ตอนที่ 672 สาวใช้ตัวแสบ 576

ตอนที่ 672 สาวใช้ตัวแสบ 576

ในเวลานี้หลินหลิงดูเหมือนจะมีสติเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าของเขาอีกสักครู่ แล้วพูดว่า “คุณคือไห่ลี่หมิน”

“ใช่ ฉันคือไห่ลี่หมิน อยากจะพูดอะไรก็พูดสิ” ไห่ลี่หมินพูดเสียงต่ำ คิดในใจ สงสัยสาวคนนี้จะบอกความจริงตอนที่เมา บอกเขาว่า ทำไมเธอถึงไม่ชอบเขา

“ฉันไม่อยากจะคุยกับคุณ คุณช่วยเปลี่ยนใครก็ได้มาคุยกับฉันหน่อย ฉันเกลียดคุณ” ทันใดนั้นหลินหลิงก็ขมวดคิ้ว ขอร้องด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

ไห่ลี่หมินรู้สึกตลก เธอเป็นคนดึงเขาไว้ว่าจะคุยด้วย แต่ตอนนี้กลับมาโทษเขา

คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงนะ แถมเป็นผู้หญิงที่กำลังเมาด้วย เขาจะไม่ถือสาละกัน

เขาแค่แตะจมูก จากนั้นจงใจโน้มตัวเพื่อเข้าใกล้เธอ

เขาก็มีด้านไม่ดีเช่นกัน รับไม่ได้ที่จะมีคนมาพูดว่าเกลียดเขา

เขาพุ่งเข้าหาใบหน้าของหลินหลิง เขาอธิบายไม่ถูกว่าเพราะอะไร ราวกับจงใจพยายามยั่วยวนเธอ ดวงตาจ้องมองที่ใบหน้าของเธอ ถามเธอด้วยเสียงต่ำ “คุณสามารถบอกฉันได้ไหมว่าทำไมคุณถึงเกลียดฉัน”

ท่าทางเช่นนี้ คำพูดเช่นนี้ ที่สำคัญคือลมหายใจของเขา ทำให้ใจของหลินหลิงไม่สามารถสงบได้อีกต่อไป

เธอหลีกเลี่ยงการจ้องมองของเขาด้วยความตื่นตระหนก พึมพำในปาก “เพราะคุณไม่ใช่คน คุณคือสัตว์ร้าย”

“ฉันเป็นสัตว์ร้ายอย่างไร”ไห่ลี่หมินขมวดคิ้วแล้วถามเธอ

ถ้ารู้ว่าออร่าของไห่ลี่หมินคนธรรมดาไม่สามารถสู้ได้ เขาถามเธออย่างจริงจัง หลินหลิงแอบตื่นตระหนกอยู่เล็กน้อย

แต่นึกถึงการกระทำของเขาในคืนนั้นแล้ว เธอรู้สึกว่าการที่ว่าเขาเป็นสัตว์ร้ายนั้นไม่ได้มากเกินไปเลย เขาไม่เพียงแต่เป็นสัตว์ร้าย แต่เขาเป็นสัตว์ร้ายตัวจริง

พอคิดถึงจุดนี้ สมองของหลินหลิงควบคุมไม่อยู่ ก็เลยพูดความในใจออกมาจนหมด

“คุณคือสัตว์ร้าย แล้วยังเป็นสัตว์ป่าด้วย”

“คุณพูดอีกครั้งซิ ฉันเป็นสัตว์ร้ายและเป็นสัตว์ป่ากับคุณอย่างไร” ไห่ลี่หมินกัดฟันถาม

ทั้งๆที่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังเมาไม่มีสติ เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะเค้นถาม และจะต้องถามให้ได้ ตอนกลางวันเธอกลัวและตื่นตระหนกเมื่อเห็นเขา บ่งบอกว่าเธอไม่ได้พูดไปเรื่อย แต่เธอคิดว่าเขาเป็นเช่นนั้นจริงๆ

“คุณ......ฉันไม่บอกคุณ อย่างไรก็ตามคุณก็คือสัตว์ร้ายและสัตว์ป่า” หลายวันที่ผ่านมานี้สิ่งที่หลินหลิงพูดกับตัวเองมากมายเหล่านั้นจะให้ไห่ลี่หมินรู้ไม่ได้นะ ให้เขารู้ไม่ได้

