดแบบอื่นกับเขา มันคือความไม่เคารพเขา และคือการไม่เคารพคนในตระกูลเย่

เซี่ยชีหรั่นยิ้มตอบเขา ยกแก้วขึ้น แม่บ้านเสี่ยวหลันได้เปลี่ยนเป็น น้ำผลไม้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว

ข้าวมื้อนี้ทานหมดด้วยบรรยากาศที่อบอุ่น ฝู้เฟิ่งหยีให้พวกเขาทั้งสองพักที่นี่

เย่เชินหลินเห็นสีหน้าเบื่อหน่ายของเซี่ยชีหรั่น ไม่อยากให้เธอยิ้มอยู่ตรงนี้ตลอดเวลา จึงบอกลากับคุณแม่

หลายปีที่ผ่านมา เขาชินแล้วที่ไม่พูดอะไรกับเย่เห้าหรัน แต่แค่สายตาเย็นชากวาดมองเขาสักพัก ก็นับว่าพัฒนาขึ้นเยอะแล้ว

ทั้งสองออกจากตระกูลเย่ อารมณ์ซาบซึ้งของเซี่ยชีหรั่นยังคงอยู่ไม่หายไป

“ ขอบคุณท่านนะ หลิน ! “ เธอพูดเบาเสียง

ผู้หญิงบ้า !

เขาจับมือเล็กของเธอโดยไม่พูดอะไร มุมปากมีรอยยิ้มที่ชั่วร้ายออกมา

“ จะขอบคุณยังไง ？จะใช้ร่างกาย ? “

“ ทำไมปากร้ายแบบนี้ ? “ เซี่ยชีหรั่นบ่น แลกกับการหัวเราะของเย่เชินหลิน อยากจะแกล้งเธอตอนนี้จริงๆ

เขาย่อตัวอุ้มเธอ ในระหว่างเสียงปฏิเสธของเธอ หลังจากลงตึก บอดี้การ์ดก็ได้เปิดประตูรถเรียบร้อยแล้ว เขายัดเธอเข้าไปในรถโดยตรง ตัวเองก็ขึ้นรถตาม

เวลานี้พอดี มือถือเขาก็มีเสียงข้อความเข้ามา

เขาเปิดดู เป็นข้อความMMS มีรูปภาพสองรูป ข้างหลังยังมีหลินหลิงที่กำลังรายงานให้เขา

บ้าจริง !

เขาแช่งในใจ คิ้วขมวดเข้ามาอย่างแน่น กวาดมองไปที่เซี่ยชีหรั่น

ตอนนี้รถเพิ่งสตาร์ท เขาสั่งออกมาด้วยเสียงต่ำ : “ จอดรถ ! “

รถหยุดลงมา เขาสั่งคนขับรถและบอดี้การ์ดด้านหน้า : “ ส่งเซี่ยชีหรั่นกลับบ้านวิวล่า ! “ พูดจบ เขาเปิดประตูรถเอง แล้วรีบลงจากรถ

“ หลิน ！ท่านไปไหน ? “ เซี่ยชีหรั่นเปิดหน้าต่างรถลง ถามเย่เชินหลิน

เห็นแต่เขาเมมปาก แล้วส่ายมือให้เธอ พูดอย่างเย็นชา : “ เธอกลับไปเถอะ ฉันจะไปทำธุระ ! “