ตอนที่ 586 สาวใช้ตัวแสบ 490

ตอนที่ 586 สาวใช้ตัวแสบ 490

“เขายังไม่ยอมอีกหรือ? ดูเหมือนว่าเขาอยากจะอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย สมน้ำหน้าเขา เธออย่าไปสนใจเขา ให้เขาห่างไกลได้เท่าไรยิ่งดี” ด้วยอารมณ์โกรธเย่เฮ่าหรันดุด่าไปประโยคหนึ่ง

“พ่อ ท่านอย่าโกรธเขาเลย เขาก็ลำบากไม่น้อย” เซี่ยชีหรั่นเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงต่ำๆ ฝู้เฟิ่งหยีถอนหายใจ แล้วแตะที่มือของเซี่ยชีหรั่น แล้วพูดว่า “เธอต้องการให้แม่ช่วยอะไร เธอก็บอกมาเถอะ”

“แม่ ท่านสามารถพาฉันไปที่บ้านพักไหม? เขาไม่ให้ไป” เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าเย่เชินหลินต้องเชื่อฟังคุณแม่ ดังนั้นหากไปบ้านพักกับคุณแม่ของเขา เขาจะห้ามเธอไม่ได้

“ได้ แม่จะพาเธอไปเดี๋ยวนี้เลย ท่านเย่ คุณเรียกแท็กซี่กลับเองนะ รถของคุณให้ฉันใช้ก่อน” ฝู้เฟิ่งหยีพูดจบ แล้วก็จูงมือเซี่ยชีหรั่นลุกขึ้น

โม่เสี่ยวหนงฟังพวกเขาสนทนาอย่างเงียบๆ โดยไม่ได้ขัดจังหวะ

เมื่อเห็นว่าเซี่ยชีหรั่นจะไปแล้ว เธออยากจะเสนอหน้าต่อหน้าเย่เฮ่าหรันเขาสองสามีภรรยา ก็เลยลุกขึ้นตาม และพูดอย่างรีบร้อนว่า “พี่ รอก่อน ฉันจะไปบ้านพี่ด้วย คุณส้งคนนั้นมีความคิดแยบยลมาก ฉันเกรงว่าเธอจะทำให้พี่ลำบากใจ ฉันอยู่เคียงข้างพี่ก็จะได้ดูแลพี่ด้วย”

“เธอว่าอะไรนะ? ส้งหลิงหลิงอยู่ที่บ้านพักหรือ?” เย่เฮ่าหรันถามด้วยคิ้วขมวด โม่เสี่ยวหนงพยักหน้า กำลังจะพูดว่าใช่ เซี่ยชีหรั่นรีบส่งสายตาด้วยการขยิบตาให้เธอ ไม่ให้เธอพูด

ได้ยินว่าสุขภาพของเย่เฮ่าหรันกระตุ้นด้วยอารมณ์โกรธไม่ได้ เธอจึงไม่กล้าบอกให้เขารู้มากเกินไป

“พ่อ ท่านอย่าไปฟังเสี่ยวหนง เธอได้ยินมาผิด”

“ไร้สาระ ชักจะกำเริบเสิบสานแล้ว ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเรื่องของตระกูลเย่มีแต่เย่เชินหลินคนเดียวที่ตัดสินใจเอง” เย่เฮ่าหรันโกรธจนตบโต๊ะชาไปสองครั้ง ใช้เวลาตั้งนานถึงจะสงบสติอารมณ์

ฝู้เฟิ่งหยีรีบปล่อยมือเซี่ยชีหรั่น โน้มตัวเข้าเกลี้ยกล่อมเขา

“ท่านเย่ คุณอย่าทำแบบนี้ เราคุยกันแล้วไม่ใช่หรือว่าจะไม่โกรธลูกขนาดนี้?” เธอลูบหน้าอกของเย่เฮ่าหรันเบาๆ จ้าวเหวินอิงรีบใช้ให้แม่บ้านให้ไปรินน้ำมา เธอเองก็เกลี้ยกล่อมอยู่ข้างๆ

“ท่านประธานเย่ คุณสงบสติลงบ้างนะค่ะ”

“พ่อ ไม่ต้องกังวลนะคะ เรื่องราวไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิด ท่านสงบสติอารมณ์แล้วฉันจะค่อยพูดให้ท่านฟัง” เซี่ยชีหรั่นก็ยืนอยู่เหนือโซฟาอีกฝั่งคอยปลอบโยน

สีหน้าของเย่เฮ่าหรันบวมแดง มือที่สั่นรับน้ำจากจ้าวเหวินอิงที่ส่งผ่านมาจากแม่บ้าน หลังจากที่ดื่มไปสองคำเขาถึงจะค่อยๆสงบลงบ้าง

ช่วงนี้สุขภาพเขาก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เมื่อก่อนถึงแม้ว่าเขาเป็นคนอารมณ์ร้อน ไม่คุ้มที่มาโกรธเพียงเล็กน้อยแล้วมีอาการตอบสนองหนักแบบนี้

