ตอนที่ 678 สาวใช้ตัวแสบ 582

ตอนที่ 678 สาวใช้ตัวแสบ 582

ส้งหลิงหลิงพยายามหาเรื่องคุย แต่ก็กลัวเย่เชินหลินไม่ชอบเรื่องที่นางหามาพูด

หากตอนนี้เธอไม่อคติจนเกินไป ไม่ไปคิดว่าสักวันหนึ่งเธอจะสามารถทำให้เย่เชินหลินเปลี่ยนใจ บางทีหนทางต่อไปของเธอคงไม่เดินไปแบบนั้น

หากนางสามารถคิดได้ว่า คนบางคนในเมื่อรักแล้วก็คือรัก ไม่รัก ต่อให้พยายามเข้าใกล้แค่ไหน เขาก็ไม่รัก แทนที่จะจับมือคนที่คุณรักอย่างไร้ศักดิ์ศรี ทำไมไม่หยุดและชื่นชมคนที่ตกหลุมรักตัวเอง

ถอยสักก้าวหนึ่ง ทะเลก็กว้าง ท้องฟ้าก็ปลอดโปร่ง นี่ก็คือหลักการหนึ่ง

เย่เชินหลินดูออกว่าส้งหลิงหลิงคิดอะไรอยู่ เขาไม่ชอบสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง

ที่จริงเขาอยากพูดกับเธอว่า ไม่ว่าคุณจะทำอย่างไร ผมก็ไม่มีวันรักคุณ คิดไปคิดมา ก็รู้สึกว่าพูดกับเธอตอนนี้ คงไม่เหมาะ จะเป็นการกระตุ้นอารมณ์ของเธออย่างรุนแรงแน่นอน

ยังมีเวลาอีกเยอะ คงมีโอกาสได้พูดสักครั้ง

“เชินหลิน คุณว่าลูกของเราจะตั้งชื่อว่าอย่างไรดี?” ในที่สุดส้งหลิงหลิงก็หาเรื่องพูดที่เหมาะสมขึ้นมาได้

เย่เชินหลินได้ยินคำว่า “ลูกของเรา” ในใจก็รู้สึกไม่ดี นี่ก็เป็นการอคติอย่างหนึ่ง

“ผมยังไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ คุณได้คิดไว้แล้วหรือยัง?” เย่เชินหลินถาม

ส้งหลิงหลิงยิ้มพูดว่า “ฉันก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง จะตั้งชื่อดีๆอะไรได้ ชื่อของลูกให้พ่อตั้งดีที่สุด โดยเฉพาะพ่อที่มีความสามารถอย่างคุณ ชื่อที่ตั้งจะต้องมีความหมายอย่างลึกซึ้งแน่”

เธออยากให้เขาดีใจ เย่เชินหลินเข้าใจ ไม่ว่ายังไงเธอก็เป็นคนท้อง คิดหาวิธีเอาใจเขา ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ ยังไงในใจก็ยังรู้สึกได้

“ดี ผมจะลองคิดดู เวลาที่คุณว่างคุณก็ลองคิดเล่นๆดู แล้วค่อยมาดูว่าเหมาะสมไหม”

“อืม” ส้งหลิงหลิงพยักหัวอย่างว่าง่าย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน

“กลับไปเถอะ เดินมาก็นานขนาดนี้แล้ว” เย่เชินหลินไม่อยากให้ส้งหลิงหลิงตั้งความหวังในตัวเขามากเกินไป ดังนั้นเดินมาสักพักก็ชวนกลับแล้ว

“เชินหลิน พรุ่งนี้คุณจะมาเดินเล่นเป็นเพื่อนฉันไหม? ฉันได้ยินมาว่าเดินเล่นก่อนใกล้คลอดมีผลดีต่อการคลอดธรรมชาติ เด็กที่คลอดธรรมชาติจะค่อนข้างแข็งแรง” ส้งหลิงหลิงพูดกระซิบ

“หากผมอยู่ ก็จะมาเดินกับคุณ” เย่เชินหลินตั้งใจไม่ใช้คำว่ามาเป็นเพื่อน เหมือนในใจเขา อยู่เป็นเพื่อนผู้หญิงคนอื่นเป็นการไม่ให้เกียรติเซี่ยชีหรั่น

