ตอนที่ 431 สาวใช้ตัวแสบ335

ตอนที่ 431 สาวใช้ตัวแสบ335

ไห่ลี่หมินมองดูโทรศัพท์ของโม่เสี่ยวจุน ส่ายหัวอย่างจนปัญญา

“อย่าเป็นกังวลไป นิสัยของฉิงฉิง ยกขึ้นได้ก็วางลงได้ ให้เวลาผ่านไปสักพักเธอไม่ได้เห็นไอ้เจ้าหนุ่มนั้นเดี๋ยวก็จะค่อยๆลืมไปเอง” เย่เชินหลินพูดปลอบ

ประจวบเหมาะพอดีในเวลานั้น โทรศัพท์ของโม่เสี่ยวจุนก็ดังขึ้นสองครั้ง พร้อมมีข้อความติดกันสองข้อความส่งมา ข้อความหนึ่งเป็นของไห่ฉิงฉิง อีกข้อความหนึ่งเป็นของจิ่วจิ่ว

ชื่อของผู้หญิงสองคนที่อยู่ในโทรศัพท์ของเขาแบ่งเป็นจิ่วจิ่วเพื่อนของชีหรั่น ไห่ฉิงฉิงก็คือพิมพ์ทั้งชื่อและนามสกุลมาพร้อมกัน

จากจุดนี้ก็ตัดสินได้แล้วว่า คนที่เขาสนใจหนึ่งเดียวในใจเขาก็คือเซี่ยชีหรั่น

ถ้าเขาตกหลุมรักไห่ฉิงฉิงจริงๆล่ะก็ ไห่ลี่หมินก็ไม่ใช่คนที่จะไปขัดขวาง รักจริงเขาก็สนับสนุน

เดิมทีเขาไม่อยากเปิดเข้าไปอ่านข้อความของจิ่วจิ่ว ก็แค่ข้อความนั้นแสดงให้เห็นคำไม่กี่คำที่แสดงบนหน้า : ฉันคือชีหรั่น

เขาเดา โม่เสี่ยวจุนหายไปอย่างกะทันหัน เซี่ยชีหรั่นรู้สึกตัวแล้วอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาเลยคลิกเปิดอ่านข้อความนั้น

ฉันคือชีหรั่น เสี่ยวจุน ทำไมคุณไม่รับโทรศัพท์ รับโทรศัพท์ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ

น้ำเสียงรีบร้อนขนาดนี้ ไห่ลี่หมินคิดในใจว่า สิ่งที่เขาคิดถูกแล้ว

“เรื่องโม่เสี่ยวจุน เซี่ยชีหรั่นยังไม่รู้ซิน่ะ? เธออาจจะรู้สึกตัวแล้ว……” สิ้นเสียงไห่ลี่หมิน เย่เชินหลินแย่งโทรศัพท์ที่อยู่ในมือเขามา สายตามองไปที่ประโยคนั้น

เซี่ยชีหรั่นคนดี เขาไม่อนุญาตให้เธอเอาโทรศัพท์ของเธอติดต่อกับโม่เสี่ยวจุน เธอค่อยคิดหาวิธี ใช้ของจิ่วจิ่วติดต่อมา

เรื่องอย่างนี้ อาจจะไม่ใช่ครั้งนี้ครั้งเดียวซินะ?

สีหน้าของเย่เชินหลินเข้มขรึม พูดกับตัวเองในใจว่า เธอกับเขาก็หลายปีแล้ว ความรู้สึกลึกซึ้ง พบว่าติดต่อโม่เสี่ยวจุนไม่ได้อย่างฉับพลัน กระวนกระวายใจเป็นเรื่องธรรมดา อย่าหึงอย่างไม่มีเหตุผล

ถ้าเรื่องนี้เปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน เขาต้องรีบไล่กลับไปอย่างทันที ซักถามด้วยน้ำเสียงตำหนิติเตียนกับผู้หญิงคนนั้นหรืออาจจะโยนเธอขึ้นบนเตียง ลงโทษเธออย่างโหดเหี้ยม

ครั้งนี้เขาอดทนไว้แล้ว แค่ทำหน้าขรึมมองไปแป๊บหนึ่ง หลังจากนั้นก็กดแป้นพิมพ์ ตอบกลับไป : เรื่องอะไร?

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกเป็นห่วงโม่เสี่ยวจุนมากจริงๆ เมื่อเห็นเขาตอบข้อความนั้น เธอก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมานิดหนึ่ง ปล่อยลมหายใจออกมายาวๆ คิดว่าตัวเองความรู้สึกไวไปหน่อย

ทันทีหลังจากนั้น เธอก็ส่งข้อความมาอีก : เสี่ยวจุน ทำไมคุณไม่ได้อยู่ที่นั่นกับเสี่ยวหนงอา? ฉันเพิ่งโทรไปหาเธอเมื่อกี้ เธอพูดว่าพวกเราไม่สนใจเธอ เธอเสียใจมาก ช่วงนี้เธออยู่ในช่วงเวลาพิเศษ คุณดูแลเธอเยอะๆ หน่อยอย่าไปสนใจว่าเธอจะพูดอะไร เธอเป็นคนเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็ก ไม่ใช่ว่าคุณก็ไม่รู้

