ตอนที่ 541 สาวใช้ตัวแสบ 445

ตอนที่ 541 สาวใช้ตัวแสบ 445

“ได้”

เย่เชินหลินพูดอย่างเชื่อมั่น

“ขอเพียงลูกของคุณเกิดก่อนความรักระหว่างเราทั้งสอง ไม่ใช่ว่าคุณลับหลังผมแล้วไปเกิดกับคนอื่น ผมก็จะรับได้ ก็เหมือนกับที่เสนาธิการหลี่สามารถยอมรับคุณนั่นแหละ หากเป็นผม ผมก็ยอมรับเหมือนกัน”

“เอาล่ะ งั้นก็คิดเสียว่าฉันเห็นแก่ตัว ฉันยอมรับไม่ได้ เย่เชินหลิน ในเมื่อฉันไม่ได้รักคุณแล้ว คุณเป็นถึงเจ้าชาย น่าภูมิใจขนาดนั้น มันคงไม่เหลือทนเกินกว่าที่จะบังคับผู้หญิงคนหนึ่งใช่ไหม?”

เย่เชินหลินไม่ได้บอกเธอ เขาคาดการณ์แต่แรกแล้วว่าเธอต้องรู้สึกอึดอัด เขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ใจดีที่สุดในโลกใบนี้ ไร้เดียงสาและถือเอาส่วนรวมเป็นหลัก เขาคิดเสมอว่าเธอรักเขารักถึงขั้นสามารถยอมรับทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาทั้งหมด เขาคิดว่าเธอจะอยู่กับเขาต่อไปโดยไม่ลังเล แม้แต่ที่จะยินยอมเป็นแม่เลี้ยงให้กับลูก

เธอไม่หลงเสน่ห์อย่างที่เขาคิดเอาไว้ เป็นที่เสน่ห์เขาไม่แรง หรือความรู้สึกรักใคร่ของพวกเขาไม่เพียงพอ?

หัวใจเขาเจ็บแล้วเจ็บอีก ท่าทีอ่อนโยนที่จะขอให้เธอยกโทษให้นั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว

ที่มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มอันเยือกเย็น แล้วเอื้อมมือไปจับที่ปลายคางของเธอ จ้องมองไปที่ดวงตาของเธอแล้วพูด "หากคุณรักผม ผมเคยพูดว่าจะไม่ปล่อยคุณไป ยิ่งคุณไม่รักผม ผมก็จะให้คุณอยู่ข้างกายผม ผมเคยพูด ว่าคุณเป็นผู้หญิงของผม ชาตินี้ต้องตกอยู่ในความครอบครองของผมแต่เพียงผู้เดียว ส่วนคนอื่นอย่าคิดแม้แต่จะมองคุณในกะพริบตาเดียว"

เขาพูดอย่างเย็นชาจนจบ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน พูดอย่างเย็นชาอีกคำว่า "คุณนอนเถอะ คืนนี้คุณได้รับความปรารถนาที่เฝ้ารอ ไม่จำเป็นต้องนอนกับผม แต่ก็อย่าปิดประตูปล่อยให้ผมอยู่ข้างนอกเพียงคนเดียว เมื่อไหร่ที่ผมต้องการคุณ ผมจะสามารถเข้าห้องนอนนี้ได้ตลอดเวลา"

ก่อนเดินออกไป เขาโทรศัพท์หาคุณหมอห่าวต่อหน้าเธอ กำชับเขาให้เตรียมยาสำหรับเซี่ยชีหรั่นไว้ให้ดี เดี๋ยวให้ส่งมาพร้อมกับจิ่วจิ่ว

หลังจากเย่เชินหลินเดินจากไป เซี่ยชีหรั่นก็มองไปรอบๆห้องนอนที่แสนจะกว้างใหญ่และเคว้งคว้างด้วยความรู้สึกหดหู่และขวัญหาย ในใจรู้สึกเศร้าเกินคำบรรยาย

เธอกำลังครุ่นคิด เธอไม่ใช่รักเขาหรือ? ความรักของเธอช่างตื้นเขินและบอบบางจริงๆ ไม่สามารถยอมรับเขารวมไปถึงลูกของคนอื่นหรือ?

ไม่ใช่ว่า ความรักคือการให้อย่างไม่มีเงื่อนไข ความรักคือการอดทนอย่างไม่มีเงื่อนไขไม่ใช่หรือ?