“แม่ พวกเราพาพ่อไปหาหมอที่โรงพยาบาลเถอะ” เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ

เย่เฮ่าหรันที่สงบสติลงมาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำๆว่า “ไม่ไปหาหมอ ไปบ้านพักเดี๋ยวนี้ ใครหน้าไหนก็อย่ามาขวาง ฉันจะไปดูเย่เชินหลินด้วยตาตนเองว่าที่สุดแล้วจะสามารถทำเรื่องบัดซบได้มากขนาดไหน ”

ฝู้เฟิ่งหยีรู้ดีว่าในเวลานี้ได้แต่เพียงทำตามความคิดของเขา เธอปลอบโยนเขาอยู่ข้างๆ “โอเค คุณบอกไปพวกเราก็จะไป แต่ว่าคุณต้องรับปากฉัน คุณสอนลูก ดุด่าเขา ทุบตีเขา ฉันก็ไม่ขัดข้อง คุณบันดาลโทสะอีกไม่ได้แล้วนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ให้คุณไปด้วย”

อย่างไรก็ตามเย่เฮ่าหรันก็เป็นถึงผู้ว่าราชการมณฑล เวลาโกรธขึ้นมา ระงับความโกรธก็เร็ว

เรื่องนี้ เขาได้ยอมรับอย่างรวดเร็ว ต่อมาก็เป็นเรื่องที่เย่เชินหลินทำเกินไป เขาก็ควรที่จะสงบสติอารมณ์ลงแล้ว

“ไปเถอะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

หลายคนนั่งรถของเย่เฮ่าหรันไปยังบ้านพักเย่เชินหลินที่ตั้งอยู่ชานเมือง พอถึงหน้าประตูบ้านพัก แต่กลับเห็นประตูปิดแน่นสนิท รถได้ถูกบังคับให้หยุดทันที

ฝู้เฟิ่งหยีลดกระจกรถลง จ้องมองไปที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้วยอารมณ์ที่จริงจัง แล้วออกคำสั่งไปคำหนึ่งว่า “เปิดประตู”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้เห็นโม่เสี่ยวหนงด้านข้างคนขับแล้ว คิดเดาว่าในรถอาจจะยังมีเซี่ยชีหรั่นอยู่ พวกเขาทำให้ลำบากใจจริงๆ

เย่เชินหลินเคยกำชับแล้ว หากใครปล่อยให้เซี่ยชีหรั่นเข้าประตูมา ใครคนนั้นก็สามารถกลับบ้านได้แล้ว

แต่คราวนี้เซี่ยชีหรั่นมาพร้อมกับนายหญิง ควรทำอย่างไรดี?

......

“เปิดประตู” ฝู้เฟิ่งหยีออกคำสั่งอีกครั้งหนึ่ง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินขึ้นมาข้างหน้า ขอโทษด้วยความเคารพ “ขอโทษครับ ท่านนายหญิง คุณเย่สั่งพวกเราไว้ว่าคุณหนูเซี่ยไม่สามารถเข้าไปในบ้านพักได้ ไม่อย่างนั้นจะไปพวกเราออก”

ปกติแล้วมีแขกมาเยี่ยมบ้านตระกูลเย่ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เฝ้าหน้าประตูจะเข้าไปรายงานให้กับพ่อบ้านทราบ รอให้พ่อบ้านรายงานกับเย่เชินหลินแล้วถึงจะตัดสินใจปล่อยผ่าน

ฝู้เฟิ่งหยีเป็นแม่ของเย่เชินหลิน ไม่ถือว่าเป็นแขก เขาเคยกำชับเป็นพิเศษว่า หากแม่ของเขามา ต้องปล่อยผ่านไปทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกห้ามไว้นอกประตู ฝู้เฟิ่งหยีคิ้วขมวด เซี่ยชีหรั่นดึงมือเธอเอาไว้ ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงเบาๆว่า “แม่ ท่านอย่าโกรธเลยนะ หลินไม่ได้เจาะจงต่อต้านท่าน เขาเพียงแค่ไม่ต้องการให้ฉันเขาไป”

ฝู้เฟิ่งหยีตบมือเธอเบาๆ ส่งสัญญาณว่าเธอไม่เป็นไร

“พูดแบบนี้ เธอคิดว่าฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะไล่เธอออกอย่างนั้นหรือ?” ฝู้เฟิ่งหยีถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอย่างเย็นชา

สีหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอึดอัดบ้างเล็กน้อย แต่ก็อธิบายด้วยความเคารพว่า “ขอโทษด้วยครับนายหญิง อย่างไรก็ตามพวกเราได้ถูกคุณเย่จ้างมา จึงจำเป็นต้องฟังคำสั่งของเขาครับ พวกเราก็ทราบดีว่าขัดใจท่านนายหญิงไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง แต่พวกเราต้องหาเลี้ยงครอบครัว ขอท่านได้โปรดให้อภัยพวกเราด้วย”