ตอนที่ 550 สาวใช้ตัวแสบ454

ตอนที่ 550 สาวใช้ตัวแสบ 454

“อืม” เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า น้ำตาไหลลงไม่หยุด

เย่เชินหลินกอดเธอไว้อย่างอ่อนโยน เธอน้ำตาไหล แต่ในใจของเขาเหมือนเลือดกำลังไหล

กอดไว้นานพอสมควร เซี่ยชีหรั่นไม่มีท่าทีจะสงบลงได้

เย่เชินหลินจับไหล่ของเธอไว้ ขยับตัวเธอออกห่างเล็กน้อย มองเธออย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องร้องแล้ว เด็กโง่ ฉันไม่ดีเอง ฉันไม่รู้จริงๆว่าต้องทำอย่างไรให้เธอมีความสุขทุกๆวัน”

อย่างไรแล้วเธอก็ไม่มีทางมีความสุขได้ เพราะเธอรักเขา แล้วเธอจะมีความสุขได้อย่างไร

ก็เหมือนหลายวันที่ผ่านมา ตั้งแต่รู้เรื่องส้งหลิงหลิงกับลูกของเธอ เธอก็รู้สึกไม่สบายใจทุกนาที

เวลาสามารถรักษาบาดแผลนี้ได้หรือ

ในจุดนี้เธอไม่รู้จริงๆ เธอหมดความ เธอไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ยังมีน้ำตาอยู่บนใบหน้าของเธอ เย่เชินหลินก้มลงค่อยๆจูบที่น้ำตาของเธอ

เขาอยากจะจูบเธอ เพื่อเก็บความทรงจำที่สวยงามของเธอไว้ เซี่ยชีหรั่นกัดริมฝีปาก อยากจะผลักเขาออก สาเหตุสุดท้ายเพราะจะจากกันแล้วก็เลยไม่ได้ทำ

เธอค่อยๆหลับตาลง จูบของเย่เชินหลินเลื่อนจากใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอไปที่ริมฝีปากของเธอ กดลงไปเบาๆอย่างอ่อนโยน

ณ วินาทีนั้น เซี่ยชีหรั่นหัวใจเต้นรัว แต่ความเจ็บปวดนั้นทำให้หายใจไม่ทั่วท้อง

เย่เชินหลินกอดเธอไว้แน่น จูบเธออย่างดุเดือด พวกเขาจูบกันอย่างเมามันด้วยอารมณ์ที่สิ้นหวัง การสื่อสารด้วยริมฝีปากและฟันทุกครั้งเป็นการบอกว่าถึงความไม่เต็มใจและเสียใจ

ร่างกายของเขาตอบโต้อย่างรุนแรง เขาต้องการที่จะมีเธออีกครั้ง แต่เขาไม่อยากให้เธอรู้สึกว่าความรักที่เขามีต่อเธอนั้นเกิดจากร่างกายเท่านั้น

เขาควบคุมตัวเองไว้ ผลักเธอออก พูดด้วยเสียงแหบ “พอแล้ว คุณนอนพักอีกสักพักนะ ถ้าเช้าแล้วคุณอยากไปคุณก็ไปได้เลย คุณก็สามารถอยู่ต่อได้ ถ้าคุณเต็มใจ คุณกลับมาได้ตลอดเวลา ไม่ว่าคุณจะกลับมาเมื่อไหร่ คุณก็ยังคงเป็นเจ้าของของที่นี่ หนึ่งเดียวเท่านั้น”

พูดจบ เย่เชินหลินลงจากเตียง ใส่รองเท้า แล้วเปิดประตูออกไป

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้ร้องไห้ เธอเกร็งหลัง แล้วพูดกับตัวเองว่า ในเมื่อจะไป ก็อย่าได้ลังเลอะไรอีก อย่ากังวลอะไรอีก

เธอจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธอ เธอจะมีธุรกิจของตัวเอง ชีวิตคนเราไม่ได้อยู่กับความรักเพียงอย่างเดียว เธอไม่อยากเกี่ยวข้องกับความรักอีก เพราะมันเจ็บปวดเกินไป

