ตอนที่ 736 สาวใช้ตัวแสบ 640

ตอนที่ 736 สาวใช้ตัวแสบ 640

เหยนชิงเหยียนกับจิ่วจิ่วกลับไปตระกูลเย่พร้อมกัน โม่เสี่ยวจุนกับไห่ฉิงฉิงมาด้วยกันก็ต้องกลับด้วยกัน

ก่อนกลับโม่เสี่ยวจุนก็ยังมีอารมณ์ที่นิ่งเฉย ตั้งแต่ต้นจนจบเขายังไม่ได้คุยกับเซี่ยชีหรั่นเป็นการส่วนตัวแม้แต่ประโยคเดียวเลย แต่จากการสังเกตเห็นในวันนี้ แม้ลูกของส้งหลิงหลิงจะคลอดออกมาแล้ว เหมือนว่าความเป็นอยู่ของเซี่ยชีหรั่นก็ไม่ได้แย่เหมือนที่เขาคิด

เขามองออกว่าตอนที่เซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินเต้นรำด้วยกัน ใบหน้าของเธอดูมีความสุขมาก ยิ้มได้อย่างจริงใจ

เขาไม่ควรจะไปขัดขวางพวกเขาใช่ไหม

“พวกเขาก็เหมาะสมกันดีนะ คุณว่าไหม” ขึ้นรถแล้ว ไห่ฉิงฉิงถามเขา

“ใช่ๆ เหมาะสมกันดี ฉันน่าจะคิดมากไป” โม่เสี่ยวจุนพูดตรงไปตรงมา

“ฉันไม่ได้ใส่ใจคุณ ฉิงฉิง” เงียบไปสักครู่ โม่เสี่ยวจุนกุมมือไห่ฉิงฉิงไว้

ดวงตาของไห่ฉิงฉิงมีน้ำตาคลอเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าตัวเองโง่มาก ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกมีความสุขมาก

คืนนี้เธอตั้งใจจะเป็นผู้หญิงของเขา แต่ตอนนี้เธอกลับคิดว่าไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

โม่เสี่ยวจุนไม่ใช่ผู้ชายประมาทเลินเล่อ เธอไม่ความบังคับเขา รอเขาพร้อมจริงๆ เมื่อถึงเวลานั้นมันก็จะมาเอง

สตาร์ทรถ ไห่ฉิงฉิงเห็นรถของไห่ลี่หมินจอดอยู่หน้าประตู เหมือนกำลังรอคนอยู่

เขาคงไม่ได้รอหลินหลิงมั้ง เรื่องนี้เธอจะต้องหาเวลาคุยกับเขาอย่างจริงจังแล้ว

โม่เสี่ยวจุนก็สังเกตเห็นแววตาของไห่ฉิงฉิง เขาลูบมือน้อย ๆ ของเธอเบา ๆ แล้วพูดเบาๆว่า “พี่ชายของคุณไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป เขารู้ดีว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ อย่าคิดมากเลยนะ”

“อืม ไปกันเถอะ ไม่คิดมาก” ไห่ฉิงฉิงพูด

ไห่ลี่หมินรอนานมาก หลินหลิงจัดการทุกอย่างเสร็จถึงออกมา

“ขึ้นรถ” ไห่ลี่หมินเปิดกระจก พูดมาสองคำอย่างจริงจัง หลินหลิงทำเหมือนไม่ได้ยิน เดินเท้าต่อไป

ไม่สนใจเขา ไห่ลี่หมินขับรถตามเธอไป เห็นเธอไปที่รถของตัวเอง เขาขับรถขวางรถของเธอไว้ ไม่ยอมให้เธอไป

ไห่ลี่หมินให้ความสนใจกับคำพูดของเย่เชินหลินมาก บอกว่าหลินหลิงจะไปต่อที่บาร์ เขาไม่อยากให้เธอไป

ไม่ว่าหลินหลิงจะพูดหรือทำอย่างไร ไห่ลี่หมินก็ไม่ยอมให้เธอขับรถออกไป

ประตูรถของเธอถูกเขาบังคับให้เปิดออก คนถูกนำตัวออกจากรถแล้วบังคับให้นั่งเข้าไปในรถของเขา