เย่เชินหลินขมวดคิ้วนิดหน่อย ตอบกลับเธอไปอีก : รู้แล้ว ผมจะไปอยู่

หลังจากตอบกลับไปกลับมาอย่างนี้ เซี่ยชีหรั่นรู้สึกไม่แปลกๆ พวกเขาเกือบจะไม่เคยตอบข้อความสั้นๆ แบบนี้มาก่อน

ไม่ว่าโม่เสี่ยวจุนจะยุ่งมากแค่ไหน สายโทรศัพท์ของเธอเขาก็จะรีบรับทันที

ดังนั้นที่เธอวางใจไปเมื่อกี้ก็เริ่มกังวลขึ้นอีก กดแป้นโทรออกโดยตรง โทรศัพท์ในมือของเย่เชินหลินดังขึ้นอีกครั้ง เย่เชินหลินตัดสาย ตอบเธอ : มีธุระ ไม่สะดวกรับโทรศัพท์

ตอนดึกเขามีธุระอะไรที่ไม่สะดวกรับโทรศัพท์? ความหวาดระแวงในใจของเซี่ยชีหรั่นค่อยๆเพิ่มมากขึ้น ส่งข้อความหาโม่เสี่ยวจุนอีกครั้ง พูดกับเขาโดยตรงว่า : เสี่ยวจุน รับโทรศัพท์ ให้ฉันได้ยินเสียงคุณ

เย่เชินหลินขมวดคิ้วติดกัน เขาไม่อยากให้เธอรู้ แค่ไม่อยากให้เธอทำเรื่องให้มันแย่ไปมากกว่านี้

เธอต้องขอร้องเขาเพื่อโม่เสี่ยวจุน เขารู้ เธอต้องขอร้องแน่นอน เขาแค่ไม่อยากได้ยินเธอเรียกชื่อโม่เสี่ยวจุนและก็ไม่อยากให้เธอขอร้องเขาเพื่อเขา

เขากดปิดเครื่องโทรศัพท์ของโม่เสี่ยวจุน ถ้าเธอจะกังวลใจให้เธอไปกังวลคนเดียวเถอะ เขาไม่ใจอ่อนแน่นอน!

ไห่ลี่หมินก็ไม่อยากใช้นามของโม่เสี่ยวจุนดูไห่ฉิงฉิงแล้ว ทั้งสองล้วนไม่สนใจแล้วปิดเครื่องโทรศัพท์ต่างคนต่างนั่งดื่มเป็นเพื่อนกัน

“อันนี้ก็ให้นาย!” ดื่มเหล้าเสร็จ เย่เชินหลินเอาโทรศัพท์ของโม่เสี่ยวจุนโยนให้ไห่ลี่หมิน เขาไม่อยากเห็นข้อความใดๆที่เซี่ยชีหรั่นกระวนกระวายตามหาโม่เสี่ยวจุน

ทั้งสองคนไม่ง่ายที่จะมีสถานะแบบนี้ เขาไม่อยากจัดการเธอทุกวัน เอาความสัมพันธ์กลับไปที่จุดเริ่มต้น

เซี่ยชีหรั่นส่งข้อความอีกครั้ง เงียบหายไร้ร่องรอย โทรกลับไปอีกรอบ ปิดเครื่อง

เธอยิ่งคิดยิ่งเชื่อสิ่งที่เธอคิดไม่ผิด โม่เสี่ยวจุนมีเรื่องแล้วจริงๆ เกี่ยวข้องกับเย่เชินหลินแน่ๆ

ค่ำมืดดึกดื่นแล้ว เย่เชินหลินเพิ่งจะแยกจากไห่ลี่หมิน กลับไปที่บ้านพักตากอากาศ

เซี่ยชีหรั่นสวมใส่เสื่อคลุมชุดนอนนั่งรอเขาที่เตียง ในใจของเธอกระวนกระวายใจอย่างสุดขีด แต่ว่าตอนที่เย่เชินหลินเหยียบเข้ามาในห้องนั้น เธอควบคุมตัวเองให้สงบจิตสงบใจ

ถ้าเขารู้สึกลำบากใจเรื่องโม่เสี่ยวจุน ก็เป็นเพราะเธอแน่นอนปะ ถ้าสมมติว่าเธอแสดงออกชัดเจนเกินไป ยั่วโมโหเขา ผลลัพธ์จะแย่ขึ้นไปอีกไหม?

“หลิน คุณกลับมาแล้วเหรอ?” เซี่ยชีหรั่นยิ้มเล็กต้อนรับ ยืนอยู่หน้าเขา ยื่นมือไปช่วยเขาแกะกระดุมเสื้อนอกออก

เธอเหมือนกับภรรยาที่นุ่มนวลอ่อนโยน รอยยิ้มร่าเริง แต่ว่าถ้ามองดีๆ เขาก็ยังมองเห็นอารมณ์ความรู้สึกที่อึดอัดใจบนสีหน้าของเธอได้ เธอกังวลใจผู้ชายคนนั้น

เขาจับมือเล็กของเธอไว้ มองที่หน้าของเธอนิ่งนิ่ง ไม่พูดอะไร