เขาบอกเขาว่าอย่างไรเสียเขาก็จะไม่ออกจากห้องนอนนี้ เขาก็เดินออกไปแล้ว ปล่อยให้เธออยู่กับห้องที่แสงกว้างและเงียบสงบ

ในห้องนอนนั้นยังหลงเหลือกลิ่นอายความอบอุ่นของพวกเขา เสมือนกับความสนิทสนมของวันวาน ยังคงตรึงตา มันได้สิ้นสุดแล้วหรือ?

เมื่อจิ่วจิ่วและหมอห่าวมาถึง เซี่ยชีหรั่นยังคงอยู่ในอาการงุนงง

เซี่ยชีหรั่น กลับมาสีหน้าไม่ค่อยดีนัก จิ่วจิ่ว รู้สึกกังวลเป็นเวลานาน ได้เวลาทานอาหารเย็นเธอดูออกว่าเซี่ยชีหรั่นแสร้งทำเป็นยิ้มแย้ม ดังนั้นเมื่อเห็นเธอยิ้ม จิ่วจิ่วไม่เพียงแต่ไม่วางใจ กลับกันยิ่งเป็นห่วงเธอมากขึ้น

เซี่ยชีหรั่น กล่าวคำว่าขอบคุณ เอายาจีนที่ไม่น่าดื่มนั้นดื่มลงไป รู้สึกว่ามันจะขมเฝื่อนมากกว่าปกติหลายเท่าไม่ทราบได้

หลังจากหมอห่าวกลับไป จิ่วจิ่ว ถึงจะถามเธอ "ชีหรั่น เป็นอะไรกันแน่ สามารถบอกฉันได้ไหม? ท่าทีของเธอแบบนี้ มันช่างทำให้คนอื่นเขาวางใจไม่ได้จริงๆ"

เมื่อจิ่วจิ่วกำลังเรียกชีหรั่น นั่นเป็นคำพูดในฐานะเพื่อนอย่างแท้จริง เซี่ยชีหรั่น รู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย

"จิ่วจิ่ว เธอว่า รักใครสักคนควรที่จะอดทนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาใช่ไหม? หรือแม้ว่าเขาจะมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นแล้วก็ตาม เขารักเด็กคนนั้นมาก เขาจะไปเยี่ยมเด็กคนนั้นบ่อย? และแม่ของเด็กด้วย ผู้หญิงที่รักเขาก็ไม่ควรยอมแพ้ ใช่ไหม?" ในคำพูดของเซี่ยชีหรั่นมีคำพูดซ่อนอยู่ แต่จิ่วจิ่วก็ฟังเข้าใจ

"เธอพูดอะไรนะ? เด็กอะไรนะ? มีผู้หญิงคนอื่นท้องลูกในไส้ของคุณเย่หรือ?" จิ่วจิ่วถามด้วยสายตาทั้งคู่ที่จ้องมองไปอย่างไม่น่าเชื่อ

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าอย่างขมขื่น "ใช่ มีคนท้องลูกในไส้ของเขา ท้องได้หกเจ็ดเดือนแล้ว คือส้งหลิงหลิง

"ส้งหลิงหลิง เขาทำไมไม่ไปตายซะ เลวจริงๆ" จิ่วจิ่วโกรธจนกัดฟันตัวเอง หากส้งหลิงหลิงอยู่ต่อหน้าเธอ เธอจะไม่สนว่าเขาจะท้องโตหรือไม่ เธออยากจะชกใบหน้าเขาอย่างรุนแรงเพื่อบรรเทา

ความเกลียดชัง

เมื่อทั้งสองคุยกันอยู่ในห้อง เย่เชินหลินปิดประตูขังตัวเองไว้ในห้องหนังสือ ด้านหนึ่งกำลังสูบบุหรี่อย่างจัด อีกด้านหนึ่งกำลังคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้

ครั้งที่แล้วเขาคิดว่ารองประธานส้งเป็นคนอยู่เบื้องหลัง เอาภาพถ่ายส่งให้กับเซี่ยชีหรั่น วันนี้เขาได้กำชับหลินต้าฮุยแผลงฤทธิ์ให้รองประธานส้งดู ตามที่เขาได้รู้จักกับรองประธานส้ง ตอนนี้เขากำลังยุ่งอยู่กับเรื่องการเมือง ไม่มีเวลามาจัดการเรื่องของวันนี้

จงหวีฉวนก็ไม่ทำ

อย่างนั้น ก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำสิ่งนี้ได้

ส้งหลิงหลิงสมควรตาย

เย่เชินหลินลุกขึ้นอย่างกะทันหัน บีบปากของเขาอย่างแน่นแล้วกระแทกประตูออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว......