ตอนที่ 684 สาวใช้ตัวแสบ 588

ตอนที่ 684 สาวใช้ตัวแสบ 588

เย่เชินหลินขมวดคิ้วอย่างค่อนข้างลำบากใจ พูดด้วยเสียงเข้มขรึมว่า “อันที่จริง ผมก็อยากช่วย เขาเป็นคุณตาของลูกผม ลูกมีคุณตาที่มีชื่อเสียงถือเป็นเรื่องดี ใครๆต่างก็พูดผมรู้จักของคณะกรรมการแห่งชาติเพื่อการตรวจสอบวินัยนั้น เป็นแค่ข่าวลือ ที่จริงผมพูดอะไรไม่ได้เลย อีกอย่าง ตอนนี้คณะกรรมการกลางพรรคตรวจจับระเบียบวินัย จับการต่อต้านคอร์รัปชั่นอย่างแน่นหนา เวลานี้ อย่าว่าแต่ผมไม่มีอำนาจที่แข็งแกร่ง ต่อให้มีก็ทำอะไรไม่ได้”

เย่เชินหลินเพิ่งพูดถึงตรงนี้ ก็ได้ยินพ่อบ้านพูดอยู่ตรงหน้าประตูว่า “คุณหนูส้ง คุณเย่กำลังมีแขก ดึกแล้ว ท่านรีบขึ้นตึกไปพักผ่อนดีกว่าครับ”

“หลิงหลิง？ลุงเป็นลุงจง ลุงมีเรื่องสำคัญจะคุยกับหนู” จงหวีฉวนรีบลุกขึ้นยืน เย่เชินหลินอยากห้ามก็ห้ามไม่ทันแล้ว

เขาขมวดคิ้วเข้ม คิดอยู่ว่าพ่อบ้านเป็นอะไรไป ทั้งๆที่ให้เขาเฝ้าดูดีๆ อย่าให้ส้งหลิงหลิงลงมา

ห้ามไว้ไม่ได้ก็ลองพยายามอย่างที่สุดสิ เย่เชินหลินเดินก้าวเท้ายาวๆมาถึงข้างประตูก่อน พูดเสียงเบากับจงหวีฉวนว่า “ท่านเอาเรื่องทุกอย่างไปพูดกับคนท้องเลย รอให้เธอคลอดเสร็จก่อนแล้วค่อยพูด”

“ไม่ได้ เกิดเรื่องกับพ่อของเธอ ผมจะไม่บอกเธอได้อย่างไร? ผมยังต้องถามเธอว่าเมื่อก่อนพ่อของเธอติดต่อกับใครบ้าง สามารถหาคนมาช่วยได้ไหม คุณก็รู้ รองประธานส้งเป็นผู้ช่วยคนสำคัญของผม ผมจะนิ่งดูดายไม่ได้ รอเมื่อเด็กคลอดแล้ว รออยู่เดือนอีก ผมรอได้ นายท่านส้งรอได้ไหม?”

“ปัง” ดังขึ้นหนึ่งที ประตูถูกเปิดออก ส้งหลิงหลิงบุกเข้ามา เสียงสั่นเครือถามจงหวีฉวนว่า “ท่านพูดว่าอะไร? พ่อของหนูเป็นอะไร? เกิดเรื่องกับพ่อของหนูหรือ?”

สีหน้าส้งหลิงหลิงค่อนข้างขาวซีด ต่อให้เธอโกรธพ่อยังไง ยังไงพ่อก็คือพ่อ ตระกูลส้งล้มละลาย เธอก็กลายเป็นหงส์ตกกระป๋อง ต่อไปเดินไปถึงไหน เธอก็จะไม่ใช่คุณหนูส้งผู้สูงศักดิ์อีกต่อไปแล้ว

ท่าทางตกใจของเธอ ไม่เหมือนเป็นการแสร้ง ยังไงเธอก็ยังท้องโต เด็กก็เป็นลูกเย่เชินหลิน ตอนนี้เห็นเธอเป็นแบบนี้ ในใจเย่เชินหลินก็ค่อนข้างเจ็บปวด เขารีบเดินไปข้างหน้า โอบไหล่เธอไว้ พูดปลอบเธออย่างอ่อนโยนว่า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ก็แค่ถูกตรวจแค่นั้นเอง ผมว่าไม่แน่อาจจะเป็นการใส่ร้ายก็ได้ ใจเย็นๆ”

คิดไม่ถึงว่าเจ้าคนแซ่เย่จะมีความรู้สึกกับส้งหลิงหลิงอยู่บ้าง ในใจจงหวีฉวนเย้ยหยัน แล้วเขาก็เดินไปข้างหน้า พูดอย่างเป็นห่วงว่า “ขอโทษด้วยนะหลิงหลิง หนูจะคลอดอยู่แล้ว ลุงยังจะมาพูดพวกนี้ให้หนูเครียด...”