เย่เชินหลินเพื่อดูแลส้งหลิงหลิง เขาให้เธอเดินอยู่ข้างหน้า แล้วตัวเองเดินตามอยู่ด้านหลัง

เดินเข้ามาในบ้านพัก เขาก็ยังส่งเธอขึ้นตึกไปอย่างห่วงใย และพูดว่า “ค่ำมืดแล้ว ไม่ต้องลงจากตึกแล้ว ต้องการอะไรก็คนที่ดูแลคุณไปทำ”

“เชินหลิน คุณดีกับฉันมาก” ส้งหลิงหลิงพูดขึ้นอย่างอ่อนหวาน เย่เชินหลินขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วก็กลับมาเป็นปกติ

ต่อให้เป็นการกระทำเพียงแวบเดียว แต่ส้งหลิงหลิงก็สังเกตเห็นแล้ว

เย่เชินหลิน คุณยังไม่ลืมเซี่ยชีหรั่นใช่ไหม? เธอเอามือไปวางบนท้องอย่างไม่รู้ตัว พูดกับตัวเองว่า ฉันยังมีลูก ฉันจะต้องทำให้เขารักฉันให้ได้

เซี่ยชีหรั่นโทรมาตอนแปดโมงตรงตามเวลา เย่เชินหลินอยากคุยกับเธอมาก เมื่อส่งส้งหลิงหลิงเสร็จแล้ว เขาก็เดินออกมาจากตึกหลัก เดินคนเดียวไปยังเส้นทางเล็กๆที่ปลูกดอกไม้สีม่วงแดงเต็มไปหมด นั่งลงตรงที่นั่งไม้ที่เขากับเซี่ยชีหรั่นชอบมานั่งด้วยกันบ่อยๆ

“หลิน” เซี่ยชีหรั่นมักจะเรียกชื่อเย่เชินหลินอย่างอ่านหวานแบบนี้เสมอ เพื่อเป็นการทักทาย

เธอรู้ หลินคำนี้มีเธอคนเดียวที่สามารถเรียกได้ คนอื่นเรียก ผู้ชายของเธอจะไม่ขานรับ ดังนั้นทุกครั้งที่เธอเรียก ในใจเธอจะรู้สึกภาคภูมิใจและมีความสุข

“ยัยดื้อ” เย่เชินหลินตอบกลับ

เขาชอบเรียกเธอแบบนี้ รู้สึกเธอก็เหมือนกับแมวน้อยที่ต้องการความรักและเอาใจใส่จากเขา เล็กน้อยอ่อนแอมาก และเป็นที่น่ารักน่าเอ็นดูที่สุด

“วันนี้ทำไมคุณถึงสะดวกคุย ให้ฉันเดา คุณไม่ได้อยู่ในห้อง คุณอยู่ข้างนอกใช่ไหม?” เซี่ยชีหรั่นได้ยินเสียงของเย่เชินหลิน จึงดีใจมากกว่าปกติ

เธอพอใจอะไรง่ายมาก หรือเพียงเขาพูดกับเธอแค่คำเดียว เธอก็ดีใจแล้ว

“ฉลาด งั้นคุณเดาสิผมอยู่ที่ไหน?”

“คุณ จะต้องนั่งอยู่ใต้ต้นดอกไม้สีม่วงแดง ใช่ไหม?” เซี่ยชีหรั่นถามอีก

มีความเข้าใจกันโดยปริยายจริงๆ เย่เชินหลินอมยิ้ม ตั้งใจแกล้งเธอว่า “เดาผิดแล้ว”

“เป็นไปไม่ได้ จะต้องอยู่ที่นั่นแน่ ฉันได้กลิ่นหอมแล้ว”

“ฮ่าๆ ใช่หรือ? ที่แท้คุณสามารถดมได้ไกลเป็นพันลี้...”

ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่อย่างสบายใจ เหมือนเรื่องวุ่นวายต่างๆทั้งหมดในช่วงนี้ไม่มีอยู่แล้ว