ดังนั้นในเวลานี้เธอยังเก็บคำพูดของเธอไว้ ไม่พูดออกมา แต่ไม่พูดก็รู้สึกไม่สบายใจ ก็อยากประณามเขา ก็เลยต้องทำเป็นเอาแต่ใจแล้วต่อว่าเขาไปเช่นนี้

“รู้หรือไม่ว่าอะไรคือสัตว์ร้าย อย่าพูดไปเรื่อยนะ” ไห่ลี่หมินอยากรู้คำตอบ จึงยิ่งอยู่ยิ่งขยับเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น จนเกือบจะโดนตัวเธอแล้ว

เธอน่าจะฉีดน้ำหอมมา ไม่ฉุน เป็นกลิ่นอ่อนๆ ยิ่งใกล้ก็ยิ่งได้กลิ่นหอมพิเศษนั้น

“รู้สิ ก็คุณไง”

ดวงตาที่พร่ามัวของหลินหลิงกำลังจ้องมองไห่ลี่หมิน ริมฝีปากแดงเปิดขึ้นเล็กน้อย เซ็กซี่และอ่อนโยนเกินบรรยาย

การควบคุมตนเองของไห่ลี่หมินพังทลายลงในวินาทีนี้ เธอบอกว่าเขาเป็นสัตว์ร้ายไม่ใช่หรือ ทั้งๆที่เขาไม่เคยทำอะไรเธอเลย แต่เธอกลับบอกว่าเขาเป็นสัตว์ร้าย ได้ เช่นนั้นก็ให้เธอได้รับรู้ว่าอะไรคือสัตว์ร้ายตัวจริง

ทันใดนั้นเขาก็กดลงบนตัวเธอ ริมฝีปากที่ร้อนเป็นไรกดลงบนปากของหลินหลิง ช่วงเวลาที่ริมฝีปากสัมผัสกัน ราวกับว่ามีประกายไฟกะพริบ หลินหลิงควรจะหลีกเลี่ยง

แต่เธอไม่มีความกล้าพอที่จะหลบ ยิ่งกว่านั้นคือ เธอหลับตาลง จูบเขากลับ

การไม่ขัดขืนของผู้หญิง แล้วยังจูบกลับอีก สิ่งนั้นเรียกว่าการควบคุมตนเอง เหมือนไห่ลี่หมินได้จากไปไกลแล้ว คุณเรียกฉันว่าสัตว์ร้าย เรียกฉันว่าสัตว์ป่า ฉันอยากรู้ว่าต่อไปคุณจะกล้าเรียกแบบนี้อีกไหม

……

ตอนดึก คืนนี้ไม่มีพระจันทร์ มืดไปหมดทุกที่

ในความมืด ในวิลล่าตระกูลเย่ชายและหญิงคู่หนึ่งกำลังเปิดประตูบ้านหลังใหญ่อย่างเงียบ ๆ ในมือของผู้ชายมีกุญแจที่เตรียมไว้แล้ว คนสองคนเดินเข้ามาในที่มืด ตั้งใจฟัง บ้านหลังใหญ่ทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบ

เย่เชินหลินไม่อยู่ ชั้นสองมีแค่ส้งหลิงหลิงพักอยู่คนเดียว ก่อนออกเดินทางเย่เชินหลินได้กำชับ หลังฟ้ามืด ยกเว้นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ปฏิบัติหน้าที่ในบ้านหลังใหญ่ ห้ามทุกคนเข้าออกบ้านหลังใหญ่โดยเด็ดขาด

หลิวเสี่ยวเจียวยังคงพาชายคนนั้นขึ้นไปชั้นบนในความมืดด้วยความชำนาญทาง ขึ้นไปชั้นสอง

ในมือของเธอถือของอยู่หนึ่งอย่าง เตรียมไว้เพื่อลูกของส้งหลิงหลิงโดยเฉพาะ

ส้งหลิงหลิง คุณก็มีวันนี้ได้เช่นกัน คุณร้ายสิ ผลกรรมของคุณกำลังมา หลิวเสี่ยวเจียวคิดในใจ ในความมืด ดวงตาของเธอดุร้ายกว่าปกติ

เธอเคยคิดว่า ถ้าวันใดประธานจงออกคำสั่ง เธอจะลงมือกับส้งหลิงหลิงอย่างไม่ลังเลเลย

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง แน่นอนเธอก็จะไม่ลังเลใจ