เธอจะใช้เวลากับแม่ให้มากๆ รอเธอมีกำลังมากพอ เธอก็จะสามารถช่วยเหลือคนอื่นได้มากขึ้น เช่นเด็กกำพร้าที่น่าสงสารเหล่านั้น

เมื่อคิดอย่างนี้ เธอดูเหมือนจะรู้สึกดีขึ้น

เย่เชินหลินไปที่ห้องหนังสือ เขานั่งเงียบๆในห้องหนังสือ คิดหลายๆเรื่อง

สุดท้ายหยิบปากกาบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ขึ้นมา เขียนหนังสือโอนทรัพย์สินที่เขียนด้วยลายมือหนึ่งฉบับ เขาเอาทรัพย์สินส่วนตัว ไม่ว่าจะเป็น

สังหาริมทรัพย์หรืออสังหาริมทรัพย์ แบ่งให้เซี่ยชีหรั่นอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง

เรื่องนี้ หลังเลิกงานเขาจะให้หลินต้าฮุยไปจัดการให้

ในใจของเขา เซี่ยชีหรั่นเป็นภรรยาของเขา ตามกฎหมายการแต่งงานใหม่ ทรัพย์สินก่อนแต่งงานไม่ต้องแบ่ง แต่สำหรับเขาแล้ว ทรัพย์สินไม่ใช่สิ่งที่สำคัญอะไร

เขาเป็นผู้ชาย เขาสามารถเริ่มต้นสร้างเนื้อสร้างตัวได้เสมอ ไม่มีเงินไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

แต่ผู้หญิงของเขาไม่เหมือนกัน ถ้าเลิกกับเขาแล้ว เขาต้องการที่จะอยู่รอด ต้องยืนขึ้นอีกครั้ง เขาจำเป็นต้องมีกำลัง ในอนาคตจะได้ไม่ต้องถูกคนอื่นควบคุม

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้นอนต่อ เธอตื่นมาแต่เช้า จัดของที่เก็บแล้วอีกรอบ สุดท้ายเธอก็หยิบกระดาษโน้ตในลิ้นชัก คัดลอกเบอร์โทรศัพท์ทั้งหมดในโทรศัพท์แล้วเก็บไว้ในกระเป๋า ปิดโทรศัพท์แล้วเก็บไว้ในลิ้นชัก

หลังจากทำทั้งหมดนี้แล้ว เธอนั่งบนเตียงคิดถึงอนาคตของเธอ

เธอจะไม่กลับไปทำงานที่บริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ปอีกแล้ว ดังนั้นเธอจะต้องหางานใหม่ ไปเริ่มต้นที่อื่นใหม่ สำหรับเธอแล้วเป็นเรื่องยากพอสมควร เพราะเรื่องของโม่เสี่ยวจุน ทำให้เธอไม่ได้รับประกาศนียบัตร

สมัยนี้บริษัทที่ดีๆ ถ้าไม่มีวุฒิการศึกษาเขาก็จะไม่รับเข้าทำงาน

โชคดีถึงเธอไม่ได้รับประกาศนียบัตรจากวิทยาลัย แต่วุฒิมัธยมปลายยังมี อย่างน้อยเธอก็หาที่ที่จะเริ่มต้นจากศูนย์ ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย

เซี่ยชีหรั่นคิดถึงสิ่งนี้ จึงสามารถออกจากความเศร้าที่มีต่อเย่เชินหลินได้

คิดอยู่คิดอยู่ ก็กลับไปที่ตัวเขาอีกครั้ง เธอก็บังคับให้ตัวเองไปคิดเรื่องอื่นต่อ

เวลาอาหารเช้า จิ่วจิ่วมาเคาะประตู ขณะนั้นเซี่ยชีหรั่นก็แต่งตัวเปลี่ยนชุดที่พร้อมจะออกไปข้างนอกเรียบร้อยแล้ว

“ชีหรั่น คุณร้องไห้เหรอ เขารังแกคุณ” จิ่วจิ่วถามด้วยความโกรธ

เซี่ยชีหรั่นยิ้มแล้วส่ายหน้า “ไม่นะ ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ เขาไม่เพียงแต่ไม่ได้รังแกฉัน ยังยอมให้ฉันไปจากที่นี่ด้วย”