“วันนี้มีฉันอยู่ คุณอย่าหวังจะได้ไปต่อที่บาร์เลย” ไห่ลี่หมินกัดฟันแล้วพูด ตัวทับลงไปที่หลินหลิง เพื่อช่วยคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ แล้วขับรถออกไปด้วยความเร็ว

เย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่น ยืนอยู่ในห้องนอนของเย่เชินหลินมองดูพวกเขาขึ้นรถออกไปพร้อมกันจากหน้าต่าง เย่เชินหลินถามเธอ “คุณลองเดาดูสิว่าคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาบ้าง”

“ไม่รู้ หวังว่าจะเป็นเรื่องดี” เซี่ยชีหรั่นตอบเสียงเบา

“ทำคิดหวังว่าเป็นเรื่องดี คุณไม่หึงเหรอ”

“แล้วทำไมต้องหึงด้วยหล่ะ ฉันไม่ได้ชอบเขาสักหน่อย ฉันหวังว่าเขาจะได้เจอผู้หญิงที่เขารักเร็วๆ”

“ถ้าเป็นฉัน คุณจะหึงไหม” เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นจากด้านหลัง กระซิบข้างหูเธอ

“แล้วคุณคิดว่าอย่างไร” เธอถามอย่างหงุดหงิด

เขายังกล้าถามอีกนะ เจ้าหญิงท่านนั้นพอมาถึงก็มาแสดงบารมีกับเธอ ตอนนี้มาย้อนคิดแล้วก็น่าโมโห

“ฉันไม่รู้ คิดว่าคุณไม่น่าจะหึง คุณใจกว้างขนาดนั้น ฉันยังจำได้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งพูดต่อหน้าทุกคนว่า ถ้าฉันไม่ชอบเธอแล้ว ฉันชอบใคร เธอก็ยินดีที่จะอวยพรให้ เซี่ยชีหรั่น คุณจะอวยพรฉันกับผู้หญิงคนอื่นจริงๆเหรอ”

เขาหันตัวเธอกลับมา ใบหน้ายิ้มแล้วถามเธอ

เซี่ยชีหรั่นไม่พูดอะไร ใบหน้าเล็กๆของเธอเย็นชาเล็กน้อย

“ยกตัวอย่างเช่นฉันกับส้งหลิงหลิง คุณจะอวยพรไหม ฉันกับเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยคุณก็จะอวยพรไหม” เขารู้ว่าความรักเป็นเรื่องเห็นแก่ตัว เขารู้ว่าเซี่ยชีหรั่นก็หึงเป็น แต่เขาอยากได้ยินกับหูจากปากของเธอ บอกว่าเธอแคร์เขา บอกว่าเธอจะไม่ยอมให้เขาไปไหน

“อวยพรบ้าอะไร คุณห้ามคิดจะไปหาคนอื่น ชาตินี้ต้องเป็นของฉันคนเดียว” เซี่ยชีหรั่นกัดฟันพูด

สีหน้าที่หึงหวงของเธอ ทำให้เย่เชินหลินตื้นตันใจมาก ถอนหายใจเบาๆ จูบที่ล้นหลามก็กดลงมา

เขาจะเป็นของเธอตลอดไป เธอก็จะเป็นของเขาตลอดไปเช่นกัน

หลังจากที่เย่เชินหลินจูบไปสักพัก เงยหน้าของเธอขึ้นเล็กน้อย จ้องมองเธอสักพัก

ถูกเขาจูบ เธอหน้าแดง เขายังจ้องมองเธอเช่นนี้อีกครั้ง เซี่ยชีหรั่นรู้สึกอายมาก

“มอง มองอะไร” เธอตื่นเต้นเล็กน้อย แล้วก็ไม่กล้าจ้องตาเขาอีก หลับหน้าไป

ความจริงพวกเขาคุ้นเคยกันมากจนไม่รู้จะคุ้นเคยอย่างไรแล้ว ทำเรื่องนั้นด้วยกันก็นับไม่ถ้วนแล้ว แต่หลายครั้งเธอก็ยังไม่กล้าจ้องมองเขาเช่นนั้น