เขายังอยากพูดกระตุ้นอีก เย่เชินหลินหันไปมองเขาอย่างเยือกเย็น และพูดอย่างเย็นชาว่า “งั้นท่านก็ไม่ต้องพูดแล้ว ผมว่าหลิงหลิงไม่ค่อยสบาย ผมต้องดูแลเธอ ขอตัวก่อนนะครับ พ่อบ้าน ส่งแขก”

เย่เชินหลินโกรธมากแล้วจริงๆ ไม่อย่างนั้นจะไม่ทำเรื่องไม่ไว้หน้าจงหวีฉวนแบบนี้

สีหน้าจงหวีฉวนไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ มองดูสีหน้าเย่เชินหลินที่ดำทมึนแล้วก็สะบัดแขนจะเดินออกไป

ส้งหลิงหลิงหายใจเข้าลึกๆ สงบลงมากแล้ว เธอเงยหน้าขึ้น พูดกับเย่เชินหลินว่า “เชินหลิน อย่าทำแบบนี้ ฉันไม่เป็นไร ฉันรับเรื่องทุกอย่างได้ ฉันอยากฟังลุงจงจะพูดอะไร ลุงจง รบกวนท่านแล้ว ท่านเล่าเรื่องของพ่อให้หนูฟังเถอะ”

จงหวีฉวนมองดูแล้ว นอกจากสีหน้าส้งหลิงหลิงจะซีดขาวแล้ว ดูเหมือนจะไม่เห็นมีปัญหาอะไร

ผู้หญิงคนนี้ ใจจะแข็งแค่ไหน โหดแค่ไหน ผู้หญิงปกติ เกรงว่าได้ยินเรื่องที่ครอบครัวตัวเองล้มละลาย คงเป็นลมไปแล้ว ลูกก็คงคลอดออกมาแล้ว

เย่เชินหลินก็รู้สึกได้ว่าอารมณ์ของส้งหลิงหลิง เธอรับเรื่องนี้ได้แล้วอย่างรวดเร็ว

มองจากจุดนี้ จะไม่ชื่นชมเธอ คงไม่ได้แล้ว

เย่เชินหลินอมยิ้มอย่างเย็นชา มองดูจงหวีฉวน ดวงตากำลังพูดว่า “เป็นยังไง คุณคิดแล้วคิดอีก ก็คิดไม่ถึงว่าเธอมีจิตใจที่เข้มแข็งดีขนาดนี้ อีกอย่าง ลูกของผมเย่เชินหลิน ต้องเป็นเด็กที่เข้มแข็งและกล้าหาญที่สุด จะถูกกระตุ้นจากคำพูดเพียงไม่กี่ของคุณแล้วแท้งหรือ?”

เขาก็ไม่รีบร้อนที่จะไล่จงหวีฉวนกลับไปแล้ว แต่แสดงรอยยิ้มขอโทษปลอมๆ แล้วพูดขึ้นว่า “ขออภัยจริงๆ ท่านประธานจง ผมเป็นห่วงลูก พูดจาไม่เหมาะสม ในเมื่อหลิงหลิงสามารถยอมรับได้ พวกเราก็มานั่งคุยกันเถอะ”

จงหวีฉวนจะพูดอีก ก็แค่พูดเรื่องที่รองประธานส้งถูกจับให้ฟังดูรุนแรงก็แค่นั้นเอง ข้ออ้างต่อหน้าก็ยังจะพูดว่าจะช่วยตระกูลส้ง บอกว่าเขาเป็นห่วงส้งหลิงหลิงส้งซูหาว ไม่อยากเห็นตระกูลเย่ตกอับ

ตอนนี้ส้งหลิงหลิงยิ่งสงบเงียบ เธอนั่งอยู่ด้านข้างเย่เชินหลิน ในใจกำลังคิด จงหวีฉวนพูดน่าฟัง จริงๆแล้วที่ครั้งนี้พ่อของเธอถูกจับ จะต้องเป็นฝีมือเขาแน่

เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการใช้พ่อของเธอเพื่อกำจัดลูกน้อยของเธอ พ่อของเธอทำไม่สำเร็จ จงหวีฉวนโกรธเขา รู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนของตัวเองอีกต่อไป จึงกำจัดทิ้ง หรือเขาอาจจะกลัวว่าตระกูลเย่กับตระกูลส้งดองกันแล้วมาร่วมมือกันล้มล้างเขา และไม่เป็นผลดีกับแผนการที่จะให้จงหยุนซางของเขาแต่งงานกับเย่เชินหลิน

จงหวีฉวนเห็นว่ากระตุ้นอีกแค่ไหน ดูเหมือนส้งหลิงหลิงก็ไม่มีท่าทีใดๆตอบสนอง ในใจรู้สึกเศร้า จึงคิดว่าต้องวางแผนระยะยาว ไม่อยู่ไม่นานแล้วก็ลุกขึ้นลากลับไปแล้ว

“คุณเป็นอย่างไรบ้าง? ท้องไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?” เย่เชินหลินถามส้งหลิงหลิง เธอส่ายหัว พูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “เปล่าค่ะ”

“ไม่มีก็ดี ไปพักผ่อนเถอะ”

เย่เชินหลินเพียงแค่พูดแบบนี้ กลับไม่ได้พูดว่าเขาจะช่วยเหลือเธอ ในใจส้งหลิงหลิงเย็นเฉียบ