ตอนที่ 633 สาวใช้ตัวแสบ 537

ตอนที่ 633 สาวใช้ตัวแสบ 537

เซี่ยชีหรั่นนอนหลับลึกมาก บางครั้งมือของเธอก็วางทาบลำตัว เนื่องจากหาร่างกายที่อบอุ่นไม่เจอ บางครั้งคิ้วของเธอก็ขยับเล็กน้อย

เมื่อเย่เชินหลินเห็นท่าทางของเธอ ก็ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกภายในใจที่เจ็บปวด

เขาขึ้นเตียงแล้วนอนอยู่ข้างๆเธอ แล้วโอบกอดร่างกายของเธอไว้ในอ้อมกอดของเขา

เขาอยากจะพูดกับเธอดีๆสักสองสามประโยค อยากจะขอโทษเธอสักหมื่นครั้ง พรุ่งนี้เธอจะต้องเผชิญหน้าแล้ว และเขาก็ไม่สามารถที่จะอยู่เคียงข้างเธอได้

เย่เชินหลิน แกนั้นใช้ไม่ได้เลยนะ！ คุณดูสิว่าคุณทำให้ผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างแกต้องรู้สึกน้อยใจเพราะไม่ได้รับความเป็นธรรมขนาดไหน เขากำหมัดแน่น กล่าวโทษตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า จากนั้นก็โอบกอดเซี่ยชีหรั่นไว้แน่น

เขาจูบผมของเธอเบาๆ จูบเธอนับครั้งไม่ถ้วน จากนั้นก็ย้ายมาจูบที่หน้าผากของเธอ ขนตาของเธอ จมูกของเธอ และริมฝีปากจุ๋มจิ๋มของเธอ

กลัวว่าจะทำให้เธอตกใจตื่น ดังนั้นเขาจึงทำอย่างอ่อนโยน

เมื่อจูบได้สักพัก เขาก็ลุกขึ้นอย่าง ไร้ความปรานี

หากเขาต้องการจะจากไป ก็ต้องรีบจากไปก่อนพระอาทิตย์จะขึ้น

เมื่อเย่เชินหลินออกมา ไห่ลี่หมินก็ก้าวออกไปถามเขาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า：“คุณได้รับบาดเจ็บ มาที่นี่ได้อย่างไร หากส้งหลิงหลิงไปหาคุณแล้วไม่เจอจะทำยังไง ？แล้วคุณจะจัดการทางนั้นยังไง？”

“ท่านส้งไม่สบายกะทันหัน แม่ของเธอก็เลยโทรศัพท์เรียกตัวส้งหลิงหลิงกลับไป เกรงว่าจะเป็นการเจอหน้ากันครั้งสุดท้าย”เย่เชินหลินพูดขึ้นอย่างเย็นยะเยือก ไห่ลี่หมินเม้มริมฝีปากอย่างใจจืดใจดำ จากนั้นตบไปที่บ่าของเย่เชินหลิน“เจ้าหมอนี่ โหดจริงๆ แต่ว่าก็สมน้ำหน้าเขาจริงๆ ใครใช้ให้เขาอบรมสั่งสอนลูกเช่นนี้ล่ะ หากไม่เอาชีวิตเขาล่ะก็ คงถูกเอาเปรียบมากเกินไป”

“ตาต่อตา ฟันต่อฟัน”เย่เชินหลินกล่าวขึ้นอย่างเรียบเฉย

เนื่องจากในท้องของส้งหลิงหลิงนั้นมีลูกของเขาอยู่ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่สามารถที่จะทำใจลงมือกับเธอได้ แต่รองประธานส้งนั้นไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดๆกับเขา สำหรับเขาแล้วเขาจะไม่ยอมใจอ่อนอย่างแน่นอน

“ผมยกเธอให้กับคุณแล้ว ทะนุถนอมหน่อยละกัน” คำพูดร้อยพันคำที่อยู่ภายในใจของเย่เชินหลินนั้นร้อยเรียงกันเหลือเพียงการฝากฝังเพียงประโยคเดียว เขาตบไหล่ของไห่ลี่หมิน จากนั้นก็เหลือบมองบาดแผลที่ปรากฏอยู่บนแขน

เพราะเรื่องของเขาทำให้ไห่ลี่หมินได้รับบาดเจ็บ แม้ว่าจะเป็นแค่แผลเล็กๆน้อยๆ แต่ความเจ็บนั้นต้องมีอย่างแน่นอน

“ผมไม่ใช่ผู้หญิงเสียหน่อย ที่คุณจะต้องสนใจ” ไห่ลี่หมินยิ้มอย่างไม่แยแส และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า：“รีบไปเถอะ อย่ารอให้ฟ้าสางเลย”