ตอนที่ 544 สาวใช้ตัวแสบ 448

ตอนที่ 544 สาวใช้ตัวแสบ 448

ทั้งหมดก็เหมือนกับเทพนิยาย สวยงามขนาดนั้น และก็ไม่เป็นจริงขนาดนั้น

มาวันนี้ฝันของเธอใกล้จะตื่นแล้วหรือ? มีเพียงระยะห่างระหว่างประตูเท่านั้น เธอกับเขาจะไม่มีวันก้าวข้ามพ้นมันได้ จริงหรือชั่วชีวิตนี้เธอจะไม่ให้อภัยเขาแล้วหรือ?

ไม่รู้ว่าเมื่อไร บางทีอาจเป็นเพราะว่าในห้องนอนเงียบสงัดเกิน น้ำตาของเซี่ยชีหรั่นกลั้นไม่อยู่ก็ค่อยๆไหลออกมา เปียกชื้นไปทั่วหมอน

เย่เชินหลินหยิบบุหรี่จากกระเป๋ากางเกงออกมา พิงรั้วตรงข้ามประตูแล้วจุดบุหรี่ จากนั้นก็ค่อยๆสูบ

เสียงไฟแช็คดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นได้ยินแล้ว

เธอไม่ชอบเขาสูบบุหรี่ สูบบุหรี่ทำลายสุขภาพ เธออยากจะเปิดประตูมากเหลือเกิน จะแย่งบุหรี่จากมือเขามา แล้วเหยียบให้ดับอย่างแรง ก็เหมือนกับคราวที่เธอเคยหยุดยั้งเขากินเหล้าแบบนั้น

เธอลุกขึ้นนั่ง เขย่งเท้าลงจากเตียงแล้วเดินไปหลายก้าว เมื่อจะถึงประตู ก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวเดินกลับมานอนลงบนเตียง

ในที่สุดเธอก็ไม่ได้ยินเสียงเย่เชินหลินเดินจากไป แต่เธอก็บังคับตัวเองไม่ให้สนใจเขาที่ยังคงอยู่ที่นั่น

อย่างไรเสียก็ต้องจากไป คลุกคลีกันเวลานานขนาดนั้น หลังจากที่จากไปก็ต้องใช้เวลาในการทำใจ เขาใช่ เธอก็ใช่ ดังนั้นเซี่ยชีหรั่น เธออย่าใจอ่อน

บางทีเธอกัดฟันอดทนสักแป๊บ เขาก็จะเข้าใจการตัดสินใจของเธอแล้ว

เซี่ยชีหรั่นหยิบหูฟังโทรศัพท์จากตู้หัวเตียงออกมา แล้วเปิดเพลงในโทรศัพท์มือถือ เธอจะใช้วิธีนี้มาลบล้างความสนในจากเสียงด้านนอกประตู

ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีเสียงเท้าเดิน เธอก็ไม่สนใจแล้ว

เย่เชินหลินอย่างไรเสียก็ยังยืนอยู่ที่นั่น ไม่รู้ว่าที่สุดแล้วเขาสูบบุหรี่ไปแล้วกี่มวน จนกระทั่งเขาเห็นว่าซองบุหรี่ว่างเปล่าแล้ว ส่วนไหนๆของระเบียงก็เต็มไปด้วยควันบุหรี่ มุมปากเขาถึงจะยิ้มด้วยความขมขื่น

เขายังคงไม่จากไป ในสมองของเขากำลังคิดถึงความหลังที่เขาและเธอเริ่มรู้จักกันมาจนถึงเวลานี้

ขอเพียงให้เขาอดทน ไม่มีส้งหลิงหลิงและเด็กคนนั้นแล้ว พวกเขาจะต้องกลับมาเหมือนเดิม แน่นอนที่สุด เขาคิดอย่างเงียบๆ

เซี่ยชีหรั่น ครั้งนี้ผมผิดไปแล้ว ต่อไปผมจะรักคุณมากกว่านี้

เธอยังคงไม่เปิดประตู เขารู้ ว่าเธอยังไม่ยอมให้อภัย แต่ก็ไม่โทษเธอ มาถึงเวลานี้เธอยังไม่รู้ว่าเขาทำเพื่อเธอจนตัดสินใจทำแท้งเด็กคนนั้นแล้ว

ปกติแล้วเซี่ยชีหรั่นจะหลับสนิทหลังเที่ยงคืน ความเคยชินของเธอแบบนี้ เขาเข้าใจมากกว่าบุคคลอื่น

เขามองดูโทรศัพท์มือถือ ถึงเวลาที่มืดสนิทที่สุดของค่ำคืนแล้ว ตีสี่

เขาล้วงกุญแจออกมา เปิดประตูออกเบาๆ ย่องเบาเข้าไปในห้องนอน เหมือนกับหลายๆคืนแบบนั้น ค่อยๆนั่งลงข้างเตียง

เธอเลิกฟังเพลงตั้งนานแล้ว ไฟดวงใหญ่ในห้องก็ถูกเธอปิดไปแล้ว มีเพียงหลอดไฟสีส้มดวงหนึ่งที่หัวเตียงยังสว่างอยู่ ความอ่อนโยนที่อยู่ภายใต้แสงไฟ เธอหลับตาทั้งสองอย่างสนิท

ขนตาที่แสนยาวของเธอดูเหมือนว่ามีคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งติดอยู่ เจ้าตัวเล็กนี้ คงจะเสียใจมากเลย

เย่เชินหลินถอนหายใจอย่างแรง แล้วก็ถอดรองเท้าปีนขึ้นบนเตียงอย่างอ่อนโยน แล้วกอดเธอไว้ในอ้อมกอด

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้หลับ เธอรู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้จากไป ดังนั้นเธอจึงไม่ได้หลับทั้งคืน เมื่อตอนเขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด ท่าทีที่ดึงเธออย่างอ่อนโยนแบบนั้น ใจเธอเหมือนกับจะสลายแล้ว

เย่เชินหลินไม่รู้ว่าเธอยังไม่หลับ ปกติทุกครั้งที่ผ่านมาเขาเข้าห้องนอนในเวลานี้ เธอหลับลึกมาก ไม่เคยรู้เลยว่าเขาเคยเข้ามา

เขารู้เพียงว่าคืนนี้เธอก็เหมือนกับเมื่อก่อน

ดึกดื่นเงียบสงัด ตอนที่เธอหลับอยู่ ในที่สุดเขาก็ได้กระซิบบอกอะไรเธอบางอย่างได้แล้ว

เขากอดเธอไว้อย่างแน่นหนามาแนบกับอกข้างหน้าเขาไว้ ปกติแล้วเสียงกระซิบจะเบา “เต็มใจที่จะจากไปจริงๆหรือ?”

เพียงประโยคเดียว ใจของเซี่ยชีหรั่นก็เจ็บปวดอีกที จมูกรู้สึกปวดแสบแรงขึ้นมาทันที มีความรู้สึกแบบว่าอยากจะหลั่งน้ำตาด้วยแรงกระตุ้น

เธอไม่รู้ว่าจะบังคับตัวเองอย่างไร ยับยั้งตัวเองถึงจะรักษาการหายใจที่ปกติได้

ยังดีที่เขาไม่ได้พูดอะไรมาก แท้จริงแล้วเขาเองก็ไม่อยากให้เธอได้ยินเสียงเขาอยู่แล้ว

มือที่ใหญ่ของเขาค่อยๆวางบนผมของเธอ ก็เหมือนกับหลายคืนแบบนั้น คลำด้วยความอ่อนโยนไปสักครู่ ร่างกายเล็กๆอันอบอุ่นของเธอ ฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นหอมที่ทำให้เขาหลงใหล นั่นมันเป็นกลิ่นที่เขาชอบที่สุด

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆด้วยความโลภ ราวกับว่าทำเช่นนี้ เหมือนจะทำให้เขารู้สึกสบายใจ

เซี่ยชีหรั่น ที่รัก อยากจะปลุกคุณให้ตื่นมาแล้วบอกกับคุณว่า เด็กคนนั้นไม่มีแล้วนะ แต่ผมรู้ ผู้หญิงอย่างคุณไม่อยากรับรู้ข้อมูลของเด็กที่ถูกทำแท้ง สำหรับคุณแล้ว จะต้องรู้สึกว่ามีเด็กอยู่ คุณไม่สามารถทนอยู่ได้ เด็กไม่อยู่แล้ว คุณก็รู้สึกว่ามันโหดร้ายเกินไป

บางทีอีกสองวันผมอาจจะบอกข้อมูลนี้กับคุณ แต่ว่าตอนนี้ไม่ได้ ตราบใดที่ยังไม่ได้ผ่าตัด ก็ไม่สามารถถือได้ว่าเป็นเรื่องที่แน่นอน รอยืนยันแล้ว ค่อยพูด

เย่เชินหลินรับปากเธอ ว่าตอนกลางคืนเธอสามารถได้สิ่งที่ต้องการคือนอนคนเดียว ดังนั้นเขาแค่กอดเธอเพียงครู่เดียว ได้ยินเสียงหายใจของเธอเท่ากันมาก เขาก็ลุกขึ้นแล้วจากไป

เขาเพียงแค่ไม่รู้ว่า ช่วงเวลาที่ปิดประตูนั้น น้ำตาของเซี่ยชีหรั่นก็กลั้นไม่อยู่แล้ว......

เช้าวันที่สอง เซี่ยชีหรั่นไม่ได้ออกไปทานอาหารเช้า เธอใช้ท่าทีบอกกับเย่เชินหลินว่าเธอตัดสินใจที่จะจากไป

แม้ว่าเขาจะบังคับให้เธออยู่ที่บ้านพักก็ตาม เธอก็จะไม่พบหน้าเขา แม้ว่าเขาจะบังคับเธอให้พบหน้า เธอก็จะไม่ยิ้มแย้มให้เขา